Βιβλία σαν το «Αν είχα το πρόσωπό σου»

A voice in my head, echoing softly: America hates angry women. The Lord hates angry women. You hate angry women. Do not be an angry woman.

Μέσα στο τρένο, Ιταλοί στρατιώτες, Γερμανοί αξιωματικοί, ασφαλίτες, μαυραγορίτες, κι άλλος κόσμος, άπλυτος. Οι ντύσες των βιβλίων μου γεμάτες χαρτάκια. Δεν φοβάμαι. Δεν με νοιάζει που είμαι στριμωγμένη. Το μάγουλό μου ακουμπάει στο σακάκι του από σαμαροσκούτι. Έχει φουντώσει το μάγουλό μου από το τραχύ ύφασμα. Μ’ αρέσει. Σίγουρα δεν τον λένε Αχιλλέα, μα του ταιριάζει. Ποτέ δεν θα τον πω με άλλο όνομα. Αν δεν ήτανε αντισυνωμοτικό, θα γέμιζα τα περιθώρια των βιβλίων μου: ΑΧΙΛΛΕΑΣ, ΑΧΙΛΛΕΑΣ . Πλάι στις εξισώσεις της άλγεβρας. Να μπορούσα να του πω πως το πραγματικό μου όνομα είναι Δάφνη! Ο Πάνος πάλι φταίει. «Πρέπει να πάρεις ψευδώνυμο, για συνωμοτικούς λόγους», μου είπε μόλις μ’ έγραψε στην οργάνωση.

I come dragging in with every muscle bruised inside and out, but my heart’s still racing and my thoughts are a tornado in my head. This is insomnia. All night, your thoughts are on the air.All night long, you’re thinking: Am I asleep? Have I slept?

Καὶ εἶναι ἡ ἴδια γέϕυρα ποὺ διέσχισε τὸ ἀγόρι ἐκεῖνο τὸ ἀπόγευμα τῆς 15ης σεπτεμβρίου τοῦ 2009. ῾η βροχὴ ἔπεϕτε σὰν χαλάζι στὸ χαχόλικο τζάκετ τῆς ἑταιρείας ταχυμεταϕορῶν UPS ποὺ εἶχε ρίξει στοὺς ὤμους του καθὼς προχωροῦσε ϕασκιωμένος στὴν καρδιὰ τῆς κοιλάδας. ῾Ο ἄνεμος σήκωνε τὸ χῶμα μακριά του πρὸς τὰ βραχώδη σύννεϕα ποὺ βούλιαζαν πέρα στὸν ὁρίζοντα. ῏ηταν δεκαεννιά, στὰ μεσάνυχτα τῶν παιδικῶν του χρόνων καὶ μιὰ ζωὴ τὸν χώριζε ἀπὸ τὸ πρῶτο ϕῶς. Δὲν εἶχε συγχωρεθεῖ, οὔτε κι ἐσύ. Τὸ γκρίζο τ ᾽οὐρανοῦ εἶχε μιὰ καλοσύνη ὅσο τὸ ἀπόγευμα σιρόπιαζε σὲ σούρουπο καὶ ἡ ἀνάσα του ἄχνιζε ἀπὸ τὸ κρύο.

After school we used to lie in her room listening to music and talking about why we liked each other. These were long and intense conversations, and felt so momentous to me that I secretly transcribed parts of them from memory in the evenings. When Bobbi talked about me it felt like seeing myself in a mirror for the first time. I also looked in actual mirrors more often. I started taking a close interest in my face and body, which I’d never done before. I asked Bobbi questions like: do I have long legs? Or short?

The truth is, I often have trouble with social situations; it’s as though everyone is playing an elaborate game with complex rules they all know, but I’m always playing for the first time. I make etiquette mistakes with alarming regularity, offend when I mean to compliment, misread body language, say the wrong thing at the wrong time. It’s only because of my gran that I know a smile doesn’t necessarily mean someone is happy. Sometimes, people smile when they’re laughing at you. Or they’ll thank you when they really want to slap you across the face. Gran used to say my reading of behaviors was improving—every day in every way, my dear—but now, without her, I struggle. Before, when I rushed home after work, I’d throw open the door to our apartment and ask her questions I’d saved up over the day.