One Hundred Years of Solitude
Gabriel García Márquez, 1967
Φαντασίας Σύγχρονη πεζογραφίαΛογοτεχνική πεζογραφία
Ατμόσφαιρα: θαυμασμός, μελαγχολία και τρυφερότητα. Μιλά για τη μοναξιά, την οικογένεια και τον χρόνο.
Μια σελίδα από το βιβλίο
—Qué quería —murmuró—, el tiempo pasa.—Así es,—dijo Úrsula—, pero no tanto.Al decirlo, tuvo conciencia de estar dando la misma réplica que recibió del coronel Aureliano Buendía en su celda de sentenciado, y una vez más se estremeció con la comprobación de que el tiempo no pasaba, como ella lo acababa de admitir, sino que daba vueltas en redondo. Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Gabriel García Márquez
Cien años de soledad
Gabriel García Márquez, 1967
Επτά γενιές της οικογένειας Μπουενδία σε μια πόλη όπου οι μαγνήτες, ο πάγος και η αλχημεία είναι πραγματικά — και η μοναξιά περνά από γενιά σε γενιά.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Πώς είναι το «One Hundred Years of Solitude»;
- Ατμόσφαιρα: θαυμασμός, μελαγχολία και τρυφερότητα. Μιλά για τη μοναξιά, την οικογένεια και τον χρόνο.
- Τι να διαβάσω μετά το «One Hundred Years of Solitude»;
- Αν σου άρεσε το «One Hundred Years of Solitude», δοκίμασε «The Martian Chronicles» (Ray Bradbury), «The House of the Spirits» (Isabel Allende) και «To the Lighthouse» (Virginia Woolf).
Μια γεύση από τη ροή
How the human mind fights against the chaos of time and the weight of the past.
Escribo, ella escribió, que la memoria es frágil y el transcurso de una vida es muy breve y sucede todo tan deprisa, que no alcanzamos a ver la relación entre los acontecimientos, no podemos medir la consecuencia de los actos, creemos en la ficción del tiempo, en el presente, el pasado y el futuro, pero puede ser también que todo ocurre simultáneamente, como decían las tres hermanas Mora, que eran capaces de ver en el espacio los espíritus de todas las épocas. Por eso mi abuela Clara escribía en sus cuadernos, para ver las cosas en su dimensión real y para burlar a la mala memoria.
The House of the Spirits · Isabel Allende
The water you step into is never only yours.
The water she first stepped into minutes ago is long gone and yet it is here, past and present and future inexorably coupled, like time made incarnate. This is the covenant of water: that they’re all linked inescapably by their acts of commission and omission, and no one stands alone.
The Covenant of Water · Abraham Verghese
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή