Η γυναίκα του Γάλλου υπολοχαγού
John Fowles, 1969
★ 3,89 από 56,8 χιλ. βαθμολογίες στο Goodreads
Ένας βικτωριανός κύριος, μια μυστηριώδης γυναίκα στο Κομπ και ένας μυθιστοριογράφος που διακόπτει ξανά και ξανά για να ρωτήσει αν είμαστε πράγματι ελεύθεροι. Η περιέργεια κινεί μια λυρική, στοχαστική αφήγηση για τον έρωτα, τη λαχτάρα και τους κοινωνικούς περιορισμούς, που σταματά συχνά για να θέσει ερωτήματα.
Ατμόσφαιρα: περιέργεια, λαχτάρα και δέος. Μιλά για την αγάπη, την κοινωνία και την ελευθερία.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν απολαμβάνεις βικτωριανές ιστορίες που εξετάζουν την ελευθερία και αφήνουν τον αφηγητή να αμφισβητεί την ίδια την αφήγηση. Οι συχνές παρεκβάσεις, τα πολλαπλά τέλη και ο κάπως ψυχρός έρωτας μπορεί να σε απογοητεύσουν.
Γιατί να το διαβάσεις
Δες πώς μια ιστορία σε βικτωριανό σκηνικό γίνεται αφορμή να σκεφτείς πόσο ελεύθεροι είμαστε και ποιος αποφασίζει πώς τελειώνει μια αφήγηση.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Ένα μικρό πουλί κάνει όλο τον κόσμο ενός βικτωριανού κυρίου να μοιάζει χυδαίος.
A tiny wren perched on top of a bramble not ten feet from him and trilled its violent song. He saw its glittering black eyes, the red and yellow of its song-gaped throat — a midget ball of feathers that yet managed to make itself the Announcing Angel of evolution: I am that I am, thou shalt not pass my being now. He stood as Pisanello’s saint stood, astonished perhaps more at his own astonishment at this world’s existing so close, so within reach of all that suffocating banality of ordinary day. In those few moments of defiant song, any ordinary hour or place — and therefore the vast infinity of all Charles’s previous hours and places — seemed vulgarized, coarsened, made garish. Τι λένε οι αναγνώστες
Οι αναγνώστες συχνά βρίσκουν το μυθιστόρημα απρόσμενο, διεγερτικό για τη σκέψη και συναισθηματικά καθηλωτικό, ιδίως στην απεικόνιση της Σάρα και των περιορισμών της βικτωριανής εποχής. Πολλοί θαυμάζουν την πειραματική αφήγηση, αν και κάποιους τους ενοχλούν οι παρεκβάσεις, τα πολλαπλά τέλη και ο ψυχρός έρωτας.
John Fowles.Ο Φάουλς έζησε στο Λάιμ Ρέτζις και εργάστηκε ως επιμελητής στο μουσείο της πόλης. Το Κομπ και οι απολιθωματοφόροι βράχοι της περιοχής αποτελούν το σκηνικό του μυθιστορήματος.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Η γυναίκα του Γάλλου υπολοχαγού»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν απολαμβάνεις βικτωριανές ιστορίες που εξετάζουν την ελευθερία και αφήνουν τον αφηγητή να αμφισβητεί την ίδια την αφήγηση. Οι συχνές παρεκβάσεις, τα πολλαπλά τέλη και ο κάπως ψυχρός έρωτας μπορεί να σε απογοητεύσουν.
- Πώς είναι το «Η γυναίκα του Γάλλου υπολοχαγού»;
- Η περιέργεια κινεί μια λυρική, στοχαστική αφήγηση για τον έρωτα, τη λαχτάρα και τους κοινωνικούς περιορισμούς, που σταματά συχνά για να θέσει ερωτήματα. Ατμόσφαιρα: περιέργεια, λαχτάρα και δέος. Μιλά για την αγάπη, την κοινωνία και την ελευθερία.
- Τι να διαβάσω μετά το «Η γυναίκα του Γάλλου υπολοχαγού»;
- Αν σου άρεσε το «Η γυναίκα του Γάλλου υπολοχαγού», δοκίμασε «Anna Karenina» (Leo Tolstoy), «Middlemarch» (George Eliot) και «Great Expectations» (Charles Dickens).
Μια γεύση από τη ροή
The strange calm that arrives when a lie comes out perfectly.
Anna said what came to her lips, and marveled, hearing herself, at her own capacity for lying. How simple and natural were her words, and how likely that she was simply sleepy! She felt herself clad in an impenetrable armor of falsehood. She felt that some unseen force had come to her aid and was supporting her.
Anna Karenina · Leo Tolstoy
How hard it is to believe that other people are as real as you are.
We are all of us born in moral stupidity, taking the world as an udder to feed our supreme selves: Dorothea had early begun to emerge from that stupidity, but yet it had been easier to her to imagine how she would devote herself to Mr. Casaubon, and become wise and strong in his strength and wisdom, than to conceive with that distinctness which is no longer reflection but feeling—an idea wrought back to the directness of sense, like the solidity of objects—that he had an equivalent centre of self, whence the lights and shadows must always fall with a certain difference.
Middlemarch · George Eliot
Cold enough that the sky stops being any comfort at all.
Joe made the fire and swept the hearth, and then we went to the door to listen for the chaise-cart. It was a dry cold night, and the wind blew keenly, and the frost was white and hard. A man would die tonight of lying out on the marshes, I thought. And then I looked at the stars, and considered how awful it would be for a man to turn his face up to them as he froze to death, and see no help or pity in all the glittering multitude.
Great Expectations · Charles Dickens
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή