The Husband's Secret
Liane Moriarty, 2013
Αστυνομικά και θρίλερ Σύγχρονη πεζογραφία
Ατμόσφαιρα: ανησυχία, χιούμορ και περιέργεια. Μιλά για την οικογένεια, την ηθική και την ταυτότητα.
Μια σελίδα από το βιβλίο
So Tess was going to be allowed to kick and scratch as much as she wanted. They were just going to sit there and take it for as long as it took. They weren’t going to fight back. Will and Felicity were fundamentally good. She knew this. They were good people, and that’s why they were going to be so nice about this, so understanding and accepting of Tess’s rage, so that in the end Tess would be the bad person, not them. They hadn’t actually slept together, they hadn’t betrayed her. They’d fallen in love! It wasn’t an ordinary grubby little affair. It was fate. Predestined. Nobody could think that badly of them. Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Liane Moriarty
Big Little Lies
Liane Moriarty, 2014
Here One Moment
Liane Moriarty, 2024
Truly Madly Guilty
Liane Moriarty, 2016
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Πώς είναι το «The Husband's Secret»;
- Ατμόσφαιρα: ανησυχία, χιούμορ και περιέργεια. Μιλά για την οικογένεια, την ηθική και την ταυτότητα.
- Τι να διαβάσω μετά το «The Husband's Secret»;
- Αν σου άρεσε το «The Husband's Secret», δοκίμασε «Want to Know a Secret?» (Freida McFadden), «Ο μυστηριώδης επισκέπτης» (Nita Prose) και «Τυφλά ψάρια» (Δημήτρης Σίμος).
Μια γεύση από τη ροή
She tells everyone it's fitness; it's really the last high she has left.
I tell everyone that I’m trying to keep fit, but the truth is, the adrenaline I get from running is the only thing close to what I used to feel when I was in the courtroom. If I ever stopped running, I would probably have to start taking speed. I love pushing myself as hard as I can.
Want to Know a Secret? · Freida McFadden
Η αξία της δουλειάς αλλάζει όταν μιλά εκείνη που την κάνει.
Σκέφτεστε ότι η δουλειά μου είναι ταπεινή, ότι της αρμόζει περισσότερο η ντροπή παρά η υπερηφάνεια. Σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελα να σας υποδείξω τι να σκέφτεστε, αλλά ΚΤΤΜΓ (κατά την ταπεινή μου γνώμη), είστε φουλ λάθος. Με συγχωρείτε. Ήμουν λίγο απότομη. Όσο ζούσε η γιαγιά, με συμβούλευε να προσέχω τον τόνο μου και με νουθετούσε όταν πιθανόν προσέβαλλα τους άλλους. Θα σας πω κάτι ενδιαφέρον: Παρόλο που η γιαγιά είναι νεκρή, εγώ συνεχίζω να ακούω τη φωνή της στο κεφάλι μου. Δεν είναι ενδιαφέρον πώς ένας άνθρωπος μπορεί να παραμένει το ίδιο παρών μετά θάνατον όσο και όταν ζούσε; Είναι κάτι που συλλογίζομαι συχνά τον τελευταίο καιρό. Να φέρεσαι στους άλλους όπως θέλεις να σου φέρονται.
Ο μυστηριώδης επισκέπτης · Nita Prose
Μια λέξη μετατρέπει μια τρυφερή ανάμνηση σε όριο.
Ντύθηκα με κοφτές κινήσεις, φροντίζοντας να σιγουρευτεί για την ενόχλησή μου. «Τα κάναμε σκατά χθες, το ξέρεις;» «Εγώ δεν είδα να λερώνουμε». «Μιλάω σοβαρά. Ξέρεις πως αυτό που έγινε…» «Ήταν όμορφα…» τη διέκοψα. Ένιωσα τα πρώτα σφιξίματα στην καρδιά. Ήταν η εμπειρία του μπάτσου που με προειδοποιού σε για το τι επρόκειτο να ακολουθήσει στην επόμενη πρόταση. «Ήταν» είπε σαν να μου έκανε χάρη που το παραδεχόταν, «αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να ξαναγίνει». Γαμώ την μπατσο-εμπειρία μου. « Σπίτι σου εννοείς;» ρώτησα, προσπαθώντας να κερδίσω χρόνο και ένα χαμόγελό της. Μηδέν και στα δύο. «Γενικά, εννοώ». Κοίταξε πίσω της σαν να φοβόταν μην την ακούσει κανείς και συνέχισε ψιθυριστά.
Τυφλά ψάρια · Δημήτρης Σίμος
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή