Moving the Mountain
Charlotte Perkins Gilman (1860–1935), 1911
★ 3,19 από 524 βαθμολογίες στο Goodreads
Ένας άντρας επιστρέφει ύστερα από τριάντα χρόνια σε μια Αμερική που έχει καταργήσει αθόρυβα τη φτώχεια και έχει αλλάξει την οικογένεια. Τώρα πρέπει να μάθει να βλέπει τον κόσμο του σαν κάτι ξένο. Η ήρεμη, στοχαστική αφήγηση ακολουθεί έναν άντρα που προσπαθεί να προσανατολιστεί σε μια Αμερική αλλαγμένη πέρα από κάθε αναγνώριση.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε ενδιαφέρουν οι φεμινιστικές ιδέες και οι ιστορίες που φαντάζονται διαφορετικές κοινωνίες μέσα από τα μάτια ενός ξένου. Η αγγλική γλώσσα της έκδοσης είναι του 1911, οπότε το ύφος μπορεί να σου φανεί παλιό.
Γιατί να το διαβάσεις
Η «Moving the Mountain» προσφέρει μια ματιά στις ιδέες της Charlotte Perkins Gilman για τη φτώχεια και την οικογένεια, και σε καλεί να δεις αλλιώς όσα θεωρείς δεδομένα.
Σελίδες από το βιβλίο
Το χέρι της τον κρατά δεμένο με έναν κόσμο που χάθηκε.
We were in our steamer chairs, most people dozing after their midday meal. She reached over and took my hand in hers, and held it tight. It was marvelously comforting, this one live visible link between what was forever past and this uncertain future. But for her, even those old, old days might have flickered and seemed doubtful—I should have felt like one swimming under water and not knowing, which way was up. She gave me solid ground underfoot at any rate. Whatever her place might be in this new world, she had talked to me only of the old one. Η πιο ριζική αλλαγή έγινε στον τρόπο που σκέφτονται οι άνθρωποι.
“The thing that has happened,” said she, slowly, “is just this. The world has come alive. We are doing in a pleasant, practical way, all the things which we could have done, at any time before—only we never thought so. The real change is this: we have changed our minds. This happened very soon after you left. Ah! that was a time! To think that you should have missed it!” She gave my hand another sympathetic squeeze and went on. “After that it was only a question of time, of how soon we could do things. And we’ve been doing them ever since, faster and faster.” Γιατί αγανακτούμε με μια σακούλα στάχτη, όχι με χίλιους τόνους;
“Yes; don’t you notice that ever since you began to study our advance, what puzzles you most is not the visible details about you, but a changed spirit in people? Thirty years ago, if you showed a man that someone had dumped a ton of soot in his front yard he would have been furious, and had the man arrested and punished. If you showed him that numbers of men were dumping thousands of tons of soot all over his city every year, he would have neither felt nor acted. It’s the other way, now.” Charlotte Perkins Gilman.Η Charlotte Perkins Gilman ήταν ανιψιά της Harriet Beecher Stowe και έγραψε το φεμινιστικό κλασικό έργο «The Yellow Wallpaper» αφού ένας γιατρός τής συνέστησε τη θεραπεία ανάπαυσης.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Riders of the Purple Sage
Zane Grey, 1912
Ένας κτηματίας στη Γιούτα, ένας πιστολέρο με κρυφό πόνο και μια κοιλάδα γεμάτη μωβ φασκόμηλο: το γουέστερν που έμαθε στο είδος να μοιάζει με μύθο.
Τάδε έφη Ζαρατούστρα
Friedrich Nietzsche, 1883
Ένας προφήτης κατεβαίνει από το βουνό για να σου πει πως οι αξίες σου είναι δανεικές, η άνεσή σου ένα κλουβί και πως μπορείς να γίνεις κάτι άλλο.
Πειθώ
Jane Austen, 1817
Μια γυναίκα είκοσι επτά χρονών ξανασυναντά τον άντρα που την έπεισαν να μην παντρευτεί και αρχίζει να αναρωτιέται αν η σύνεση ήταν ποτέ αρετή.
Η χώρα της λίγης βροχής
Mary Austin, 1903
Σημειώσεις πεδίου από την έρημο της Καλιφόρνιας: γιούκες, γύπες, μοναχικοί χρυσοθήρες, καλαθοπλέκτριες Πάιουτ — όλα ιδωμένα με μάτι ποιητή και την υπομονή κάποιου που ζει εκεί.
Democracy and Social Ethics
Jane Addams, 1902
Στο Σικάγο, οι κομματάρχες των συνοικιών μοίραζαν κάρβουνο και άμαξες για τις κηδείες, ενώ οι μεταρρυθμιστές έβγαζαν λόγους. Η Άνταμς αναρωτιέται τι απαιτεί πραγματικά η δημοκρατία από όσους θέλουν να κάνουν καλό.
Anne of Green Gables
L. M. Montgomery, 1908
Μια ζωηρή και βαθιά φαντασία συνοδεύει την πορεία προς την ενηλικίωση, μέσα στο καταπράσινο τοπίο της αγροτικής περιοχής του Καναδά.
Περισσότερα βιβλία — Charlotte Perkins Gilman
Η κίτρινη ταπετσαρία
Charlotte Perkins Gilman, 1892
Μια γυναίκα αναγκάζεται να ξεκουραστεί σε ένα νοικιασμένο σπίτι και αρχίζει να διαβάζει την ταπετσαρία σαν κείμενο. Διαβάζεται σε μία καθισιά, αλλά σε αναστατώνει για πολύ καιρό μετά.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Moving the Mountain»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε ενδιαφέρουν οι φεμινιστικές ιδέες και οι ιστορίες που φαντάζονται διαφορετικές κοινωνίες μέσα από τα μάτια ενός ξένου. Η αγγλική γλώσσα της έκδοσης είναι του 1911, οπότε το ύφος μπορεί να σου φανεί παλιό.
- Πώς είναι το «Moving the Mountain»;
- Η ήρεμη, στοχαστική αφήγηση ακολουθεί έναν άντρα που προσπαθεί να προσανατολιστεί σε μια Αμερική αλλαγμένη πέρα από κάθε αναγνώριση.
- Τι να διαβάσω μετά το «Moving the Mountain»;
- Αν σου άρεσε το «Moving the Mountain», δοκίμασε «Riders of the Purple Sage» (Zane Grey), «Τάδε έφη Ζαρατούστρα» (Friedrich Nietzsche) και «Πειθώ» (Jane Austen).
Μια γεύση από τη ροή
Ο άνεμος κουβαλά μαζί του κάθε ιστορία αγάπης.
Always it brought softly to him strange, sweet tidings of far-off things. It blew from a place that was old and whispered of youth. It blew down the grooves of time. It brought a story of the passing hours. It breathed low of fighting men and praying women. It sang clearly the song of love. That ever was the burden of its tidings—youth in the shady woods, waders through the wet meadows, boy and girl at the hedgerow stile, bathers in the booming surf, sweet, idle hours on grassy, windy hills, long strolls down moonlit lanes—everywhere in far-off lands, fingers locked and bursting hearts and longing lips—from all the world tidings of unquenchable love.
Riders of the Purple Sage · Zane Grey
Η ώρα που ο κόσμος παραδέχεται πόσο βαθύς είναι.
O man! Take heed! What saith deep midnight’s voice indeed? “I slept my sleep—, “From deepest dream I’ve woke, and plead:— “The world is deep, “And deeper than the day could read. “Deep is its woe—, “Joy—deeper still than grief can be: “Woe saith: Hence! Go! “But joys all want eternity—, “—Want deep, profound eternity!”
Τάδε έφη Ζαρατούστρα · Friedrich Nietzsche
Η μοναξιά να βρίσκεσαι στο ίδιο δωμάτιο με έναν παλιό έρωτα.
They had no conversation together, no intercourse but what the commonest civility required. Once so much to each other! Now nothing! There had been a time, when of all the large party now filling the drawing-room at Uppercross, they would have found it most difficult to cease to speak to one another. With the exception, perhaps, of Admiral and Mrs. Croft, who seemed particularly attached and happy (Anne could allow no other exception even among the married couples), there could have been no two hearts so open, no tastes so similar, no feelings so in unison, no countenances so beloved. Now they were as strangers; nay, worse than strangers, for they could never become acquainted. It was a perpetual estrangement.
Πειθώ · Jane Austen
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή