Βιβλία σαν το «Το νόημα της ζωής»

Any attempt to escape the negative, to avoid it or quash it or silence it, only backfires. The avoidance of suffering is a form of suffering. The avoidance of struggle is a struggle. The denial of failure is a failure. Hiding what is shameful is itself a form of shame.

As he watched this beautiful, still world, Louie played with a thought that had come to him before. He had thought it as he had watched hunting seabirds, marveling at their ability to adjust their dives to compensate for the refraction of light in water. He had thought it as he had considered the pleasing geometry of the sharks, their gradation of color, their slide through the sea. He even recalled the thought coming to him in his youth, when he had lain on the roof of the cabin at the Cahuilla Indian Reservation, looking up from Zane Grey to watch night settling over the earth. Such beauty, he thought, was too perfect to have come about by mere chance. That day in the center of the Pacific was, to him, a gift crafted deliberately, compassionately, for him and Phil.

There is a revolution coming. It will not be like revolutions of the past. It will originate with the individual and with culture, and it will change the political structure only as its final act. It will not require violence to succeed, and it cannot be successfully resisted by violence. It is now spreading with amazing rapidity, and already our laws, institutions and social structure are changing in consequence. It promises a higher reason, a more human community, and a new and liberated individual. Its ultimate creation will be a new and enduring wholeness and beauty — a renewed relationship of man to himself, to other men, to society, to nature, and to the land.This is the revolution of the new generation.

Ο θηλασμός είναι επίσης μια εξαντλητική υποδούλωση· διάφο­ ροι παράγοντες –ο κυριότερος των οποίων είναι χωρίς αμφιβολία η εμφά­ νιση μιας ορμόνης, της προγεστίνης–, προκαλούν στους αδένες των μαστών την έκκριση γάλακτος. Ο ερχομός του γάλακτος είναι επώδυνος, συνοδεύ­ εται πολλές φορές από πυρετό, και η μητέρα τρέφει το νεογέννητο σε βάρος της ίδιας της ζωτικότητάς της. Η σύγκρουση μεταξύ είδους και ατόμου, η οποία στον τοκετό παίρνει μερικές φορές δραματική μορφή, καθιστά το γυναικείο σώμα ανησυχητικά εύθραυστο. Λέγεται ότι οι γυναίκες «έχουν αρρώστιες στην κοιλιά». Και είναι αλήθεια πως έχουν μέσα τους ένα εχθρι­ κό στοιχείο: το είδος, που τις κατατρώει.

Τα λόγια του αντήχησαν μες στη σιωπή. Το άτομο στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν σίγουρα οροθετικό. Τέλειωσα τη διόρθωση των γραπτών μου. Ξανάβλεπα συνεχώς την ίδια θολή σκηνή – ένα Σάββατο και μια Κυριακή, Ιούλιος ήτανε, τις ερωτικές κινήσεις, την εκσπερμάτωση. Τούτη η, θαμμένη για μήνες, σκηνή ήταν ο λόγος που βρισκόμουν σήμερα εδώ. Το αγκάλιασμα και το σπαρτάρισμα των γυμνών σωμάτων έμοιαζαν με χορό θανάτου. Μου φαινόταν ότι ο άντρας, τον οποίο –με μισή καρδιά– δέχτηκα να ξαναδώ, είχε έρθει από την Ιταλία μόνο και μόνο για να μου μεταδώσει το AIDS. Κι όμως, αδύνατον να συσχετίσω αυτά τα δύο: τις ερωτικές κινήσεις, τη θέρμη του δέρματος και του σπέρματος, και το ότι βρίσκομαι εδώ.

I reminded the men in the audience that being a father meant more than fathering a child; that even those of us who were physically present in the home are often emotionally absent; that precisely because many of us didn’t have fathers in the house we have to redouble our efforts to break the cycle; and that if we want to pass on high expectations to our children, we have to have higher expectations for ourselves.