Ο ενοχικός άνθρωπος
Μάρω Βαμβουνάκη, 2026
A reflective guide to guilt, dependence and the ways early relationships shape how we see ourselves and others.
Feels like unease, melancholy and curiosity. About identity, family and morality.
A page from the book
Desire can make another person's judgment feel like fate.
Προσωπικά δεν πιστεύω πως υπάρχει έρωτας δίχως εξάρτηση, αφού πρόκειται για περιπέτεια όπου το υποσυνείδητο παίζει μεγάλο ρόλο και το παιδικό σου παρελθόν ερεθίζεται και επανέρχεται όσο ποτέ στην ενήλικη ζωή. Το αντικείμενο του πόθου σου έχει ισχύ και εραστή ή ερωμένης αλλά και γονέα και θεότητας, κρατάει στα χέρια του την ευτυχία σου, τη ζωή και τον θάνατό σου. Έτσι το αισθάνεσαι, έτσι κοιμάσαι και ξυπνάς όσο κρατάει ένα πάθος. Πώς γίνεται να είσαι ανεξάρτητος μέσα σε ένα τέτοιο φλογισμένο καμίνι γεμάτο κινδύνους; Εδώ βαδίζεις σε κινούμενη άμμο και η ευστάθεια παραπατάει. Το πώς σε κρίνει ο αγαπημένος, πώς σε βλέπει, είναι η βασική έγνοια σου. Υπάρχουν όμως άτομα για τα οποία τούτη η αγωνία, για κάθε είδους δεσμό με τον άλλον που σχετίζονται, ξεπερνάει κάθε ανεκτό όριο. Έρωτες, γάμοι, συνεργασίες και φιλίες καταντούν ένα μαρτύριο ακριβώς γιατί τους είναι τρομαχτικά αναγκαίες. Μάρω Βαμβουνάκη.Maro Vamvounaki is a Greek novelist and psychotherapist whose writing often explores intimacy and the inner life.
Books that feel like this
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- What is Ο ενοχικός άνθρωπος like?
- Feels like unease, melancholy and curiosity. About identity, family and morality.
- What should I read after Ο ενοχικός άνθρωπος?
- If you liked Ο ενοχικός άνθρωπος, try Ντόμινο (Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη), Ελένη Δαρζέντα (Λένα Μαντά) and Κρυφό αίμα (Τάσος Παπαναστασίου).
A taste of the feed
How far can a parent’s grievance reach?
Κράτησε εκείνος τον Παύλο, και τον Αιμίλιο τον παρέδωσε στον Αριστομένη, τον βιολογικό του πατέρα. Τα δίδυμα μεγαλώνουν χωρίς να γνωρίζει το ένα την ύπαρξη του άλλου. Ώσπου ο Αιμίλιος εξαφανίζεται. Και τότε ο Αριστομένης προσκαλεί όσους θεωρεί πως του έκαναν κακό στο μικρό ιδιόκτητο νησί του στο Λιβυκό Πέλαγος. Για να τους εκδικηθεί…
Ντόμινο · Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη
What does it cost to look unshaken when nobody is watching?
Δεν πίστευε στις ευχές η Ελένη Δαρζέντα. Στη ζωή της ό,τι κι αν ευχήθηκε δεν ευοδώθηκε. Πάλεψε με θεούς και δαίμονες για να καταφέρει ό,τι έφτιαξε, χρειάστηκε να ματώσει τα χείλη της, τόσες φορές που τα δάγκωσε γεμάτη απελπισία, και τις κραυγές της απόγνωσης τις έπνιγε πάντα σ’ ένα μαξιλάρι τα βράδια, στο κρεβάτι της, γιατί μόνο εκεί άφηνε το προσωπείο να πέσει. Εκείνη τη μάσκα που δεν επέτρεπε σε κανέναν να αντιληφθεί συναίσθημα, σκέψη, προσδοκία ή αποτυχία της.
Ελένη Δαρζέντα · Λένα Μαντά
To long for closeness and still be unable to offer it.
Αλύτης. Εκαυχήθη ότι εφόνευσε).* Η αδελφή του η Νίτσα μού έλεγε ότι ο πατέρας μου ήταν άνθρωπος που αναζητούσε την ανθρώπινη ζεστασιά αλλά ήταν ανίκανος να τη δώσει. Εκείνη η σκηνή στα δεκατρία του χρόνια του είχε αφήσει μία χρόνια συναισθηματική αναπηρία. Ενθουσιαζόταν αλλά δεν εμπιστευόταν. Κυκλοφορούσε για χρόνια με ένα πιστόλι στη μετακατοχική Θεσσαλονίκη και αναζητούσε εκδίκηση. Ο Νέστωρ (Νεστορά κης) τον έστειλε στο ασφαλές καταφύγιο, στο Βέλγιο, στη Λιέγη στον Μασκαλιέ. Ο Νέστωρ ήταν συνέταιρος με τον Μασκαλιέ και μπορούσε να του εμπιστευθεί το παιδί του αδελφού του που ήταν δυο φορές παιδί του. Το Βέλγιο θα του προσέφερε ένα ασφαλές καταφύγιο για να ξεχάσει το φονικό, έτσι πίστευε.
Πατριδογνωσία · Τάσος Τέλλογλου
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed