Βιβλία σαν το «Τα τρία φώτα»

Μιὰ μέρα τὴ ρώτησα ἂν τὸ μαργαριταρένιο περιδέραιο ἦταν δῶρο τοῦ παπποῦ μου, καὶ τότε ἐκείνη γέλασε παράξενα ἀλλὰ δὲν ἀπάντησε. Κι ὅταν τὴ ρώτησα πότε ἀκριβῶς ἔσπασε τὸ περιδέραιο, καὶ πάλι δὲν πῆρα ἀπάντηση, παρὰ μόνο μοῦ εἶπε μουρμουρίζοντας: «Τόσοι ἄνθρωποι ἔϕυγαν ἀπ ᾽τὴ ζωή, ἀγαπούλα μου, χῶρες καταστράϕηκαν κι ἐσὺ μὲ ρωτᾶς γιὰ τὰ μαργαριτάρια; ᾽αλλὰ ϕτάνει γιὰ ἀπόψε, μὲ κούρασαν αὐτὲς οἱ ἐρωτήσεις». Μακάρι νὰ συνέχιζα νὰ τὴ ρωτῶ. Μακάρι νὰ τὴν εἶχα ρωτήσει περισσότερα γιὰ τὴ ζωή της.

My father has asked me to be the fourth corner at the Joy Luck Club.

“It was raining when Rahel came back to Ayemenem. Slanting silver ropes slammed into loose earth, plowing it up like gunfire. The old house on the hill wore its steep, gabled roof pulled over its ears like a low hat. The walls, streaked with moss, had grown soft, and bulged a little with dampness that seeped up from the ground. The wild, overgrown garden was full of the whisper and scurry of small lives. In the undergrowth a rat snake rubbed itself against a glistening stone. Hopeful yellow bullfrogs cruised the scummy pond for mates. A drenched mongoose flashed across the leaf strewn driveway.

Η Σούτζιν με αποκαλεί χαϊδευτικά ινόκουντζου, ή «μικρή γοργόνα». Λέει ότι διάλεξε αυτό το όνομα επειδή η μικρή γοργόνα έχασε τη φωνή της, αλλά την ξαναβρήκε αργότερα και έζησε ευτυχισμένη. Δεν της λέω ότι αυτή είναι η αμερικανική εκδοχή του παραμυθιού. Στην αυθεντική ιστορία αυτοκτονεί.

Καὶ εἶναι ἡ ἴδια γέϕυρα ποὺ διέσχισε τὸ ἀγόρι ἐκεῖνο τὸ ἀπόγευμα τῆς 15ης σεπτεμβρίου τοῦ 2009. ῾η βροχὴ ἔπεϕτε σὰν χαλάζι στὸ χαχόλικο τζάκετ τῆς ἑταιρείας ταχυμεταϕορῶν UPS ποὺ εἶχε ρίξει στοὺς ὤμους του καθὼς προχωροῦσε ϕασκιωμένος στὴν καρδιὰ τῆς κοιλάδας. ῾Ο ἄνεμος σήκωνε τὸ χῶμα μακριά του πρὸς τὰ βραχώδη σύννεϕα ποὺ βούλιαζαν πέρα στὸν ὁρίζοντα. ῏ηταν δεκαεννιά, στὰ μεσάνυχτα τῶν παιδικῶν του χρόνων καὶ μιὰ ζωὴ τὸν χώριζε ἀπὸ τὸ πρῶτο ϕῶς. Δὲν εἶχε συγχωρεθεῖ, οὔτε κι ἐσύ. Τὸ γκρίζο τ ᾽οὐρανοῦ εἶχε μιὰ καλοσύνη ὅσο τὸ ἀπόγευμα σιρόπιαζε σὲ σούρουπο καὶ ἡ ἀνάσα του ἄχνιζε ἀπὸ τὸ κρύο.

Μέσα στο τρένο, Ιταλοί στρατιώτες, Γερμανοί αξιωματικοί, ασφαλίτες, μαυραγορίτες, κι άλλος κόσμος, άπλυτος. Οι ντύσες των βιβλίων μου γεμάτες χαρτάκια. Δεν φοβάμαι. Δεν με νοιάζει που είμαι στριμωγμένη. Το μάγουλό μου ακουμπάει στο σακάκι του από σαμαροσκούτι. Έχει φουντώσει το μάγουλό μου από το τραχύ ύφασμα. Μ’ αρέσει. Σίγουρα δεν τον λένε Αχιλλέα, μα του ταιριάζει. Ποτέ δεν θα τον πω με άλλο όνομα. Αν δεν ήτανε αντισυνωμοτικό, θα γέμιζα τα περιθώρια των βιβλίων μου: ΑΧΙΛΛΕΑΣ, ΑΧΙΛΛΕΑΣ . Πλάι στις εξισώσεις της άλγεβρας. Να μπορούσα να του πω πως το πραγματικό μου όνομα είναι Δάφνη! Ο Πάνος πάλι φταίει. «Πρέπει να πάρεις ψευδώνυμο, για συνωμοτικούς λόγους», μου είπε μόλις μ’ έγραψε στην οργάνωση.