Books like Παραμύθι χωρίς όνομα

If Παραμύθι χωρίς όνομα stayed with you, these share its feel: society, morality and hope. Each comes with a real page, so you can tell in a minute.

About Παραμύθι χωρίς όνομα · Πηνελόπη Δέλτα

1.Ἡ Φόνισσα

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1903

Also family and society. A poor island grandmother counts the daughters she cannot marry off and begins to see each as a debt she must cancel. Papadiamantis writes her from the inside with terrifying calm.

Ἡ φωνὴ τοῦ βρέφους ἐπνίγη. Μίαν χεριὰν ἀκόμη ἐχρειάζετο νὰ κάμῃ ἡ Φραγκογιαννού. Μὲ τὴν ἄλλην χεῖρα, τοῦ ἔσφιξε δυνατὰ τὸν λαιμόν… Εἶτα ἐμάζωξε τὸ λεπτὸν πανίον διὰ νὰ τὸ ρίψῃ πάλιν ἐπάνω τῆς στεφάνης. Ἡ χείρ της προσέκοψεν εἰς τὴν σανίδα, κ᾽ ἔκαμε μικρὸν θόρυβον. Ἡ γραῖα, ἥτις δὲν ἐκοιμᾶτο βαρέως, ἐξύπνησεν. Ἀνετινάχθη, ἐσκίρτησεν. Εἶδε τὴν Φραγκογιαννοὺ ν᾽ ἀποσύρῃ τὴν χεῖρά της καὶ ν᾽ ἀποχωρῇ, ἀνεγειρομένη ἐπὶ τῶν γονάτων, ὀπίσω εἰς τὴν θέσιν της.
2.Η τιμή και το χρήμα

Κωνσταντίνος Θεοτόκης, 1914

Rini must choose between the man she loves and the three hundred talers he cannot afford, in a poor suburb where the sea is close and every choice has a price.

Κι ωστόσο ο Αντρέας εσυλλογιότουν: «Τι, ένας άλλος, χειρότερος του του την έπαιρνε την κορασιά που αυτός αγαπούσε και που θα τον ευτύχιζε; Ω πόσο του τάραζε αυτή η ιδέα όλα τα σπλάχνα, πόσο τού ’σφιγγε την καρδιά που δυνατά του χτυπούσε στα στήθη!» Κι ο αγέρας εσφύριζε τώρα ανάμεσα στα σκοινιά και στ’ άλμπουρα, και η θάλασσα όλο αγρίευε, σα να ανταριαζόνταν και τα στοιχεία από τη θλίψη του. «Η Ρήνη θα επήγαινε σ’ άλλα χέρια, άλλος θα εμάλαζε το παρθενικό κορμί της, άλλος θα την είχε γυναίκα του, γιατί αυτός ο ίδιος δεν είχε τα χρήματα να ξαγοράσει το πατρικό του το σπίτι και γιατί η κυρά Επιστήμη δεν επειθότουν να δώσει τα περσότερα που του εχρειαζόνταν.»
3.Αρφανούλα

Αλέξανδρος Μωραϊτίδης, 1900

Also family and tenderness. In early-1900s Athens, a hardworking orphan builds a hat-making business while her indolent brother quietly dismantles it. A story about who gets to be called unfortunate.

Οὕτω λοιπὸν ὁ Σπῦρος τοῦ γέρω−Λαχανᾶ, μὲ τὴν πονηρίαν του καὶ μὲ τὴν φυσικὴν ἀγαθότητα τῆς Ἀρφανούλας τὰ κατάφερε πάλιν· καὶ τὸν εἴδομεν τὴν παραμονὴν τῆς πρωτοχρονιᾶς πρωῒ − πρωΐ, παρὰ τὸ Ἅγιον Βῆμα τῆς Καπνικαρέας, ἐμπρὸς εἰς μίαν τράπεζαν γεμάτην ποικιλώτατα εὐθηνὰ ἀθυρμάτια, στρέφοντα, τῇ συμβουλῇ τοῦ θείου του, μίαν τεραστίαν ροκάναν, κρώζουσαν ἐκεῖ θρηνητικῶς, πρώτην − πρώτην αὐτήν, ὡς τὸ ἐγερτήριον τῆς μεγάλης ἐμπορικῆς ὁδοῦ, τὴν τρελλὴν ἐκείνην ἡμέραν.
4.Μύθοι του Αισώπου σε έμμετρη απόδοση (2)

Παναγιώτης Σούτσος, 1864

Also morality and society. Aeschylus and Aristophanes in one voice: Aesop's fables retold in rhymed Greek verse, with the poet turning every animal's mistake into a jab at his own ambitious, ungrateful contemporaries.

Σταφυλὰς μεγαλοῤῥώγους ὅλας καὶ ὡριμασμέναςβλέπουσα εἰς ὕψος δράνας ἡ ἀλώπηξ κρεμασμένας,πρώτην ἔφοδον, δευτέραν, τρίτην ἔκαμε πηδῶσα·ἀλλὰ τὰ πηδήματά της ἦσαν μάταια τὰ τόσα·δὲν τὰς ἔφθασεν· ἐκ τούτου ἔφευγεν, ἐπαλινδρόμει·«εἶν’ αἱ σταφυλαὶ» εἰς ὅλους, ἔλεγε, «ξειναὶ ἀκόμη».Ἐπιμύθιον.Τὴν κρυφίαν ἡμῶν λύπην ἄλλοτε παρηγοροῦντες,ἄλλοτε τὴν καταισχύνην νὰ καλύψωμεν ζητοῦντες,εἰς παντὸς ἀποτυχίαν ἀγαθοῦ διὰ χιλίωντὸ περιφρονοῦμεν λόγων ἀνορίκτων καὶ γελοίων.
5.Παραμύθια Δανικά, εκ των του Ανδερσεν

Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, 1835

Also society and tenderness. An ugly duckling, a vain king, a one-legged soldier who falls in love with a dancer. Andersen's fairy tales stripped to their lonely, hopeful core.

Το δε ασχημόπαπον εντράπη και έκρυβε την κεφαλήν κάτω από την πτέρυγά του, και δεν ήξευρε τι να κάμη. Ήτο τόσον ευτυχισμένον, και δεν ήτο διόλου υπερήφανον. Εσυλλογίζετο πως έως τώρα το κατεφρόνησαν και το επείραζαν. Και τώρα ήκουε να λέγουν ότι ήτο τόσον ωραίον! Τώρα έως και τα δένδρα εκρεμούσαν τα κλαδιά των εις το νερόν διά να το βλέπουν. Ετίναξε τα πτερά τον, εσήκωσε τον λαιμόν του και εφώναξε χαρούμενον από τα βάθη της καρδίας του: Πού να ονειρειθώ τόσην ευτυχίαν όταν ήμουν ασχημόπαπον!
6.A Christmas Carol

Charles Dickens, 1843

Also morality and tenderness. Three ghosts, one night, and the cheapest man in London forced to look at what his life has actually cost.

“There are many things from which I might have derived good, by which I have not profited, I dare say,” returned the nephew; “Christmas among the rest. But I am sure I have always thought of Christmastime, when it has come round—apart from the veneration due to its sacred name and origin, if anything belonging to it can be apart from that—as a good time; a kind, forgiving, charitable, pleasant time; the only time I know of, in the long calendar of the year, when men and women seem by one consent to open their shut-up hearts freely, and to think of people below them as if they really were fellow-passengers to the grave, and not another race of creatures bound on other journeys.
7.Το αμάρτημα της μητρός μου

Γεώργιος Βιζυηνός, 1883

Also morality and tenderness. A boy keeps vigil in a church to cure his dying sister; thirty years later he learns what his mother confesses into the dark. A story of a family's guilt, faith and stubborn love.
8.Εν περιπάτω

Αχιλλέας Παράσχος, 1875

Also morality and hope. A nineteenth-century Greek poet walks through London and Paris and sees only decline. Rage, wit and nostalgia in the same breath.
9.Ο Φασουλής φιλόσοφος

Γεώργιος Σουρής, 1888

Also society and morality. Athens, 1888: a newspaper poet turns Diogenes, Buddha and his own bad moods into rhyming satire that still lands. Read him for the jokes, stay for the ache underneath.
10.Ο αρχαιολόγος

Ανδρέας Καρκαβίτσας, 1904

Also family and awe. A proud provincial scholar digs for his ancestors' glory and finds rot at the root: a novel of inheritance, self-invention and clothes that were never yours.
11.Ποιήματα

Τέλλος Άγρας, 1940

Also tenderness. Poems of harbours, rainy neighbourhoods and unwalkable streets, written in the 1920s by a schoolteacher who loved other people's joy more than his own. Read them for their music: charted, warm, and quietly heartbroken. The poems stay close to small things — a bird on a broken branch, wet earth, a moon over a lane — and to an ear that never stops listening. Short, lyric, made for the afternoon. A fine doorway into a poet who is still not read as widely as he deserves. A window onto interwar Greece, with its poor neighbourhoods and songs. Poems of harbours and rainy neighbourhoods from a Greek poet who loved other people's joy more than his own. Read them aloud, and the rhyme does the work: charted, warm, and quietly heartbroken.
12.Η Γυναίκα της Ζάκυθος

Διονύσιος Σολωμός, 1859

Also society and morality. A fierce, strange prose satire that turns Zakynthian society into a stage for hypocrisy, war, and moral judgment.