BookFeed English

Βιβλία σαν το «Διηγήματα δις ειρημένα»

Αν σου έμεινε το «Διηγήματα δις ειρημένα», αυτά τα βιβλία έχουν παρόμοια ατμόσφαιρα: μελαγχολία, μοναξιά και ανησυχία. Διάβασε ένα απόσπασμα από το καθένα για να δεις ποιο σου ταιριάζει.

Για το «Διηγήματα δις ειρημένα» · Nathaniel Hawthorne

  1. 1.Σκιές

    Lafcadio Hearn, 1900

    Κοινά στοιχεία: θαυμασμός και ανησυχία. Ένας δημοσιογράφος που γύρισε τον κόσμο συλλέγει ιστορίες φαντασμάτων, τραγούδια εντόμων και σημειώσεις για τον φόβο στην Ιαπωνία της εποχής Μεϊτζί — περίεργος, ακριβής και ήσυχα παράξενος.

    THE moon had not yet risen; but the vast of the night was all seething with stars, and bridged by a Milky Way of extraordinary brightness. There was no wind; but the sea, far as sight could reach, was running in ripples of fire,—a vision of infernal beauty. Only the ripplings were radiant (between them was blackness absolute);—and the luminosity was amazing. Most of the undulations were yellow like candle-flame; but there were crimson lampings also,—and azure, and orange, and emerald. And the sinuous flickering of all seemed, not a pulsing of many waters, but a laboring of many wills,—a fleeting conscious and monstrous,—a writhing and a swarming incalculable, as of dragon-life in some depth of Erebus.
  2. 2.Ποιήματα

    Emily Dickinson, 1890

    Κοινά στοιχεία: θάνατος και θαυμασμός. Σύντομα ποιήματα που χωρούν σε ένα κύλισμα και σε κάνουν να ξαναδείς την ελπίδα, τον φόβο, τη φύση και τον θάνατο. Διάβασέ τα αργά, μία φορά φωναχτά, και γίνονται πιο παράξενα.

    Hope is the thing with feathersThat perches in the soul,And sings the tune without the words,And never stops at all,And sweetest in the gale is heard;And sore must be the stormThat could abash the little birdThat kept so many warm.I ‘ve heard it in the chillest land,And on the strangest sea;Yet, never, in extremity,It asked a crumb of me.
  3. 3.Φρανκενστάιν ή ο σύγχρονος Προμηθέας

    Mary Shelley, 1818

    Κοινά στοιχεία: μοναξιά και ηθική. Ένας νέος επιστήμονας δίνει ζωή και ύστερα δεν αντέχει να αντικρίσει το δημιούργημά του. Μέσα από φωνές που η μία περιέχει την άλλη, το μυθιστόρημα ρωτά ποιος χρωστάει τι σε ποιον και γιατί η φιλοδοξία καταλήγει τόσο συχνά στη μοναξιά.

    “But where were my friends and relations? No father had watched my infant days, no mother had blessed me with smiles and caresses; or if they had, all my past life was now a blot, a blind vacancy in which I distinguished nothing. From my earliest remembrance I had been as I then was in height and proportion. I had never yet seen a being resembling me or who claimed any intercourse with me. What was I? The question again recurred, to be answered only with groans.
  4. 4.Αυτόχειρ

    Μιχαήλ Μητσάκης, 1896

    Κοινά στοιχεία: μελαγχολία και θάνατος. Ένας άγνωστος αυτοκτονεί σ’ ένα ξενοδοχείο της Πάτρας. Ένας περαστικός γυρίζει τη νύχτα στους δρόμους της πόλης και ο θάνατος του αυτόχειρα γίνεται καθρέφτης του.

    Και ο νέος αστυνόμος, έβγαλε το πορτοφόλι του, το άνοιξε, ετράβηξε ένα χαρτάκι, διπλωμένο εις τα δύο, άπλωσε το χέρι του από πάν’ από τα πιάτα, και μου τώδωκε για να το διαβάσω. Ήτον το μισό κομμάτι μισής κόλλας του χαρτιού εκείνου του ταχυδρομείου, που μεταχειρίζονται συνήθως εις της επαρχίες, του ριγωμένου κατά πλάτος, με τα πράσινα ριγώματα, ζαρωμένο αρκετά, τσαλακωμένο, μ’ ορατά τα ίχνη δαχτυλιών, ως να επέρασε από διαφόρους χείρας, άγραφο όλο, και μονάχα εις την μίαν των γραμμών, την πρώτην, διεκρίνοντο, λεπτά-λεπτά γραμμένες, με μικρότατα ψηφία, πέντε λέξεις: «Αυτοκτονώ. Ας μην ενοχληθή κανείς». Και από κάτω το όνομα της πόλεως, η ημερομηνία και το έτος, και ολίγο παραπέρα, η υπογραφή του αυτοκτόνου. Τίποτ’ άλλο.
  5. 5.Ο τελευταίος άνθρωπος

    Mary Wollstonecraft Shelley, 1826

    Κοινά στοιχεία: θάνατος και μελαγχολία. Μια πανώλη του εικοστού πρώτου αιώνα ερημώνει τη γη και ο τελευταίος επιζών καταγράφει όλους όσους έχασε. Διάβασέ το για το πένθος, όχι για τα μηχανήματα.

    By degrees, our whole party surmounting the steep, joined us, not one among them, but gave visible tokens of admiration, surpassing any before experienced. One cried, “God reveals his heaven to us; we may die blessed.” Another and another, with broken exclamations, and extravagant phrases, endeavoured to express the intoxicating effect of this wonder of nature. So we remained awhile, lightened of the pressing burthen of fate, forgetful of death, into whose night we were about to plunge; no longer reflecting that our eyes now and for ever were and would be the only ones which might perceive the divine magnificence of this terrestrial exhibition. An enthusiastic transport, akin to happiness, burst, like a sudden ray from the sun, on our darkened life. Precious attribute of woe-worn humanity! that can snatch extatic emotion, even from under the very share and harrow, that ruthlessly ploughs up and lays waste every hope.
  6. 6.Ο βασιλιάς με τα κίτρινα

    Robert W. Chambers, 1895

    Κοινά στοιχεία: ανησυχία και θαυμασμός. Ιστορίες του 1895: ένα απαγορευμένο θεατρικό έργο που τρελαίνει τους αναγνώστες του, μια Νέα Υόρκη του μέλλοντος με θάλαμο αυτοκτονίας και το Παρίσι που λιμοκτονεί υπό πολιορκία. Παράξενη λογοτεχνία πριν από τον Λάβκραφτ.

    The fading light lingered a moment on his belt and bayonet, then he passed into the shadows, drumming the echoes awake. The roll became fainter along the eastern terrace, then grew and grew and rattled with increasing sharpness when he passed the avenue by the bronze lion and turned down the western terrace walk. Louder and louder the drum sounded, and the echoes struck back the notes from the grey palace wall; and now the drummer loomed up before them—his red trousers a dull spot in the gathering gloom, the brass of his drum and bayonet touched with a pale spark, his epaulettes tossing on his shoulders. He passed leaving the crash of the drum in their ears, and far into the alley of trees they saw his little tin cup shining on his haversack.
  7. 7.The Forerunner

    Kahlil Gibran, 1892

    Κοινά στοιχεία: μοναξιά και μελαγχολία. Μια αλληγορική διαδρομή στα πιο βαθιά σημεία της ανθρώπινης καρδιάς, όπου η σοφία δεν βρίσκεται στις απαντήσεις, αλλά στη γλώσσα της φύσης και της μοναξιάς.

  8. 8.Poetry

    John Keats, 1820

    Κοινά στοιχεία: θαυμασμός και ηθική. Ποιήματα όπου η ομορφιά και η θνητότητα συγκρούονται στην ίδια ανάσα: ωδές, σονέτα και μυθικά αποσπάσματα από έναν ποιητή που πέθανε στα είκοσι πέντε του.

  9. 9.Master Flea

    E. T. A. Hoffmann, 1822

    Κοινά στοιχεία: θαυμασμός και ανησυχία. Ένας μισάνθρωπος εργένης, ένας ψύλλος με διδακτορικό στη φιλοσοφία και ένας μαγικός φακός που αποκαλύπτει τι σκέφτονται οι άνθρωποι: το πιο παράξενο κωμικό παραμύθι του Χόφμαν, για τον έρωτα και τα μικροσκόπια.

  10. 12.Τες των Ντ’Έρμπερβιλ

    Thomas Hardy, 1892

    Κοινά στοιχεία: ηθική και μελαγχολία. Μια δυνατή εξερεύνηση της ακεραιότητας και της κοινωνικής καταδίκης, με φόντο την τραχιά φύση του Γουέσεξ, όπου η προσωπική ηθική συγκρούεται με τη σκληρή μοίρα.

Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά

Το BookFeed είναι μια ροή με αποσπάσματα από βιβλία. Μαθαίνει τι σου αρέσει και σε βοηθά να βρεις το επόμενο βιβλίο σου.

Άνοιξε το BookFeed

Δωρεάν, χωρίς εγγραφή.