Ο Δαίμων Ξέρει
Harold Bloom, 2019
A dying critic's last argument with the American books that made him: twelve writers, one demon inside each of them, and what reading them can still do for you. Bloom’s late voice moves between lecture hall and elegy, lyrical and argumentative, asking you to keep up with his allusions and his awe.
Feels like awe and curiosity. About ambition and identity.
Who it’s for
You may like it if you enjoy criticism that treats canonical American novels as living arguments and if Bloom’s earlier work made you curious about his mind. Be ready for dense, allusive prose that assumes you know the books and his terms.
Why read it
It gives you a fierce, late-in-life case for why reading the American canon still matters, and a critic’s mind arguing with the books that formed it.
A page from the book
Greatness in a hero and greatness in a person may not be the same thing.
Τὸ νὰ ἀρνηθεῖς τὸ μεγαλεῖο τοῦ ᾽Αχαὰβ εἶναι αἰσθητικὴ γκάϕα: εἶναι παρόμοιος μὲ τὸν ᾽Αχιλλέα, τὸν ᾽ Οδυσσέα καὶ τὸν Βασιλιὰ Δαβὶδ ἀπὸ μιὰ ἄποψη, καὶ τὸν Δὸν Κιχότη, τὸν ῎ Αμλετ καὶ τὸν ῾ Υψηλὸ Ρομαντικὸ Προμηθέα τοῦ γκαίτε καὶ τοῦ Σέλεϊ ἀπὸ μιὰ ἄλλη ἄποψη. ῍ Ας ὀνομάσουμε τὴν πρώτη ὑπερβατικὸ ἡρωισμὸ καὶ τὴ δεύτερη ἐπιμονὴ τοῦ ὁράματος. Καὶ οἱ δύο τρόποι εἶναι ἀντιθετικοὶ στὴ ϕύση καὶ διαμαρτύρονται γιὰ τὴ θνητότητά μας. ῾ Ο ἐπικὸς ἥρωας δὲν θὰ ὑποταχθεῖ καὶ δὲν θὰ ὑποχωρήσει ποτέ. Μιὰ τέτοια παράλογη ἐπιμονὴ εἶναι ἐπικίνδυνη γιὰ ὅλους μας. Δὲν θέλουμε νὰ ϕτάσουμε στὴν τρέλα τοῦ Δὸν Κιχότη, νὰ συνωμοτήσουμε καὶ νὰ ἀντισυνωμοτήσουμε μὲ τὸν ῎ Αμλετ στὴ δηλητηριασμένη ᾽ Ελσινόρη, νὰ ὑπηρετήσουμε ὑπὸ τὸν καταστροϕολόγο ᾽Αχαὰβ στὸ Πίκουοντ. Πὼς θὰ μποροῦσε ὅμως τὸ ῾ Υψηλὸ τοῦ ἀναγνώστη νὰ βιωθεῖ καλύτερα παρεκτὸς μὲ τὸν Θερβάντες, τὸν Σαίξπηρ ἢ τὸν Μέλβιλ; Harold Bloom.Bloom published this at eighty-five, still teaching and writing from Yale, decades after 'The Anxiety of Influence' made him the most argued-with critic in America.
Books that feel like this
More by Harold Bloom
Σαίξπηρ
Harold Bloom, 1998
Harold Bloom's case for Shakespeare as the inventor of the self-aware character: a lifetime of reading distilled into an argument about how fictional people learned to change.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Ο Δαίμων Ξέρει for me?
- You may like it if you enjoy criticism that treats canonical American novels as living arguments and if Bloom’s earlier work made you curious about his mind. Be ready for dense, allusive prose that assumes you know the books and his terms.
- What is Ο Δαίμων Ξέρει like?
- Bloom’s late voice moves between lecture hall and elegy, lyrical and argumentative, asking you to keep up with his allusions and his awe. Feels like awe and curiosity. About ambition and identity.
- What should I read after Ο Δαίμων Ξέρει?
- If you liked Ο Δαίμων Ξέρει, try Ανάλυση, τόμ. 1 (Jon Rogawski), Μετά τη Βαβέλ (George Steiner) and Οι Μαθητές που δεν Φοβούνται την Αξιολόγηση (Ανδρέας Μαρίνος).
A taste of the feed
Every graph you’ve ever drawn still carries one man’s handwriting.
Ο όρος «καρτεσιανό» αναφέρεται στον Γάλλο φιλόσοφο και μαθηματικό René Descartes (1596-1650) του οποίου το λατινικό όνομα ήταν Cartesius. Toυ πιστώνεται (μαζί με τον Pierre de Fermat) η ανακάλυψη της αναλυτικής γεωμετρίας. Στο σπουδαίο του έργο La Géométrie ο Descartes χρησιμοποίησε τα γράμματα x, y, z για αγνώστους και a, b, c για σταθερές, μια σύμβαση που ακολουθείται έως σήμερα.
Ανάλυση, τόμ. 1 · Jon Rogawski
Even gratitude can become a ritual we stop examining.
Εἴθισται νὰ εὐχαριστοῦμε τὴν οἰκογένειά μας καὶ τοὺς στενοὺς ϕίλους μας γιὰ τὴν ἀνεκτικότητα ἢ τὸν ἐνθουσιασμὸ ποὺ ἐπέδειξαν κατὰ τὴ διάρκεια μιᾶς μακρᾶς περιόδου ἔμμονης, συχνά, ἐργασίας. ᾽Αλλὰ αὐτὸ ἔχει καταντήσει κλισέ, διότι πῶς θὰ μποροῦσαν νὰ πράξουν διαϕορετικά; ῾ Η τιμητικὴ ἀϕιέρωση αὐτοῦ τοῦ βιβλίου, ἐξάλλου, ἀποκαλύπτει μέρος μόνο τῆς πραγματικῆς της σημασίας.
Μετά τη Βαβέλ · George Steiner
Some people meet love only after they have already read about it.
Γι’ αυτόν, το πρόβλημα με τους ήρωες του Φλομπέρ, τόσο με την Μποβαρί όσο και με τον Φρεντερίκ Μορό, ήρωα της Αισθηματικής αγωγής, ήταν ότι «είχαν γνωρίσει μια εικόνα της πραγματικότητας πριν από την ίδια την πραγματικότητα, μια εικόνα των αισθημάτων και των αισθήσεων πριν από τα ίδια τα αισθήματα και τις αισθήσεις» – ϕράσεις που ο Γκοτιέ θα τις συμπεριλάβει στο δοκίμιο του 1892 (Gaultier 1892: 11).
Μποβαρισμός, Η Επιθυμία να Είσαι Άλλος · Σοφία Ιακωβίδου
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed