Η φιλοσοφία του καπιμπάρα

Ένα γενέθλιο ορόσημο μπορεί να γίνει ερώτηση για τη ζωή σου.

Ο Επίκτητος, ο Σενέκας, ο Μουσώνιος Ρούφος και ο Μάρκος Αυρήλιος μάς μιλούν σε απλή γλώσσα, σε αντίθεση με τα συχνά κρυπτικά βουδιστικά κείμενα ή ακόμα και τις καλολογικές αλληγορίες του πρώιμου χριστιανισμού. Ένα από τα αγαπημένα μου αποσπάσματα, πάλι από τον Επίκτητο, είναι το εξής: «Ο θάνατος είναι αναπόφευκτος. Και τι να κάνω, λοιπόν; Πού να πάω για να τον αποφύγω;»4 Τέλος, στράφηκα στον στωικισμό επειδή αυτή η φιλοσοφία μιλάει πιο άμεσα και πειστικά για το αναπόφευκτο του θανάτου και το πώς να προετοιμαζόμαστε γι’ αυτόν. Πρόσφατα πέρασα το ηλικιακό ορόσημο του μισού αιώνα, ένα φαινομενικά αυθαίρετο σημείο στη ζωή, που όμως με ώθησε να αποδυθώ σε ευρύτερους στοχασμούς: ποιος είμαι και τι κάνω;

Πώς να είμαστε στωικοί · Μάσιμο Πιλιούτσι

Πότε μια συλλογή από μέρη γίνεται κάτι ζωντανό;

Το κύτταρο είναι γεμάτο από πολυάσχολα πράγματα –ριβοσώμα­ τα και πρωτεΐνες, DNA και RNA, μιτοχόνδρια και πολλά άλλα μικρο­ σκοπικά κι απόκρυφα πράγματα–, κανένα απ’ αυτά όμως δεν είναι ζωντανό. Το κύτταρο είναι απλώς ένα δοχείο –ένα είδος μικρού δωμα­ τίου ή κελιού– που τα περιέχει, και από μόνο του είναι εξίσου μη ζω­ ντανό με οποιοδήποτε άλλο δωμάτιο. Με κάποιον τρόπο όμως, όταν όλα αυτά συνδυαστούν, εμφανίζεται και η ζωή. Κι εδώ είναι που το χάνει η επιστήμη. Κι ίσως να ελπίζω ότι πάντα έτσι θα είναι. Το πιο αξιοσημείωτο είναι ότι κανείς δεν είναι υπεύθυνος.

Το σώμα · Bill Bryson