Νορβηγικό δάσος
Χαρούκι Μουρακάμι, 1987
Ένας νέος κοιτάζει πίσω σε έναν έρωτα, σε απώλειες και στα τοπία που κρατά η μνήμη όταν οι άνθρωποι χάνονται.
Ατμόσφαιρα: μελαγχολία, λαχτάρα και τρυφερότητα. Μιλά για τη μνήμη, την αγάπη και τη μοναξιά.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Όταν μένει ο τόπος, τι απογίνονται οι άνθρωποι που τον γέμιζαν;
Αλλά τώρα, η εικόνα του λιβαδιού είναι το πρώτο που θυμάμαι. Η μυρωδιά του χορταριού, η ανεπαίσθητη ψύχρα στον αέρα, η κορυφογραμμή των λόφων, το γάβγισμα κάποιου σκύλου: είναι τα πρώτα που ανακαλώ και επιστρέφουν με απόλυτη διαύγεια. Αισθάνομαι πως θα μπορούσα να τα πιάσω και να τα ψηλαφίσω. Όσο καθαρή όμως κι αν είναι η εικόνα, δεν υπάρχει κανένας μέσα σ’ αυτήν. Κανείς. Η Ναόκο δεν είναι εκεί, ούτε κι εγώ. Πού πήγαμε; Πώς επιτρέψαμε να συμβεί κάτι τέτοιο; Όλα εκείνα που τότε έμοιαζαν τόσο σημαντικά, η Ναόκο, αυτός που ήμουν εγώ εκείνη την εποχή και ο τότε κόσμος μου – πού πήγαν; Είναι γεγονός πως δεν μπορώ να επαναφέρω πια ούτε το πρόσωπό της – τουλάχιστον όχι ταχύτατα. Το μόνο που μου έχει απομείνει είναι το φόντο, ένα καθαρό σκηνικό χωρίς ανθρώπους. Χαρούκι Μουρακάμι.Ο τίτλος του μυθιστορήματος παραπέμπει στο τραγούδι «Norwegian Wood» των Beatles.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Πώς είναι το «Νορβηγικό δάσος»;
- Ατμόσφαιρα: μελαγχολία, λαχτάρα και τρυφερότητα. Μιλά για τη μνήμη, την αγάπη και τη μοναξιά.
- Τι να διαβάσω μετά το «Νορβηγικό δάσος»;
- Αν σου άρεσε το «Νορβηγικό δάσος», δοκίμασε «Ο μικρός πρίγκιπας» (Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ), «Ιστορίες φαντασμάτων» (Siri Hustvedt) και «Το δωμάτιο του Τζοβάνι» (James Baldwin).
Μια γεύση από τη ροή
Μια φωνή από το πουθενά ζητά κάτι εντελώς απλό.
Την πρώτη νύχτα λοιπόν κοιμήθηκα πάνω στην άμμο, χίλια μίλια μακριά από κάθε κατοικημένη περιοχή. Ήμουν πολύ πιο απομονωμένος από έναν ναυαγό στη σχεδία του στη μέση του ωκεανού. Φαντάζεστε λοιπόν την έκπληξή μου όταν μια παράξενη φωνούλα με ξύπνησε τα χαράματα. Έλεγε: «Σας παρακαλώ... ζωγράφισέ μου ένα αρνί!» «Τι;» «Ζωγράφισέ μου ένα αρνί...»
Ο μικρός πρίγκιπας · Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ
Το πρώτο άγγιγμα μπορεί να χωρά μαζί θαυμασμό και φόβο.
Πήγα να κινηθώ και να κάνω καμιά πλακίτσα, αλλά κάτι μουρμούρισε ο Τζόι κι έσκυψα το κεφάλι για ν’ ακούσω. O Τζόι σήκωσε το κεφάλι του καθώς εγώ χαμήλωνα το δικό μου και φιληθήκαμε, ας πούμε, κατά λάθος. Και τότε, για πρώτη φορά στη ζωή μου, ένιωσα πραγματικά το σώμα κάποιου άλλου, τη μυρωδιά κάποιου άλλου. Κρατιόμασταν αγκαλιασμένοι. Ήταν σαν να κρατούσα στο χέρι μου ένα σπάνιο, εξουθενωμένο, σχεδόν καταδικασμένο πτηνό που έτυχε σαν από θαύμα να βρω. Ήμουνα κατατρομαγμένος, είμαι σίγουρος ότι ήταν κι εκείνος τρομαγμένος, και κλείσαμε τα μάτια. Για να το θυμάμαι τόσο καθαρά, τόσο επώδυνα απόψε, σημαίνει ότι δεν το είχα ποτέ ούτε για μια στιγμή πραγματικά ξεχάσει.
Το δωμάτιο του Τζοβάνι · James Baldwin
Ακόμα και μια αγαπημένη ζωή αφήνει χώρο στον φόβο της απώλειας.
Τίποτα στη ζωή μου δεν θα ήταν ίδιο χωρίς τον Χουάν, αλλά νομίζω πως δυσκολεύομαι να κατανοήσω γιατί είναι μαζί μου. Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που το νιώθω αυτό – αυτό τον φόβο, αυτό τον τρόμο. Έτσι ένιωθα και όταν αρρώστησε η γιαγιά. Με κατέτρωγε η αγωνία για το πώς θα έφτιαχνα τη ζωή μου χωρίς εκείνη. Κι όμως, να με. Τα κατάφερα. Δεν πιστεύω όμως ότι θα καταφέρω να αντέξω άλλη μία τέτοια απώλεια. Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς αυτό τον άνθρωπο δίπλα μου, γιατί όσο φως κι αν φέρνει στη ζωή μου, εγώ εξακολουθώ να τρέμω το σκοτάδι. Κανένα ατραπανόβιος δεν είναι τόσο ισχυρό που να μπορεί να κρατήσει τον Χουάν μαζί μου για πάντα.
Το μυστήριο του γκι · Nita Prose
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή