Βιβλία σαν το «Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα»

Μιὰ μέρα τὴ ρώτησα ἂν τὸ μαργαριταρένιο περιδέραιο ἦταν δῶρο τοῦ παπποῦ μου, καὶ τότε ἐκείνη γέλασε παράξενα ἀλλὰ δὲν ἀπάντησε. Κι ὅταν τὴ ρώτησα πότε ἀκριβῶς ἔσπασε τὸ περιδέραιο, καὶ πάλι δὲν πῆρα ἀπάντηση, παρὰ μόνο μοῦ εἶπε μουρμουρίζοντας: «Τόσοι ἄνθρωποι ἔϕυγαν ἀπ ᾽τὴ ζωή, ἀγαπούλα μου, χῶρες καταστράϕηκαν κι ἐσὺ μὲ ρωτᾶς γιὰ τὰ μαργαριτάρια; ᾽αλλὰ ϕτάνει γιὰ ἀπόψε, μὲ κούρασαν αὐτὲς οἱ ἐρωτήσεις». Μακάρι νὰ συνέχιζα νὰ τὴ ρωτῶ. Μακάρι νὰ τὴν εἶχα ρωτήσει περισσότερα γιὰ τὴ ζωή της.

I could recognize him by touch alone, by smell; I would know him blind, by the way his breaths came and his feet struck the earth. I would know him in death, at the end of the world.

The sad truth is that what I could recall in five seconds all too soon needed ten, then thirty, then a full minute-like shadows lengthening at dusk. Someday, I suppose, the shadows will be swallowed up in darkness. There is no way around it: my memory is growing ever more distant from the spot where Naoko used to stand-ever more distant from the spot where my old self used to stand. And nothing but scenery, that view of the meadow in October, returns again and again to me like a symbolic scene in a movie. Each time it appears, it delivers a kick to some part of my mind. “Wake up,” it says. “I’m still here. Wake up and think about it. Think about why I’m still here.”

Last night, she told him hers was Jess. She lied, but only because she can’t say her real name—one of the vicious little details tucked like nettles in the grass. Hidden barbs designed to sting. What is a person, if not the marks they leave behind? She has learned to step between the thorny weeds, but there are some cuts that cannot be avoided—a memory, a photograph, a name.

Η Αγνή, εννοείται, δεν πρόσμενε τέτοιο πράμα. Μήτε πήγε ο νους της ως εκεί, πως αναμεταξύ της και του Αντρέα, μπορούσε να γίνει λόγος για παντρειά. Θα μου πείτε, δεν το συλλογίστηκε ούτε ο Αντρέας. Βέβαια, μα για αιτίες όσο παίρνει αντίθετες, αφού από εγωισμό, καθώς δείξαμε, δεν το στοχάστηκε ο φίλος, ενώ η καημένη δεν το στοχαζότανε από θυσία. Και ίσως ακόμη δεν το λέμε καλά. Για θυσία μπορεί να γίνει λόγος, όταν άξαφνα ένας άθρωπος βλέπει τίποτις που το θέλει, που γνωρίζει κιόλας την αξία του και που το παραιτά, ή για να το χαρεί κάποιος άλλος ή γιατί τον εμποδίζει να φροντίσει για το χρέος του, όπως θα φρόντιζε δίχως αφτό, με την ψυχή του όλη. Λοιπόν, αν το πάρεις από τέτοιο μάτι, δε θυσιαζότανε καθαφτό η Αγνή, αφού ιδέα δεν της περνούσε για θυσία.

Η Σούτζιν με αποκαλεί χαϊδευτικά ινόκουντζου, ή «μικρή γοργόνα». Λέει ότι διάλεξε αυτό το όνομα επειδή η μικρή γοργόνα έχασε τη φωνή της, αλλά την ξαναβρήκε αργότερα και έζησε ευτυχισμένη. Δεν της λέω ότι αυτή είναι η αμερικανική εκδοχή του παραμυθιού. Στην αυθεντική ιστορία αυτοκτονεί.