Τα καταφύγια της πέτρας
Jean M. Auel, 2002
★ 3,88 από 53,4 χιλ. βαθμολογίες στο Goodreads
Μια γυναίκα που μεγάλωσε με Νεάντερταλ φτάνει στον λαό του αγαπημένου της, στην εποχή των παγετώνων, μαζί με δύο ήμερα άλογα και έναν λύκο. Πρέπει να την αποδεχτούν με την πρώτη ματιά. Η άφιξη της Άιλα στον νέο λαό της φέρνει θαυμασμό και τρυφερότητα, αλλά η αργή αφήγηση αφήνει χώρο και για ανησυχία.
Ατμόσφαιρα: θαυμασμός, τρυφερότητα και φόβος. Μιλά για το σπίτι, τη φύση και την κοινωνία.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι λεπτομέρειες της προϊστορικής ζωής, η προσαρμογή σε μια νέα κουλτούρα και η πορεία της Άιλα και του Τζοντάλα. Να περιμένεις, όμως, επαναλήψεις, αργό ρυθμό και λίγη πλοκή· αρκετοί αναγνώστες βρίσκουν επίσης την ηρωίδα υπερβολικά τέλεια.
Γιατί να το διαβάσεις
Η συνάντηση ανθρώπων και εξημερωμένων ζώων δίνει αφορμή να σκεφτείς πώς αλλάζει μια κοινωνία όταν δοκιμάζει κάτι πρωτόγνωρο. Είναι επίσης μια επιστροφή στον κόσμο της Άιλα και του Τζοντάλα.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Κάποιος, κάπου, άγγιξε πρώτος ένα άγριο ζώο με τη θέλησή του.
People knew animals. All the people they had met on their Journey hunted them, and most honored or paid homage to them or their spirits in one way or another. Animals had been observed carefully for as long as anyone could remember. People knew the environments they favored and the foods they liked, their migration patterns and seasonal movements, their birthing periods and rutting schedules. But no one had ever tried to touch a living, breathing animal in a friendly way. No one had ever tried to tie a rope around the head of any animal and lead it around. No one had ever tried to tame an animal, or even imagined that it could be done. Τι λένε οι αναγνώστες
Οι αναγνώστες διχάστηκαν έντονα: πολλοί βρήκαν το βιβλίο επαναλαμβανόμενο και αργό, με ελάχιστη πλοκή και μια υπερβολικά τέλεια ηρωίδα. Άλλοι εκτίμησαν τις καθηλωτικές προϊστορικές λεπτομέρειες, την προσαρμογή σε έναν διαφορετικό πολιτισμό και τη διαρκή τους συμπάθεια για την Άυλα και τον Τζοντάλαρ.
Jean M. Auel.Η Ζαν Μ. Άουελ στράφηκε αργά στη μυθοπλασία: Η φυλή των σπηλαίων αρκούδων κυκλοφόρησε το 1980, όταν ήταν σαράντα τεσσάρων ετών. Οι αναγνώστες περίμεναν δώδεκα χρόνια για αυτό το πέμπτο βιβλίο.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Jean M. Auel
The Plains of Passage
Jean M. Auel, 1990
Η Άιλα και ο Τζοντάλα διασχίζουν την Ευρώπη της εποχής των παγετώνων μαζί με δύο άλογα και έναν λύκο. Συναντούν λαούς που βλέπουν τους ζωικούς συντρόφους τους ως πνεύματα ή θηράματα.
The Clan of the Cave Bear
Jean M. Auel, 1980
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Τα καταφύγια της πέτρας»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι λεπτομέρειες της προϊστορικής ζωής, η προσαρμογή σε μια νέα κουλτούρα και η πορεία της Άιλα και του Τζοντάλα. Να περιμένεις, όμως, επαναλήψεις, αργό ρυθμό και λίγη πλοκή· αρκετοί αναγνώστες βρίσκουν επίσης την ηρωίδα υπερβολικά τέλεια.
- Πώς είναι το «Τα καταφύγια της πέτρας»;
- Η άφιξη της Άιλα στον νέο λαό της φέρνει θαυμασμό και τρυφερότητα, αλλά η αργή αφήγηση αφήνει χώρο και για ανησυχία. Ατμόσφαιρα: θαυμασμός, τρυφερότητα και φόβος. Μιλά για το σπίτι, τη φύση και την κοινωνία.
- Τι να διαβάσω μετά το «Τα καταφύγια της πέτρας»;
- Αν σου άρεσε το «Τα καταφύγια της πέτρας», δοκίμασε «Cold Mountain» (Charles Frazier), «The Hobbit» (J.R.R. Tolkien) και «A Time to Kill» (John Grisham).
Μια γεύση από τη ροή
Ο Σμάουγκ καυχιέται για τη δύναμή του και τρομοκρατεί τους νάνους.
“The King under the Mountain is dead, and where are his kin that dare seek revenge? Girion Lord of Dale is dead, and I have eaten his people like a wolf among sheep, and where are his sons’ sons that dare approach me? I kill where I wish, and none dare resist. I laid low the warriors of old and their like is not in the world today. Then I was but young and tender. Now I am old and strong, strong, strong, Thief in the Shadows!” he gloated. “My armour is like tenfold shields, my teeth are swords, my claws spears, the shock of my tail a thunderbolt, my wings a hurricane, and my breath death!”
The Hobbit · J.R.R. Tolkien
What it costs to be the only one not counting the dead as profit.
Many of our tribe went to the cliff each night to count the number killed during the day. They counted the dead otter and thought of the beads and other things that each pelt meant. But I never went to the cove and whenever I saw the hunters with their long spears skimming over the water, I was angry, for these animals were my friends.
Island of the Blue Dolphins · Scott O'Dell
Όταν η γη χαράζει τον χάρτη της σε ένα πρόσωπο
Gumsto was typical of his clan, four feet ten inches high, yellowish brown in color, thin and extremely wrinkled. Indeed, there were few areas of his body that did not contain deep indentations, and sometimes within a square inch twelve lines would run up and down, with eight or nine crisscrossing them. His face looked like the map of a very old watershed, marked by the trails of a thousand animals, and when he smiled, showing small white teeth, these wrinkles cut deeper into his countenance, making him look as if he were well past ninety. He was forty-three and his wrinkles had been with him since the age of twenty-two; they were the mark of his people.
The Covenant · James Michener
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή