Η λίστα με τα ύποπτα πράγματα
Jennie Godfrey, 2024
Αστυνομικά και θρίλερ Λογοτεχνική πεζογραφία
Γιορκσάιρ, 1979: ένα κορίτσι προσπαθεί να καταλάβει τις σιωπές της οικογένειάς του, τις αλλαγές στον τόπο του και τους φόνους που φοβούνται όλοι.
Ατμόσφαιρα: περιέργεια, ανησυχία και τρυφερότητα. Μιλά για την ταυτότητα, την οικογένεια και την κοινωνία.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Όταν οι άνθρωποι αλλάζουν, ακόμα και τα γνώριμα πράγματα γίνονται πολύτιμα.
Μπορούσα ακόμη να νιώσω τη μυρωδιά του τζίντζερ στο χέρι της από το κέικ που είχαμε φάει πριν. Ήξερα ότι αυτό δεν θα συνέβαινε ξανά. Τα τελευταία δύο χρόνια είχα μάθει πόσο πολύ μπορούν να αλλάξουν οι άνθρωποι. Κι αφού δεν μπορούσα να βασιστώ σε αυτούς, έπρεπε τουλάχιστον να νιώθω ότι τα μέρη και τα πράγματα θα παρέμεναν σταθερά. Δεν γινόταν να μετακομίσουμε. Κατέφυγα στο μοναδικό πράγμα στο οποίο μπορούσα πάντα να βασίζομαι. Ποτέ δεν είχα βρει παρηγοριά σε κούκλες ή σε λούτρινα παιχνίδια, κι έτσι αντί γι’ αυτό έπιασα ένα πολυδιαβασμένο βιβλίο της Ένιντ Μπλάιτον, που μου είχε αγοράσει η μαμά μου από ένα παζάρι. Βρισκόταν στην κορυφή μιας στοίβας, δίπλα στο κρεβάτι, με το εξώφυλλό * Αναφορά στη Νύχτα του Γκάι Φοκς: Γιορτάζεται στη Μεγάλη Βρετανία στις 5 Νοεμβρίου και περιλαμβάνει υπαίθρια φωτιά και πυροτεχνήματα. Jennie Godfrey.Η Τζένι Γκόντφρεϊ εργάστηκε για χρόνια στον χώρο των εκδόσεων πριν γράψει το πρώτο της μυθιστόρημα, με έμπνευση από το Γιορκσάιρ και τα παιδικά της χρόνια.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Πώς είναι το «Η λίστα με τα ύποπτα πράγματα»;
- Ατμόσφαιρα: περιέργεια, ανησυχία και τρυφερότητα. Μιλά για την ταυτότητα, την οικογένεια και την κοινωνία.
- Τι να διαβάσω μετά το «Η λίστα με τα ύποπτα πράγματα»;
- Αν σου άρεσε το «Η λίστα με τα ύποπτα πράγματα», δοκίμασε «Ο μυστηριώδης επισκέπτης» (Nita Prose), «Τυφλά ψάρια» (Δημήτρης Σίμος) και «Μια οικογενειακή υπόθεση» (Claire Lynch).
Μια γεύση από τη ροή
Η αξία της δουλειάς αλλάζει όταν μιλά εκείνη που την κάνει.
Σκέφτεστε ότι η δουλειά μου είναι ταπεινή, ότι της αρμόζει περισσότερο η ντροπή παρά η υπερηφάνεια. Σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελα να σας υποδείξω τι να σκέφτεστε, αλλά ΚΤΤΜΓ (κατά την ταπεινή μου γνώμη), είστε φουλ λάθος. Με συγχωρείτε. Ήμουν λίγο απότομη. Όσο ζούσε η γιαγιά, με συμβούλευε να προσέχω τον τόνο μου και με νουθετούσε όταν πιθανόν προσέβαλλα τους άλλους. Θα σας πω κάτι ενδιαφέρον: Παρόλο που η γιαγιά είναι νεκρή, εγώ συνεχίζω να ακούω τη φωνή της στο κεφάλι μου. Δεν είναι ενδιαφέρον πώς ένας άνθρωπος μπορεί να παραμένει το ίδιο παρών μετά θάνατον όσο και όταν ζούσε; Είναι κάτι που συλλογίζομαι συχνά τον τελευταίο καιρό. Να φέρεσαι στους άλλους όπως θέλεις να σου φέρονται.
Ο μυστηριώδης επισκέπτης · Nita Prose
Μια λέξη μετατρέπει μια τρυφερή ανάμνηση σε όριο.
Ντύθηκα με κοφτές κινήσεις, φροντίζοντας να σιγουρευτεί για την ενόχλησή μου. «Τα κάναμε σκατά χθες, το ξέρεις;» «Εγώ δεν είδα να λερώνουμε». «Μιλάω σοβαρά. Ξέρεις πως αυτό που έγινε…» «Ήταν όμορφα…» τη διέκοψα. Ένιωσα τα πρώτα σφιξίματα στην καρδιά. Ήταν η εμπειρία του μπάτσου που με προειδοποιού σε για το τι επρόκειτο να ακολουθήσει στην επόμενη πρόταση. «Ήταν» είπε σαν να μου έκανε χάρη που το παραδεχόταν, «αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να ξαναγίνει». Γαμώ την μπατσο-εμπειρία μου. « Σπίτι σου εννοείς;» ρώτησα, προσπαθώντας να κερδίσω χρόνο και ένα χαμόγελό της. Μηδέν και στα δύο. «Γενικά, εννοώ». Κοίταξε πίσω της σαν να φοβόταν μην την ακούσει κανείς και συνέχισε ψιθυριστά.
Τυφλά ψάρια · Δημήτρης Σίμος
Η σιωπή ενός παιδιού κάνει τον έπαινο να μοιάζει με δοκιμασία.
Του αγοράσαμε μαρκαδόρους, δαχτυλομπογιές, νερομπογιές – δεν έδειχνε κανένα ενδιαφέρον για την τέχνη. Μόλις όμως γυρίσαμε στις ΗΠΑ; Και μπήκαμε σ’ αυτό το σπίτι; Να σου ξαφνικά ο Πάμπλο Πικάσο. Τώρα ζωγραφίζει σαν τρελός». Η Κάρολαϊν πάει στο τραπεζάκι και σηκώνει την επιφάνεια, και βλέπω τώρα ότι το έπιπλο έχει και χώρο αποθήκευσης. Βγάζει μια στοίβα με κόλες χαρτί, πάχους δύο τριών εκατοστών. «Ο σύζυγός μου με πειράζει που δεν πετάω τίποτα, αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Θες να δεις;» «Βέβαια». Ο Τέντι, ακόμη ξαπλωμένος στο πάτωμα, έχει σταματήσει να κουνιέται. Το κορμί του όλο είναι σφιγμένο. Καταλαβαίνω ότι ακούει προσεκτικά, ότι έχει στρέψει όλη του την προσοχή στην αντίδρασή μου.
Κρυμμένες ζωγραφιές · Jason Rekulak
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή