Η δολοφονία του Ρότζερ Άκροϊντ

A suitcase can be heavy for reasons no one wants to name.

Τώρα τα πόδια με τις αρβύλες άλλαξαν πορεία, ενώ μια μαύρη αδιάβροχη βαλίτσα προσγειώθηκε δίπλα στις μπότες του γέρου. Δευτερόλεπτα μετά, ο Άρης άκουσε το όνομά του και ανέβηκε στο κατάστρωμα. Ήταν μόνοι. Εκείνος και ο Θείος, ενώ το ταχύπλοο απομακρυνόταν στο πέλαγος. Ο γέρος έδειξε με το μπαστούνι μια μαύρη βαλίτσα και ο Άρης έσκυψε να τη σηκώσει. «Έλα μαζί μου». Η αποσκευή ήταν βαριά και αποφάσισε να τη σύρει. Ο γέρος προχώρησε προς τη λευκή λουστραρισμένη πόρτα στο βάθος του καταστρώματος, ενώ το καταμαράν παλαντζάρισε στην ακαταστασία των νερών. Ο Άρης προσπαθούσε μάταια να αποφασίσει αν αυτό που έσερνε προς την πόρτα ταλαντευόταν από τα απόνερα ή αν κάτι ζωντανό πάλευε να δραπετεύσει δονώντας τη χειρολαβή του.

Ο θάνατος του Οδυσσέα · Δημήτρης Σίμος

What if discomfort is part of how you stay sharp?

Όταν η Μαρίτα τής πρότεινε να της εξασφαλίσει μια σύγχρονη ανατομική καρέκλα, η Αΐντα αρνήθηκε κατηγορηματικά. «Δεν θέλω βολική καρέκλα, γιατί θα χαλαρώνω και θα πάψει να λειτουργεί το μυαλό μου. Θέλω να είμαι συνέχεια στην τσίτα μην τυχόν πέσω από την καρέκλα, να με πονάει ο κώλος μου για να έχω λόγο να βγαίνω στους δρόμους». ΧΙΛΝΤΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Τέλος, ζήτησε τη βοήθεια του Χαρίδημου Νικολόπουλου, που την πήγε στον γνωστό του γνωστού στην Καλλιρρόης, ο οποίος πουλούσε μηχανές κάθε λογής, από παπάκια μέχρι τερατώδεις χιλιάρες. Η Αΐντα διάλεξε μια βέσπα ίδια ακριβώς με του Φούλη, σε χρώμα πράσινο λαχανί. «Είμαι άνθρωπος της συνήθειας» εξήγησε στον Χάρη, που εξεπλάγη με την επιλογή της.

Κομπολόι στο χώμα · Χίλντα Παπαδημητρίου

A few hidden photographs turn a cell into something painfully like home.

Εκεί είχε στοιβάξει όλα τα βιβλία που είχε υποσχεθεί στον εαυτό του ότι θα διάβαζε. Μέσα σ’ ένα απ’ αυτά φύλαγε φωτογραφίες της κόρης και της εγγονής του. Δεν ήταν σίγουρος γιατί τις ήθελε κρυμμένες, αλλά έτσι ένιωθε. Στον τοίχο ήταν στερεωμένη μια τηλεόραση με επίπεδη οθόνη και υποδοχή στο πλάι για DVD, ενώ υπήρχε και σταθερό τηλέφωνο, επίσης στερεωμένο στον τοίχο. Τα τηλεφωνήματα έπρεπε να τα ζητήσει εκ των προτέρων και να τα πληρώσει, ενώ φυσικά παρακολουθούνταν όποτε υπήρχε διαθέσιμο προσωπικό. Κάτω από το κρεβάτι βρισκόταν ένα μικρό χρηματοκιβώτιο για τα τιμαλφή, το οποίο ο Ρέμπους δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να κλειδώσει. Αυτό ήταν το σπίτι του τους τελευταίους έξι μήνες.

Το μπλε του μεσονυχτίου · Sir Ian Rankin