Βιβλία σαν το «Το τελευταίο σπίτι της οδού Νίντλες»

Από το βράδυ της εικοστής έκτης, * JonBenet Ramsey: Δολοφονήθηκε σε ηλικία 6 ετών και η υπόθεση παραμένει ανεξιχνίαστη. Είχε συμμετάσχει σε παιδικά καλλιστεία. RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE= Α Ι Χ Μ Η Ρ Α Α Ν Τ Ι Κ Ε Ι Μ Ε Ν Α 23 όταν διαπιστώθηκε ότι είχε χαθεί η μικρή, μια ομάδα έρευνας είχε αρχίσει να χτενίζει το δάσος. Τελικά τη βρήκαν τυχαία κάτι κυνηγοί, λίγο μετά τις πέντε τα χαράματα. Είχε στραγγαλιστεί γύρω στα μεσάνυχτα με ένα κοινό σκοινί μπουγάδας, τυλιγμένο διπλή θηλιά γύρω από τον λαιμό της. Μετά, την είχαν πετάξει στο ρέμα, που ήταν ρηχό λόγω της παρατεταμένης καλοκαιρινής ξηρασίας. Το σκοινί είχε σκαλώσει σε έναν πελώριο βράχο και η πνιγμένη έμεινε να λικνίζεται όλη νύχτα με το κυματάκι.

Κι έτσι κάθεστε στον καναπέ και πηγαίνετε μέχρι την κάμερα μόνο για ν’ αλλάξετε μπαταρίες όταν χρειαστεί». «Κι αν η αρκούδα εμφανιστεί τη νύχτα;» «Η κάμερα έχει φωτισμό LED, κανονικό και black light: Είναι αόρατο φως, για να μη φοβίζει τα ζώα». Φως. Αυτό ήταν που έβλεπε ο ηλικιωμένος. Μια δέσμη φωτός που ερχόταν από τα δεξιά. Χωνόταν μες στο πράσινο νερό και φώτιζε το φόρεμα, και για μια ανατριχιαστική στιγμή τον έκα­ νε να σκεφτεί ότι έβλεπε μπροστά του ένα κορίτσι που είχε ξαναζωντανέψει και χόρευε από τη χαρά του. «Χα! Σαν επιστημονική φαντασία είναι!» Ο γέρος άνοιξε διάπλατα το στόμα του όταν είδε ένα δια­ στημόπλοιο να μπαίνει στην οθόνη.

I lived at number twenty-three Blenheim Road for five years, blissfully happy and utterly wretched. I can’t look at it now. That was my first home. Not my parents’ place, not a flatshare with other students, my first home. I can’t bear to look at it. Well, I can, I do, I want to, I don’t want to, I try not to. Every day I tell myself not to look, and every day I look. I can’t help myself, even though there is nothing I want to see there, even though anything I do see will hurt me.

“There really isn’t an Altair-4, just as there aren’t really any Tommyknockers. There aren’t any nouns for some things - they just are. Somebody pastes one name on those things in one place, somebody pastes on another someplace else. It’s never a very good name, but it doesn’t matter. You came back from New Hampshire talking about Tommyknockers, so here that’s what we are. We’ve been called other things in other places. Altair-4 has, too. It’s just a place where things get stored. Usually not live things. Attics can be cold, dark places.”

My second was a violent perception of the mistake of my first: the man who met my eyes was not the person I had precipitately supposed. There came to me thus a bewilderment of vision of which, after these years, there is no living view that I can hope to give. An unknown man in a lonely place is a permitted object of fear to a young woman privately bred; and the figure that faced me was—a few more seconds assured me—as little anyone else I knew as it was the image that had been in my mind. I had not seen it in Harley Street—I had not seen it anywhere. The place, moreover, in the strangest way in the world, had, on the instant, and by the very fact of its appearance, become a solitude.

Χρυσόστομος Τσαπραΐλης RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE= Με λένε Μέρι Kάθριν Mπλάκγουντ. Είμαι δεκαοχτώ χρονών και ζω με την αδελφή μου, την Κόνστανς. Έχω σκεφτεί πολλές φορές ότι με λίγη τύχη θα μπορούσα να είχα γεννηθεί λυκάνθρωπος, επειδή τα δυο μεσαία δάχτυλα των χεριών μου έχουν το ίδιο μήκος, αλλά έπρεπε να αρκεστώ σε ό,τι είχα. Αντιπαθώ το μπάνιο, τα σκυλιά και τη φασαρία. Συμπαθώ την αδελφή μου την Κόνστανς, τον Ριχάρδο της Υόρκης και το amanita phalloides, το μανιτάρι θανατίτη. Όλα τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς μου έχουν πεθάνει.