Patrick Leigh Fermor

Το τοπίο κρατά το φως μιας εποχής που φεύγει.

Ανηφορίζαμε με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Καθώς παίρναμε κάθε μακριά στροφή, από κάτω ξεδιπλωνόταν κι από μια νέα έκταση της Λακωνίας. Αυτοί οι πρόποδες ήταν ήδη στη σκιά, όμως οι αντικρινές πλαγιές του Πάρνωνα φαίνονταν άυλες στο απαλό RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE= Π Α Τ Ρ Ι Κ Λ Η Φ Ε Ρ Μ Ο Ρ 22 φως. Οι βραδινές ηλιαχτίδες έπεφταν λοξές μέσ’ από τις βουνί­ σιες σχισμές, γεμίζοντας με πράσινες και χρυσαφιές, απαλές σκιάσεις την κυματιστή κοίλη Λακεδαίμονα. Οι νωχελικοί μαίαν­ δροι του Ευρώτα είχαν συρρικνωθεί τώρα σε μια κλωστή, που το διάβα της σημαδευόταν από πικροδάφνες με τούφες δροσερά, πράσινα, μυτερά φύλλα, κι όμορφα λουλούδια σαν από ρόδινο και λευκό χαρτί, πάνω από μια ανάμνηση νερού, όλη κι όλη: μια ανάμνηση που το λαμπύρισμά της, τους ερχόμενους άνυδρους μήνες, θα ’κανε τα φωτεινά τους πέταλα να μη μαραζώσουν.