Up the Down Staircase
Bel Kaufman, 1964
★ 3,96 από 10,7 χιλ. βαθμολογίες στο Goodreads
Κόμικ και χιούμορ Λογοτεχνική πεζογραφία
Οι καταγραφές μιας πρωτοετούς καθηγήτριας σε ένα λύκειο της Νέας Υόρκης, μέσα από σημειώματα, μηνύματα και τις φωνές των μαθητών — αστείες, οργισμένες και ακόμη οικείες. Μέσα από σημειώματα και φωνές μαθητών, η αφήγηση κινείται γρήγορα, με στεγνό χιούμορ, αγανάκτηση και τρυφερότητα για όσους προσπαθούν να διδάξουν.
Ατμόσφαιρα: θαυμασμός, θλίψη και χιούμορ. Μιλά για τη μνήμη, τον χρόνο και τον πόλεμο.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε ενδιαφέρουν τα σχολεία, οι καθημερινές τριβές της τάξης και οι εκπαιδευτικοί που νοιάζονται. Η γραφειοκρατία παίρνει αρκετό χώρο, ενώ ορισμένοι αναγνώστες βρίσκουν το χιούμορ ή την εικόνα του σχολείου ξεπερασμένα.
Γιατί να το διαβάσεις
Διάβασέ το για τις μικρές παρατηρήσεις που δείχνουν πόσο παράλογοι μπορούν να γίνουν οι σχολικοί κανόνες και πόση σημασία έχει η σχέση ανάμεσα σε καθηγητές και μαθητές.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Η κρυφή γλώσσα των θεσμών, μεταφρασμένη από μια καθηγήτρια που την έχει βαρεθεί.
The clerical work is par for the course. “Keep on file in numerical order” means throw in wastebasket. You’ll soon learn the language. “Let it be a challenge to you” means you’re stuck with it; “interpersonal relationships” is a fight between kids; “ancillary civic agencies for supportive discipline” means call the cops; “Language Arts Dept.” is the English office; “literature based on child’s reading level and experiential background” means that’s all they’ve got in the Book Room; “non-academic-minded” is a delinquent; and “It has come to my attention” means you’re in trouble. Τι λένε οι αναγνώστες
Οι αναγνώστες βρήκαν το βιβλίο αστείο και συγκινητικό· πολλοί νοστάλγησαν τα σχολικά τους χρόνια και εμπνεύστηκαν από εκπαιδευτικούς που νοιάζονται. Αρκετοί αγανάκτησαν με τον παραλογισμό της γραφειοκρατίας και τις δυσκολίες των μαθητών, ενώ κάποιοι το βρήκαν ξεπερασμένο, ανάλατο ή μη πειστικό.
Bel Kaufman.Η Μπελ Κάουφμαν ήταν εγγονή του Σόλομ Αλεϊχέμ και βασίστηκε στα χρόνια που δίδαξε αγγλικά σε δημόσια σχολεία της Νέας Υόρκης.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Up the Down Staircase»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε ενδιαφέρουν τα σχολεία, οι καθημερινές τριβές της τάξης και οι εκπαιδευτικοί που νοιάζονται. Η γραφειοκρατία παίρνει αρκετό χώρο, ενώ ορισμένοι αναγνώστες βρίσκουν το χιούμορ ή την εικόνα του σχολείου ξεπερασμένα.
- Πώς είναι το «Up the Down Staircase»;
- Μέσα από σημειώματα και φωνές μαθητών, η αφήγηση κινείται γρήγορα, με στεγνό χιούμορ, αγανάκτηση και τρυφερότητα για όσους προσπαθούν να διδάξουν. Ατμόσφαιρα: θαυμασμός, θλίψη και χιούμορ. Μιλά για τη μνήμη, τον χρόνο και τον πόλεμο.
- Τι να διαβάσω μετά το «Up the Down Staircase»;
- Αν σου άρεσε το «Up the Down Staircase», δοκίμασε «Slaughterhouse-Five» (Kurt Vonnegut), «Hearts in Atlantis» (Stephen King) και «The House on Hope Street» (Danielle Steel).
Μια γεύση από τη ροή
Κι αν ο πόλεμος είναι παγετώνας που κανένα βιβλίο δεν μπορεί να μετακινήσει;
“You know what I say to people when I hear they’re writing anti-war books?” “No. What do you say, Harrison Starr?” “I say, ‘Why don’t you write an anti-glacier book instead?’” What he meant, of course, was that there would always be wars, that they were as easy to stop as glaciers. I believe that too. And even if wars didn’t keep coming like glaciers, there would still be plain old death.
Slaughterhouse-Five · Kurt Vonnegut
Κάτω από κάθε απώλεια κρύβεται ένα ερώτημα: όχι γιατί πονάμε, αλλά ποιοι ήμασταν.
I cried, all right. I sat there at my desk and I cried for her, for me, for both of us, for all of us. I can’t remember hurting any more in my life than I did then. Hearts are tough, she said, most times hearts don’t break, and I’m sure that’s right ... but what about then? What about who we were then? What about hearts in Atlantis?
Hearts in Atlantis · Stephen King
The number you must not look at while your air runs out.
I switched to long, even hops. It felt like slow motion, but it was the best way to move with all that weight. My helmet’s heads-up display said the airlock was fifty-two meters away. I glanced at my arm readouts. My oxygen reserve plummeted while I watched. So I stopped watching.
Artemis · Andy Weir
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή