Kerstin Holzer

Μπορεί η δουλειά να είναι καταφύγιο και φυλακή μαζί;

Και η Κάτια αμφισβητεί αυτούς τους Στοχασμούς και το πολεμοχαρές παραλήρημα. Τα χρόνια της αμείλικτης λογοτεχνικής «θητείας» του συζύγου της, σε συνδυασμό με το ότι η ίδια βρίσκεται διαρκώς σε εγρήγορση, την έχουν φθείρει. Τα παιδιά, μικροί ντετέκτιβ μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, διακρίνουν από καιρό έναν εκνευρισμό αντί της συνήθους τρυφερής, πειρακτικής χροιάς στην επικοινωνία των γονιών τους. Αυτές οι καλοκαιρινές διακοπές στο Τέγκερνζεε είναι για το ζευγάρι, για όλη την οικογένεια, κάτι σαν φυγή σε μια ειδυλλιακή ατμόσφαιρα. Σαν μια υπόσχεση φυγής στο φως, στην ελαφράδα. Για τον Τόμας Μαν και η ίδια η συγγραφή είναι μια φυγή: «Η δουλειά είναι δύσκολη, είναι συχνά ένα άχαρο, κοπιαστικό σκάλισμα – αλλά το να μην εργάζεσαι, αυτό πια είναι κόλαση».