Βιβλία σαν το «Στα μυστικά του βάλτου»

Look, one day I had gone to a little village. An old grandfather of ninety was busy planting an almond tree. ‘What, grandfather!’ I exclaimed. ‘Planting an almond tree?’ And he, bent as he was, turned around and said: ‘My son, I carry on as if I should never die.’ I replied: ‘And I carry on as if I was going to die any minute.’Which of us was right, boss?

«Ὅταν ἡ μαύρ᾿ ἡ μάνα μου, ἐμπρὸς σὲ μίαν εἰκόνα,Πλάστη μου, μ᾿ ἐγονάτιζε μὲ σταυρωτὰ τὰ χέριακαὶ μώλεγε νὰ δεηθῶ γιὰ κειοὺς ποὺ τὸ χειμῶνασὰ λύκοι ἐτρέχαν στὰ βουνά, μὲ χιόνια, μ᾿ ἀγριοκαίριαγιὰ νὰ μὴ ζοῦνε στὸ ζυγό, ἔνοιωθα τὴ φωνή μου,νὰ ξεψυχάει στὰ χείλη μου. ἐσπάραζε ἡ καρδιά μου,μοῦ ἐτρέμανε τὰ γόνατα, σὰν νἄθελε ἡ ψυχή μουνὰ φύγῃ μὲ τὴ δέηση ἀπὸ τὰ σωθικά μου.Ὕστερα μὤλεγε κρυφὰ νὰ σοῦ ζητῶ τὴ χάρηνὰ μ᾿ ἀξιώσῃς μία φορὰ ἕνα σπαθὶ νὰ ζώσωκαὶ νὰ μὴν ἔρθῃ ὁ θάνατος νὰ μ᾿ εὕρῃ, νὰ μὲ πάρῃπρὶν πολεμήσω ἐλεύθερος, γιὰ σὲ πρὶν τὸ ματώσω.Πατέρα παντοδύναμε! Ἄκουσες τὴν εὐχή μου.

Όμως, είμαι τυχερή που έχω ακόμη κι αυτή τη θέση. Σε κανέναν δεν αρέσουν οι εργαζόμενοι που έχουν περάσει από ανάκριση, έστω κι αν ο ανακριτής με απάλλαξε από κάθε κατηγορία! Μάλιστα, την είχε συγχαρεί για την ετοιμότητα πνεύματος και το κουράγιο που επέδειξε. Για ανάκριση, δε θα μπορούσε να πάει καλύτερα. Και η κυρία Χάμιλτον ήταν η προσωποποίηση της καλοσύνης απέναντί της. Μόνο ο Χιούγκο… όμως όχι… δε θα σκεφτόταν τον Χιούγκο! Ξαφνικά, παρά τη ζέστη μέσα στο βαγόνι, τη διαπέρασε ρίγος. Ευχήθηκε να μην πήγαινε στη θάλασσα. Μια εικόνα εμφανίστηκε καθαρά στον νου της: Το κεφάλι του Σίριλ να ανεβοκατεβαίνει, να κολυμπά προς τον βράχο… Πάνω κάτω, πάνω κάτω… Κι εκείνη να κολυμπά με άνετες απλωτές πίσω του… να σκίζει τη θάλασσα, ξέροντας όμως με απόλυτη βεβαιότητα ότι δε θα προλάβαινε…

Ἡ φωνὴ τοῦ βρέφους ἐπνίγη. Μίαν χεριὰν ἀκόμη ἐχρειάζετο νὰ κάμῃ ἡ Φραγκογιαννού. Μὲ τὴν ἄλλην χεῖρα, τοῦ ἔσφιξε δυνατὰ τὸν λαιμόν… Εἶτα ἐμάζωξε τὸ λεπτὸν πανίον διὰ νὰ τὸ ρίψῃ πάλιν ἐπάνω τῆς στεφάνης. Ἡ χείρ της προσέκοψεν εἰς τὴν σανίδα, κ᾽ ἔκαμε μικρὸν θόρυβον. Ἡ γραῖα, ἥτις δὲν ἐκοιμᾶτο βαρέως, ἐξύπνησεν. Ἀνετινάχθη, ἐσκίρτησεν. Εἶδε τὴν Φραγκογιαννοὺ ν᾽ ἀποσύρῃ τὴν χεῖρά της καὶ ν᾽ ἀποχωρῇ, ἀνεγειρομένη ἐπὶ τῶν γονάτων, ὀπίσω εἰς τὴν θέσιν της.

So speaking, to the arms of his dear spouseHe gave the boy; she on her fragrant breastReceived him, weeping as she smiled. The chiefBeheld, and, moved with tender pity, smoothedHer forehead gently with his hand and said:—“Sorrow not thus, beloved one, for me.No living man can send me to the shadesBefore my time; no man of woman born,Coward or brave, can shun his destiny.But go thou home, and tend thy labors there—The web, the distaff—and command thy maidsTo speed the work: The cares of war pertainTo all men born in Troy, and most to me.”

The following day, she lay in bed in a private room at the hospital. The police questioned her in the presence of her lawyer. Alicia remained silent throughout the interview. Her lips were pale, bloodless; they fluttered occasionally but formed no words, made no sounds. She answered no questions. She could not, would not, speak. Nor did she speak when charged with Gabriel’s murder. She remained silent when she was placed under arrest, refusing to deny her guilt or confess it.