Κόκκινος κύκλος
Ηλίας Κυριαζής, 2024
Ένα ελληνικό κόμικ ξανακοιτά ιστορίες της τηλεόρασης και αναρωτιέται τι μπορούν να μεταφέρουν οι εικόνες και οι σιωπές από εποχή σε εποχή.
Ατμόσφαιρα: περιέργεια, θαυμασμός και νοσταλγία. Μιλά για την τέχνη, τον χρόνο και τη μνήμη.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Η εικόνα που καλεί περισσότερο είναι εκείνη που αφήνει κάτι ανείπωτο.
Το κόμικ κρατά αυτή την ουσία γυμνή: εικόνα, χρόνος, κενό. Και μέσα σε αυτό το κενό βρίσκεται μεγάλο μέρος της μαγείας. Ίσως τελικά αυτό να είναι και το κοινό στοιχείο ανάμεσα στα κόμικς που διάβαζα από παιδί, στο La Jetée στα storyboards και στις δικές μας σειρές: η πεποίθηση ότι μια εικόνα δεν χρειάζεται να τα εξηγεί όλα. Αρκεί να ανοίγει μια πόρτα. Τα υπόλοιπα τα κάνει η φαντασία του θεατή – ή, στην περίπτωση αυτού του βιβλίου, του αναγνώστη. Οι ιστορίες αυτές άλλωστε έχουν κάτι που ξεπερνά την εποχή στην οποία γεννήθηκαν. Πριν από είκοσι πέντε χρόνια, όταν προβλήθηκαν για πρώτη φορά αυτά τα επεισόδια, δεν μπορούσα να ξέρω πώς θα τα κοιτούσε ο χρόνος. Ηλίας Κυριαζής.Το εισαγωγικό σημείωμα αναφέρεται στο La Jetée, την ταινία του Κρις Μαρκέρ του 1962, που αφηγείται σχεδόν ολόκληρη την ιστορία της με στατικές φωτογραφίες.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Πώς είναι το «Κόκκινος κύκλος»;
- Ατμόσφαιρα: περιέργεια, θαυμασμός και νοσταλγία. Μιλά για την τέχνη, τον χρόνο και τη μνήμη.
- Τι να διαβάσω μετά το «Κόκκινος κύκλος»;
- Αν σου άρεσε το «Κόκκινος κύκλος», δοκίμασε «Βαβέλ» (Gaston Dorren), «Η τριλογία της Νέας Υόρκης» (Paul Auster) και «The Wedding People» (Alison Espach).
Μια γεύση από τη ροή
Όταν ο θυμός αρχίζει να μιλά με τη φωνή της εξουσίας.
Κι όταν γίνονται επιθετικά, τότε βγάζουν κάτι από την καταπίεση που έχουν φάει. Κάτι από τη συμπεριφορά των αφεντικών τους.
Βαβέλ · Gaston Dorren
Μπορεί ένας περίπατος να σε βγάλει για λίγο από τον εαυτό σου.
Παραδινοντας τον εαυτΟ του στους δρΟμους, καταντωντας Ενας οφθαλμΟς, μπορουσε να ξεφυγει απΟ τις σκΕψεις. Η ΝΕα ΥΟρκη ηταν το πουθενΑ που ειχε χτισει ολΟγυρΑ του… ΚΑθε φορΑ που Εβγαινε για περιπατο, Ενιωθε Οτι Αφηνε πισω του τον εαυτΟ του. ΑυτΟ ηταν Ο,τι ζητουσε Ολο κι Ολο: να μην ειναι πουθενΑ. 10 Πηγαιναν πια πΑνω απΟ πΕντε χρΟνια. Δεν το πολυσκεφτΟταν πλΕον. Μια στο τΟσο, ξαφνικΑ Ενιωθε πως ηταν… να Εχει στην αγκαλιΑ του το τριχρονο αγορΑκι του. Ηταν Ενα αποτυπωμα του παρελθΟντος στο σωμα του. Εκεινες Ομως οι στιγμΕς Ερχονταν τωρα πιο σπΑνια. Ειχε συνεχισει να γρΑφει επειδη ηταν το μΟνο πρΑγμα που Ενιωθε Οτι μπορουσε να κΑνει. Παρακαλω;
Η τριλογία της Νέας Υόρκης · Paul Auster
Μια φυλάκιση με φόντο τις αλλαγές στην εξουσία.
Μπήκα στη φυλακή όταν η Ελλάδα είχε κηρύξει την αβασίλευτη δηµοκρατία και τώρα είχε και πάλι βασιλιά τον Γεώργιο Β΄.
1936 · Θανάσης Πέτρου
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή