Βιβλία σαν το «Χέντερσον, ο Βασιλιάς της Βροχής»

Ο δικός μου πατέρας με είχε στείλει να σπουδάσω νομικά στο Μόναχο. Καπνέμπορος ήταν στο Ιάσιο κι ήθελε ο γιος του να μορφωθεί και να γίνει σπουδαίος. Εκεί, στο Μόναχο, μια τρέλα νεανική μ’ έκανε να πω στους συμφοιτητές μου ότι είχα αίμα πριγκιπικό – είχα κατά νου έναν θείο μακρινό που κάποτε υπήρξε ηγεμόνας της Βλαχίας – κι απαίτησα να με φωνάζουν πρίγκιπα. «Τι σόι πρίγκιπας είσαι εσύ;» είπε κοροϊδευτικά ένας Γερμανός σπουδαστής. «Εσύ φοράς το ίδιο τριμμένο πανωφόρι χειμώνα καλοκαίρι. Κι οι μπότες σου έχουν τρυπήσει, καημένε μου!» Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι, του έχωσα μια γροθιά στα μούτρα, με απέβαλαν μια βδομάδα από τη σχολή, μα μου έμεινε ο τίτλος: πρίγκιψ! Κάποιοι πρόσθεταν χαμηλόφωνα «...της γυφτιάς», όμως αυτό το τελευταίο έκανα πως δεν το άκουγα.

Look, one day I had gone to a little village. An old grandfather of ninety was busy planting an almond tree. ‘What, grandfather!’ I exclaimed. ‘Planting an almond tree?’ And he, bent as he was, turned around and said: ‘My son, I carry on as if I should never die.’ I replied: ‘And I carry on as if I was going to die any minute.’Which of us was right, boss?

Μεμιάς κόπηκαν γέλια και φασαρίες. Τα τέσσερα αδέλφια ξαναγύρισαν στην πραγματικότητα, φρόνιμα και σωπασμένα, ο Αντώνης με το γδαρμένο χέρι στην τσέπη, η Πουλουδιά καμπουριασμένη, σηκώνοντας όσο μπορούσε τους ώμους, μη φανεί η τσουγκρανιά της γάτας. Στο τραπέζι διηγήθηκε ο θείος την εκδρομή τους στην Κηφισιά, μαζί και το τσίμπημα της μέλισσας. Μα οι μεγάλοι δεν ξέρουν ποτέ να διηγηθούν καλά, γιατί λένε πάντα μόνο τα βαρετά, την ώρα, τον ανήφορο, την κούραση, τη σκόνη, την ωραία θέα, το κρύο νερό, πόσα χρόνια είναι χτισμένο το μοναστήρι, πόσοι καλόγεροι είναι μέσα, και ξεχνούν όλα τα λαχταριστά, σαν την τούμπα του καλόγερου, το πανταλόνι κάτω από το ράσο, τους σπάγκους στα παπούτσια.

Κ αθισμένη μόνη δίπλα στα καταγάλανα νερά της λιμνοθάλασσας, η Άνα Μαγκνταλένα Μπαχ περιεργάζεται τους άντρες στο μπαρ του ξενοδοχείου. Έχει δύο παιδιά και έναν ευτυχισμένο γάμο εδώ και είκοσι επτά χρόνια από τον οποίο δεν έχει κανένα λόγο να θέλει να ξεφύγει. Κι όμως, κάθε Αύγουστο, ταξιδεύει με το φέρι μέχρι το νησί όπου είναι θαμμένη η μητέρα της, και για μια νύχτα βρίσκει έναν νέο εραστή. Μέσα σε αποπνικτικές βραδιές της Καραϊβικής, γεμάτες σάλσα και μπολέρο, η Άνα ταξιδεύει κάθε χρόνο πιο βαθιά στην ενδοχώρα του πόθου της και των φόβων της καρδιάς της.

In one of the far wastes of the South Pacific Ocean a long-vanished island-studded landmass of some magnitude arose, now given the name Wrangellia, and had it stayed put, it might have produced another assembly of islands like the Tahiti group or the Samoan. Instead, for reasons not known, it fragmented, and its two halves moved with a part of the Pacific Plate in a northerly direction, with the eastern half ending up along the Snake River in Idaho and the western as a part of the Alaskan peninsula. We can make this statement with certainty because scientists have compared the structure of the two segments in minute detail, and one layer after another of the terrane which landed in Idaho matches perfectly the one which wandered to Alaska.

Η πολυτέλεια ήταν ένα χυδαίο βάρος. Η πρόσβαση σε νέες εμπειρίες δεν ήταν κάτι που το μοναχικό πνεύμα του λαχταρούσε. Η πολιτική και το κυνήγι της εξου­ σίας δεν ασκούσαν καμία γοητεία στο αντικοινωνικό μυαλό του. Τα παιχνίδια στρατηγικής, όπως το σκάκι ή το μπριτζ, ποτέ δεν τον ενδιέφεραν. Αν τον ρωτούσαν, ο Μπέντζαμιν θα δυσκολευόταν ενδεχομένως να εξηγήσει τι ακριβώς τον έλκυε στον κόσμο της οικονομίας. Ήταν, σίγουρα, η πολυπλοκότη­ τά του, αλλά και το γεγονός ότι έβλεπε το κεφάλαιο ως έναν ασηπτικό ζωντανό οργανισμό. Κινούνταν, καταβρόχθιζε, ανα­ πτυσσόταν, αναπαραγόταν, έφθινε και μπορούσε να χαθεί. Αλλά ήταν καθαρός από μικρόβια. Τούτο του έγινε ακόμα πιο ξεκάθαρο με τον καιρό.