Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο
Άλκη Ζέη, 2013
Λογοτεχνική πεζογραφία Βιογραφίες και απομνημονεύματαΙστορίαΣύγχρονη πεζογραφία
Μια συγγραφέας ξαναβρίσκει τους ανθρώπους, τα σπίτια και τις ελευθερίες που τη διαμόρφωσαν, μέσα από μικρές οικογενειακές σκηνές και μνήμες μιας άλλης εποχής.
Ατμόσφαιρα: νοσταλγία, τρυφερότητα και χιούμορ. Μιλά για τη μνήμη, την οικογένεια και το σπίτι.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Η παιδική ελευθερία χωρά σε μια ανάμνηση: μια ολόκληρη παρέα μέσα στη θάλασσα.
Έτσι εμείς στο άλλο σπίτι μπορούσαμε να παίζουμε και να φωνάζουμε όσο θέλαμε χωρίς να τον ενοχλούμε. Τόση ελευθερία όση έχω νιώσει στη Σάμο δεν την έχω ξανανιώσει ποτέ μου· ούτε μικρή ούτε μεγάλη. Όλη αυτή τη ζωή μας με μικρές παραλλαγές την περιγράφω στο βιβλίο μου Το καπλάνι της βιτρίνας . Μια εικόνα όμως που δεν ξέρω γιατί –δεν την αναφέρω εκεί– μου έρχεται συχνά στον νου ολοζώντανη: Ο παππούς φοράει μια παλιά βελάδα. Εμείς, εγγόνια, ανίψια και παρανίψια, ντυμένα με παλιά και ξεθωριασμένα από τον ήλιο ρούχα. Ο παππούς να πηγαίνει μπροστά κι εμείς, όλα τα παιδιά τσούρμο από πίσω του, να φτάνουμε στην παραλία και να προχωρούμε, να προχωρούμε μέσα στη θάλασσα έτσι με τα ρούχα, κι άμα μας έφτανε το νερό στον λαιμό, να γδυνόμαστε και να μένουμε μόνο με το βρακί μας. Άλκη Ζέη.Το πρώτο μυθιστόρημα της Άλκης Ζέη, «Το καπλάνι της βιτρίνας», αντλεί από τα παιδικά της χρόνια στη Σάμο και έγινε σταθμός στην ελληνική παιδική λογοτεχνία.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Άλκη Ζέη
Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα
Άλκη Ζέη, 1979
Μια γυναίκα παίζει κομπάρσα σε μια ταινία στο Παρίσι και όλο γυρίζει πίσω στην Κατοχή, στο παράνομο τυπογραφείο και στο αγόρι που την έκανε συνωμότρια. Μνήμη, πόλεμος, πρώτος έρωτας, με μια φωνή που σου μιλάει.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Πώς είναι το «Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο»;
- Ατμόσφαιρα: νοσταλγία, τρυφερότητα και χιούμορ. Μιλά για τη μνήμη, την οικογένεια και το σπίτι.
- Τι να διαβάσω μετά το «Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο»;
- Αν σου άρεσε το «Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο», δοκίμασε «Η αναζήτηση» (Νίκος Θέμελης), «Αναμνήσεις μιας καθωσπρέπει κόρης» (Simone de Beauvoir) και «Ρίζες» (Ματίνα Αποστόλου).
Μια γεύση από τη ροή
Η αναμονή μακραίνει τον χρόνο· η επιστροφή τον κάνει να τρέχει.
Ο ίδιος διάλεγε για τον πατέρα το καλύτερο κρασί απ’ όλο το Ζαγόρι. Η οικογενειακή ζωή στα Ζαγόρια κυλούσε ήρεμα, όπως έπρεπε, με όλους τους κανόνες, είτε ο πατέρας ήτανε κοντά μας, είτε έλειπε μακριά για τις δουλειές του. Όμως η παρουσία του άλλαζε τους ρυθμούς της ζωής όλων μας. Όταν έλειπε, ο χρόνος δεν κυλούσε κι όταν ήτανε κοντά μας, έτρεχε όλο και πιο γρήγορα. Οι οδηγίες δεν γίνονταν ποτέ διαταγές, οι επιθυμίες ποτέ εντολές και πάντοτε «να πάμε» ή «να κάνουμε», «να φροντίσουμε», όλα αφορούσαν όλους. Η ζωή οριζόταν απ’ τους κύκλους της αναμονής για την επιστροφή και τους κύκλους της ετοιμασίας μέχρι να ξαναφύγει. Ο Αϊ-Δημήτρης κι ο Αϊ-Γιώργης θυμίζανε το γύρισμα του χρόνου κάθε έξι μήνες.
Η αναζήτηση · Νίκος Θέμελης
Ένα παιδί πιάνει τη λογοτεχνία να αλλάζει τα γεγονότα.
«Συχνά, η καημένη η Λουίζ έκλαιγε πικρά σαν νοσταλγούσε τα πρόβατά της» έγραφε η θεία μου. Η Λουίζ δεν έκλαιγε ποτέ· δεν είχε πρόβατα κι άλλωστε μ’ αγαπούσε· και πώς να συγκρίνεις ένα κοριτσάκι με ένα πρόβατο; Από κείνη τη μέρα, άρχισα να ψυλλιάζομαι ότι η λογοτεχνία δεν είχε και τόσο ξεκάθαρες σχέσεις με την αλήθεια. Συχνά αναρωτιόμουν ποια ήταν η αιτία αυτών των ξεσπασμάτων, ποιο το νόημά τους. Πιστεύω ότι, εν μέρει, οφείλονταν σε μια παρορμητική ζωτικότητα και σε μια παντελή έλλειψη αυτοσυγκράτησης που δεν μ’ εγκατέλειψαν ποτέ εντελώς. Καθώς εξωθούσα τις απέχθειές μου μέχρι ναυτίας και τις σφοδρές επιθυμίες μου μέχρι εμμονής, μια άβυσσος χώριζε τα πράγματα που μου άρεσαν από εκείνα που μισούσα.
Αναμνήσεις μιας καθωσπρέπει κόρης · Simone de Beauvoir
Πόσα ονόματα στη διαδρομή σου δεν έχεις σταματήσει να ψάξεις;
Εκεί άρχισαν τα δύσκολα. Ποιος ήταν αυτός ο Φωκίων και Νέγρης; Τι δουλειά έκανε; Τι όνειρα είχε για τη ζωή του; Τι του συνέβη και τον περπατάω εγώ κάθε μέρα; Και να ήταν μόνο αυτός; Ποια ήταν η Λέλα Καραγιάννη; Κάτι είχα ακούσει από έναν συγγενή δάσκαλο αλλά και πάλι, συγκεχυμένα πράγματα. Αμ, ο Δροσόπουλος; Ποιος ήταν αυτός ο Δροσόπουλος για τον οποίο δεν μπορούσε ουδείς να τοποθετηθεί με σαφήνεια; Ποιος ήταν ο Πιπίνος που στον δρόμο του έμενε μια συμμαθήτρια που έκανε βαρετά πάρτι; Ποιος ήταν ο Κομνάς Τράκας και ποιος ο Καλλιφρονάς που ήταν και δρόμος και στάση; Γιατί υπάρχουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι στους δρόμους της Κυψέλης;
Φωκίωνος και Νέγρη, γωνία · Γιώργος Μαργαρώνης
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή