Democracy and Social Ethics
Jane Addams (1860–1935), 1902
★ 3,94 από 177 βαθμολογίες στο Goodreads
Στο Σικάγο, οι κομματάρχες των συνοικιών μοίραζαν κάρβουνο και άμαξες για τις κηδείες, ενώ οι μεταρρυθμιστές έβγαζαν λόγους. Η Άνταμς αναρωτιέται τι απαιτεί πραγματικά η δημοκρατία από όσους θέλουν να κάνουν καλό. Η Άνταμς γράφει απλά και με νηφαλιότητα, αλλά η σύγκρουση ανάμεσα στις καλές προθέσεις και στις ανάγκες των ανθρώπων γεννά έντονη ανησυχία και συγκρατημένη ελπίδα.
Ατμόσφαιρα: ανησυχία και ελπίδα. Μιλά για την εξουσία, τη μοναξιά και τη μνήμη.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου ταιριάξει αν σε ενδιαφέρει η δημοκρατία ως καθημερινή ευθύνη και θέλεις να δεις πώς οι πολιτικές ιδέες δοκιμάζονται στις ανάγκες μιας κοινότητας. Είναι γραμμένο στα αγγλικά των αρχών του 20ού αιώνα, οπότε ίσως σε δυσκολέψει αν προτιμάς σύγχρονο λεξιλόγιο και ύφος.
Γιατί να το διαβάσεις
Η Άνταμς συνδέει την πολιτική διαφθορά στο Σικάγο με την ευθύνη όλων μας. Το βιβλίο προσφέρει έναν συγκεκριμένο τρόπο να σκεφτείς τι σημαίνει να συμμετέχεις στη δημοκρατία, πέρα από τις καλές προθέσεις.
Σελίδες από το βιβλίο
Για τη διαφθορά της πόλης πληρώνουν όλοι όσοι ζουν σε αυτή.
We are all involved in this political corruption, and as members of the community stand indicted. This is the penalty of a democracy—that we are bound to move forward or retrograde together. None of us can stand aside; our feet are mired in the same soil, and our lungs breathe the same air. Κάνεις καλό στους άλλους χωρίς καν να τους ρωτήσεις.
By the very exigencies of business demands, the employer is too often cut off from the social ethics developing in regard to our larger social relationships, and from the great moral life springing from our common experiences. This is sure to happen when he is good “to” people rather than “with” them, when he allows himself to decide what is best for them instead of consulting them. He thus misses the rectifying influence of that fellowship which is so big that it leaves no room for sensitiveness or gratitude. Without this fellowship we may never know how great the divergence between ourselves and others may become, nor how cruel the misunderstandings. Τα παιδιά αφήνουν τα λουλούδια και κοιτούν το περιπολικό.
In the first year of their settlement the Hull-House residents took fifty kindergarten children to Lincoln Park, only to be grieved by their apathetic interest in trees and flowers. As they came back with an omnibus full of tired and sleepy children, they were surprised to find them galvanized into sudden life because a patrol wagon rattled by. Their eager little heads popped out of the windows full of questioning: “Was it a man or a woman?” “How many policemen inside?” and eager little tongues began to tell experiences of arrests which baby eyes had witnessed. Περισσότερα αποσπάσματα από το «Democracy and Social Ethics»
Jane Addams.Η Άνταμς κέρδισε το Νόμπελ Ειρήνης το 1931 και έγινε η πρώτη Αμερικανίδα που το έλαβε. Διέθεσε μεγάλο μέρος των χρημάτων του βραβείου στη Διεθνή Ένωση Γυναικών για την Ειρήνη και την Ελευθερία.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Democracy and Social Ethics»;
- Μπορεί να σου ταιριάξει αν σε ενδιαφέρει η δημοκρατία ως καθημερινή ευθύνη και θέλεις να δεις πώς οι πολιτικές ιδέες δοκιμάζονται στις ανάγκες μιας κοινότητας. Είναι γραμμένο στα αγγλικά των αρχών του 20ού αιώνα, οπότε ίσως σε δυσκολέψει αν προτιμάς σύγχρονο λεξιλόγιο και ύφος.
- Πώς είναι το «Democracy and Social Ethics»;
- Η Άνταμς γράφει απλά και με νηφαλιότητα, αλλά η σύγκρουση ανάμεσα στις καλές προθέσεις και στις ανάγκες των ανθρώπων γεννά έντονη ανησυχία και συγκρατημένη ελπίδα. Ατμόσφαιρα: ανησυχία και ελπίδα. Μιλά για την εξουσία, τη μοναξιά και τη μνήμη.
- Τι να διαβάσω μετά το «Democracy and Social Ethics»;
- Αν σου άρεσε το «Democracy and Social Ethics», δοκίμασε «North and South» (Elizabeth Gaskell), «The Communist Manifesto» (Karl Marx and Friedrich Engels) και «Απομνημονεύματα ενός επαναστάτη» (Peter Kropotkin).
Μια γεύση από τη ροή
Πόσο κοστίζει σε ψωμί των άλλων η ζωή του νου;
But what right had I to these highest joys, when all around me was nothing but misery and struggle for a mouldy bit of bread; when whatsoever I should spend to enable me to live in that world of higher emotions must needs be taken from the very mouths of those who grew the wheat and had not bread enough for their children? From somebody’s mouth it must be taken, because the aggregate production of mankind remains still so low.
Απομνημονεύματα ενός επαναστάτη · Peter Kropotkin
The moment a poet admits that language has finally run out.
Whereat to turn mine eyes on Beatrice My seeing nothing and my love constrained me. If what has hitherto been said of her Were all concluded in a single praise, Scant would it be to serve the present turn. Not only does the beauty I beheld Transcend ourselves, but truly I believe Its Maker only may enjoy it all. Vanquished do I confess me by this passage More than by problem of his theme was ever O’ercome the comic or the tragic poet; For as the sun the sight that trembles most, Even so the memory of that sweet smile My mind depriveth of its very self.
The Divine Comedy · Dante Alighieri
Η στιγμή που η γυναίκα του μοιάζει ξένη μέσα στην κουζίνα τους.
Against the dark background of the kitchen she stood up tall and angular, one hand drawing a quilted counterpane to her flat breast, while the other held a lamp. The light, on a level with her chin, drew out of the darkness her puckered throat and the projecting wrist-bone of the hand that clutched the quilt, and deepened fantastically the hollows and prominences of her high-boned face under its ring of crimping-pins. To Ethan, still in the rosy haze of his hour with Mattie, the sight came with the intense precision of the last dream before waking. He felt as if he had never before known what his wife looked like.
Ethan Frome · Edith Wharton
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή