Ηλίας Κυριαζής

Η εικόνα που καλεί περισσότερο είναι εκείνη που αφήνει κάτι ανείπωτο.

Το κόμικ κρατά αυτή την ουσία γυμνή: εικόνα, χρόνος, κενό. Και μέσα σε αυτό το κενό βρίσκεται μεγάλο μέρος της μαγείας. Ίσως τελικά αυτό να είναι και το κοινό στοιχείο ανάμεσα στα κόμικς που διάβαζα από παιδί, στο La Jetée στα storyboards και στις δικές μας σειρές: η πεποίθηση ότι μια εικόνα δεν χρειάζεται να τα εξηγεί όλα. Αρκεί να ανοίγει μια πόρτα. Τα υπόλοιπα τα κάνει η φαντασία του θεατή – ή, στην περίπτωση αυτού του βιβλίου, του αναγνώστη. Οι ιστορίες αυτές άλλωστε έχουν κάτι που ξεπερνά την εποχή στην οποία γεννήθηκαν. Πριν από είκοσι πέντε χρόνια, όταν προβλήθηκαν για πρώτη φορά αυτά τα επεισόδια, δεν μπορούσα να ξέρω πώς θα τα κοιτούσε ο χρόνος.