Δημήτρης Καράμπελας

Ένα τραγούδι είναι του δημιουργού του, ώσπου να το οικειοποιηθεί κάποιος άλλος.

Η ακρόαση ενός δίσκου ως οργανικής ενότητας ανήκει σε ένα ολοένα και πιο μακρινό παρελθόν ενώ το έργο του Σαββόπουλου δημιουργήθηκε και λειτούργησε μέσα σε αυτές ακριβώς τις προϋποθέσεις – φαντάζομαι ότι το ίδιο ισχύει και για τον κριτικό του. Τέλος, σήμερα που το χάσμα ανάμεσα στο βιωμένο παρόν και το πνευματικό νόημά του έχει μεγαλώσει τόσο ώστε σε λίγο δεν θα αναγνωρίζονται καν, προσπάθησα, όπως και το 2003, να γράψω όχι έξω αλλά μέσα σε αυτήν την επώδυνη απόσταση ανάμεσα στο προσωπικό και το καθολικό,τον Σαββόπουλο άνθρωπο και τον Σαββόπουλο δημιουργό,τον απομονωμένο εαυτό και το απρόσιτο νόημα που τον συγκροτεί. Σε έναν χώρο που,όπως ο μεταβατικός χώρος του Ντόναλντ Γουίνικοτ,δημιουργείται από δύο, από τον τραγουδοποιό και τον ακροατή του αλλά τελικά δεν ανήκει σε κανέναν ή μάλλον ανήκει σε όλους όσοι θελήσουν να τον κάνουν δικό τους.