Χαρούκι Μουρακάμι

Όταν μένει ο τόπος, τι απογίνονται οι άνθρωποι που τον γέμιζαν;

Αλλά τώρα, η εικόνα του λιβαδιού είναι το πρώτο που θυμάμαι. Η μυρωδιά του χορταριού, η ανεπαίσθητη ψύχρα στον αέρα, η κορυφογραμμή των λόφων, το γάβγισμα κάποιου σκύλου: είναι τα πρώτα που ανακαλώ και επιστρέφουν με απόλυτη διαύγεια. Αισθάνομαι πως θα μπορούσα να τα πιάσω και να τα ψηλαφίσω. Όσο καθαρή όμως κι αν είναι η εικόνα, δεν υπάρχει κανένας μέσα σ’ αυτήν. Κανείς. Η Ναόκο δεν είναι εκεί, ούτε κι εγώ. Πού πήγαμε; Πώς επιτρέψαμε να συμβεί κάτι τέτοιο; Όλα εκείνα που τότε έμοιαζαν τόσο σημαντικά, η Ναόκο, αυτός που ήμουν εγώ εκείνη την εποχή και ο τότε κόσμος μου – πού πήγαν; Είναι γεγονός πως δεν μπορώ να επαναφέρω πια ούτε το πρόσωπό της – τουλάχιστον όχι ταχύτατα. Το μόνο που μου έχει απομείνει είναι το φόντο, ένα καθαρό σκηνικό χωρίς ανθρώπους.