Βιβλία σαν το «Παρακαταθήκη»

Τι σκέφτεσαι, Έιμι; Αυτή είναι η ερώτηση που έκανα πιο συχνά κατά τη διάρκεια του γάμου μας, έστω κι αν την έκανα από μέσα μου και όχι στο πρόσωπο που θα μπορούσε να μου απαντήσει. Φαντάζομαι πως αυτές οι ερωτήσεις μαζεύονται σαν σύννεφα που προμηνύουν καταιγίδα πάνω από όλους τους γά- RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE= G I L L I A N F L Y N N 14 μους: Τι σκέφτεσαι; Τι νιώθεις; Ποιος είσαι; Τι κάναμε ο ένας στον άλλον; Τι θα κάνουμε ο ένας στον άλλον; Τα μάτια μου άνοιξαν απότομα στις έξι π.μ. ακριβώς – χωρίς να τρεμοπαίξω τις βλεφαρίδες, χωρίς να τα ανοιγοκλείσω προσπαθώντας να συνειδητοποιήσω πού βρισκόμουν.

A voice in my head, echoing softly: America hates angry women. The Lord hates angry women. You hate angry women. Do not be an angry woman.

Τα λεπτά πόδια ακρίδας που διέθετε η Λόπη έβαλαν φτερά. Ο φόβος πως θα την κυνηγούσαν και θα της χαλούσαν το κουτί την έκανε να τρέχει σαν δαιμονισμένη. Έτσι έτρεχε μια μέρα όταν την είδε ένας κύριος και είπε πως τρέχει σαν αντιλόπη. Τα παιδιά που τον άκουσαν της κόλλησαν το παρατσούκλι και έπαψαν πια να τη φωνάζουν Πηνελόπη. Την κορόιδευαν «Λόπη-αντιλόπη», κι εκείνη δεν είχε ιδέα τι είναι αυτό, μέχρι που κάποια μέρα έκανε κουράγιο και πήγε και ρώτησε τον δάσκαλο. Άνοιξε εκείνος ένα βιβλίο και της έδειξε τι είναι η αντιλόπη. «Μμμμ», σκέφτηκε η Λόπη, «δεν είναι κι άσχημη. Σίγουρα πιο όμορφη από κατσίκα». «Χαρακτηριστικόν του ζώου αυτού είναι η ταχύτης του, διά της οποίας αποφεύγει τους εχθρούς του», είπε ο δάσκαλος, και η Λόπη κατάλαβε πως το να τρέχεις είναι ένας τρόπος να αποφεύγεις τους εχθρούς σου.

“Look!” Garcilaço cried, and into the square where the kindling waited to be lit came four black slaves carrying the poles of a palanquin on which sat a prelate, dressed in deep purple and wearing an ornate miter, who stared steadfastly ahead. He was Bishop Zumárraga, most powerful churchman in Mexico and personally responsible for the arrest and sentencing of the two heretics who were to be burned. It was obvious from his stern countenance that he was not going to pardon the wretches.

DOES SUCH a thing as “the fatal flaw,” that showy dark crack running down the middle of a life, exist outside literature? I used to think it didn’t. Now I think it does. And I think that mine is this: a morbid longing for the picturesque at all costs.

Eight months and six days after I began my time, I received a thick envelope. Prisoners crave mail, but this was one package I could have done without. It was from a law firm in Fairfax, Virginia, one that represented my wife, who, surprisingly, wanted a divorce. In a matter of weeks, Dionne had gone from being a supportive wife, dug in for the long haul, to a fleeing victim who desperately wanted out. I couldn’t believe it. I read the papers in absolute shock, my knees rubbery and my eyes wet, and when I was afraid I might start crying, I hustled back to my cell for some privacy. There are a lot of tears in prison, but they are always hidden.