Η μόνη που απέμεινε

Κάποια ονόματα κουβαλούν μαζί τους ολόκληρη την παιδική ηλικία.

«Το θέμα, ειλικρινά, είναι η φήμη της ασθενούς». Κουνιέμαι στο κάθισμά μου. «Ποια είναι η ασθενής;» «Η Λενόρα Χόουπ». Έχω χρόνια ν’ ακούσω αυτό το όνομα. Τουλάχιστον μια δεκαετία. Ίσως και δύο. Τώρα που το ακούω, ανασηκώνομαι έκπληκτη. Κάτι περισσότερο από έκπληκτη, για την ακρίβεια. Έχω μείνει άναυδη. Νιώθω ένα συναίσθημα που δεν είμαι σίγουρη ότι το έχω ξανανιώσει. Κι όμως είναι εκεί, ένα είδος αγχωτικού σοκ που φτερουγίζει πίσω από τα πλευρά μου σαν πουλί παγιδευμένο σε κλουβί. «Η γνωστή Λενόρα Χόουπ;» «Ναι» λέει ο κύριος Γκερλέν ρουφώντας τη μύτη του, σαν να προσβλήθηκε που δεν έγινε αμέσως κατανοητός. «Δεν είχα ιδέα ότι ήταν ακόμη ζωντανή». Όταν ήμουν νεότερη, δεν είχα καν καταλάβει ότι η Λενόρα Χόουπ ήταν πραγματικό πρόσωπο.