Σόφη Θεοδωρίδου

Ποιο όνομα χωρά τη ζωή που αφήνεις πίσω;

Όταν η Πιπίτσα ανέβηκε στον πάνω όροφο, η Μαρίκα συνέχισε: «Εμένα με λένε Μαρίκα Χατζηνικολάου κι η κοπέλα που μόλις έφυγε είναι η Πιπίτσα. Θα μου πεις και το δικό σου όνομα;» © Σόφη Θεοδωρίδου, 2026/© ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ Α.Ε., Αθήνα 2026 ΟΙ Π Α Σ Τ Ρ Ι Κ Έ Σ Κάτι σκάλωσε στον λαιμό της κοπέλας. Από τότε που είχε έρθει στην Ελλάδα, στην καραντίνα πρώτα, στο Καραμπουρνάκι της Καλαμαριάς, που θεωρούνταν κολαστήριο απ’ όσους ανθρώπους τη βίωσαν, και μετά τριγυρίζοντας στη Σαλονίκη, είχε ξεσυνηθίσει στην καλοσύνη των ανθρώπων και τώρα αυτή η ευσπλαχνία την άγγιξε. Κάποτε λεγόταν Καλλιρρόη, σκέφτηκε, μα από τότε που εξαναγκάστηκε να πράξει εκείνο, δεν της άξιζε το παλιό της όνομα. Αυτό ήταν το όνομα που τη συνέδεε με την παλιά της ύπαρξη, την ανέγγιχτη. Καταλάβαινε όμως ότι έπρεπε να τ’ αφήσει πίσω της το παρελθόν, αν ήθελε να έχει μέλλον.