Ο Τόμας Μαν σε διακοπές
Kerstin Holzer, 2023
Λογοτεχνική πεζογραφία Βιογραφίες και απομνημονεύματα
Ένα καλοκαίρι στη λίμνη δείχνει τον Τόμας Μαν μακριά από το γραφείο: διάσημο συγγραφέα, δύσκολο παραθεριστή και πατέρα σε μια οικογένεια που έχει αλλάξει από τον πόλεμο.
Ατμόσφαιρα: περιέργεια, νοσταλγία και μελαγχολία. Μιλά για τη μνήμη, την οικογένεια και την τέχνη.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Μπορεί η δουλειά να είναι καταφύγιο και φυλακή μαζί;
Και η Κάτια αμφισβητεί αυτούς τους Στοχασμούς και το πολεμοχαρές παραλήρημα. Τα χρόνια της αμείλικτης λογοτεχνικής «θητείας» του συζύγου της, σε συνδυασμό με το ότι η ίδια βρίσκεται διαρκώς σε εγρήγορση, την έχουν φθείρει. Τα παιδιά, μικροί ντετέκτιβ μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, διακρίνουν από καιρό έναν εκνευρισμό αντί της συνήθους τρυφερής, πειρακτικής χροιάς στην επικοινωνία των γονιών τους. Αυτές οι καλοκαιρινές διακοπές στο Τέγκερνζεε είναι για το ζευγάρι, για όλη την οικογένεια, κάτι σαν φυγή σε μια ειδυλλιακή ατμόσφαιρα. Σαν μια υπόσχεση φυγής στο φως, στην ελαφράδα. Για τον Τόμας Μαν και η ίδια η συγγραφή είναι μια φυγή: «Η δουλειά είναι δύσκολη, είναι συχνά ένα άχαρο, κοπιαστικό σκάλισμα – αλλά το να μην εργάζεσαι, αυτό πια είναι κόλαση». Kerstin Holzer.Η Κέρστιν Χόλτσερ είναι Γερμανίδα δημοσιογράφος και συγγραφέας. Το βιβλίο παρακολουθεί το καλοκαίρι του Τόμας Μαν στη λίμνη Τέγκερνζεε, μέσα από επιστολές, ημερολόγια και οικογενειακή ιστορία.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Κωνσταντίνος Καβάφης. Ο άνθρωπος και ο ποιητής
Peter Jeffreys, 2019
Κοινά στοιχεία: περιέργεια και οικογένεια.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Πώς είναι το «Ο Τόμας Μαν σε διακοπές»;
- Ατμόσφαιρα: περιέργεια, νοσταλγία και μελαγχολία. Μιλά για τη μνήμη, την οικογένεια και την τέχνη.
- Τι να διαβάσω μετά το «Ο Τόμας Μαν σε διακοπές»;
- Αν σου άρεσε το «Ο Τόμας Μαν σε διακοπές», δοκίμασε «Η αναζήτηση» (Νίκος Θέμελης), «Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο» (Άλκη Ζέη) και «Κωνσταντίνος Καβάφης. Ο άνθρωπος και ο ποιητής» (Peter Jeffreys).
Μια γεύση από τη ροή
Η αναμονή μακραίνει τον χρόνο· η επιστροφή τον κάνει να τρέχει.
Ο ίδιος διάλεγε για τον πατέρα το καλύτερο κρασί απ’ όλο το Ζαγόρι. Η οικογενειακή ζωή στα Ζαγόρια κυλούσε ήρεμα, όπως έπρεπε, με όλους τους κανόνες, είτε ο πατέρας ήτανε κοντά μας, είτε έλειπε μακριά για τις δουλειές του. Όμως η παρουσία του άλλαζε τους ρυθμούς της ζωής όλων μας. Όταν έλειπε, ο χρόνος δεν κυλούσε κι όταν ήτανε κοντά μας, έτρεχε όλο και πιο γρήγορα. Οι οδηγίες δεν γίνονταν ποτέ διαταγές, οι επιθυμίες ποτέ εντολές και πάντοτε «να πάμε» ή «να κάνουμε», «να φροντίσουμε», όλα αφορούσαν όλους. Η ζωή οριζόταν απ’ τους κύκλους της αναμονής για την επιστροφή και τους κύκλους της ετοιμασίας μέχρι να ξαναφύγει. Ο Αϊ-Δημήτρης κι ο Αϊ-Γιώργης θυμίζανε το γύρισμα του χρόνου κάθε έξι μήνες.
Η αναζήτηση · Νίκος Θέμελης
Πότε η χρεοκοπία γίνεται σχεδόν οικογενειακό γνώρισμα;
Ο ίδιος σηματοδότησε την τελική φάση της οικογένειας, το τέλος του ονόματος Καβάφη (δεν υπήρχαν άρρενες απόγονοι) μετά την απώλεια της κάποτε σημαντικής περιουσίας της οικογένειάς του. Στις λιγότερο υψιπετείς του στιγμές, ο Κωνσταντίνος συχνά εκθείαζε τη σημασία του εμπορίου και του κεφαλαίου. Σε μια επιστολή στον κληρονόμο και φίλο του Αλέκο Σεγκόπουλο (17 Οκτωβρίου 1918), έγραφε: «Μεγάλο και ωραίο πράγμα είναι το εμπόριον».4 Στον Ε. Μ. Φόρστερ είπε κάποτε: «Μη λησμονείς ποτέ για τους Έλληνες ότι είμαστε χρεοκοπημένοι. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε εμάς και σε εσάς. Είθε, αγαπητέ μου Φόρστερ, εσείς –εσείς οι Εγγλέζοι, με την ικανότητα που έχετε για περιπέτειες– να μη χάσετε ποτέ το κεφάλαιό σας, ειδάλλως θα μας μοιάσετε, ψεύτες πανούργοι και νευρικοί».
Κωνσταντίνος Καβάφης. Ο άνθρωπος και ο ποιητής · Peter Jeffreys
Ένα παιδί πιάνει τη λογοτεχνία να αλλάζει τα γεγονότα.
«Συχνά, η καημένη η Λουίζ έκλαιγε πικρά σαν νοσταλγούσε τα πρόβατά της» έγραφε η θεία μου. Η Λουίζ δεν έκλαιγε ποτέ· δεν είχε πρόβατα κι άλλωστε μ’ αγαπούσε· και πώς να συγκρίνεις ένα κοριτσάκι με ένα πρόβατο; Από κείνη τη μέρα, άρχισα να ψυλλιάζομαι ότι η λογοτεχνία δεν είχε και τόσο ξεκάθαρες σχέσεις με την αλήθεια. Συχνά αναρωτιόμουν ποια ήταν η αιτία αυτών των ξεσπασμάτων, ποιο το νόημά τους. Πιστεύω ότι, εν μέρει, οφείλονταν σε μια παρορμητική ζωτικότητα και σε μια παντελή έλλειψη αυτοσυγκράτησης που δεν μ’ εγκατέλειψαν ποτέ εντελώς. Καθώς εξωθούσα τις απέχθειές μου μέχρι ναυτίας και τις σφοδρές επιθυμίες μου μέχρι εμμονής, μια άβυσσος χώριζε τα πράγματα που μου άρεσαν από εκείνα που μισούσα.
Αναμνήσεις μιας καθωσπρέπει κόρης · Simone de Beauvoir
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή