Το τραγούδι του κορυδαλλού
Willa Cather (1873–1947), 1915
Η κόρη ενός πάστορα από το Κολοράντο έχει φωνή που δεν χωρά στην πόλη της. Περνά είκοσι χρόνια προσπαθώντας να φύγει και ανακαλύπτει τι κοστίζει αυτό. Η πορεία της Θία κυλά σε λυρικό, υπομονετικό ρυθμό, με λαχτάρα για τέχνη και μια ήρεμη, επίμονη αντίσταση στις προσδοκίες των άλλων.
Ατμόσφαιρα: λαχτάρα, αντίσταση και θαυμασμός. Μιλά για τη φιλοδοξία, την τέχνη και το σπίτι.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι ιστορίες καλλιτεχνικής φιλοδοξίας, οι δύσκολες αποχωρήσεις από το σπίτι και οι χαρακτήρες που επιμένουν. Το μυθιστόρημα καλύπτει είκοσι χρόνια, οπότε η πορεία της ξεδιπλώνεται αργά και όχι με γρήγορες ανατροπές.
Γιατί να το διαβάσεις
Διάβασέ το για να δεις πώς η τέχνη και η φιλοδοξία αλλάζουν τη σχέση μιας γυναίκας με τον τόπο της, χωρίς να σβήνουν το κόστος της φυγής.
Σελίδες από το βιβλίο
Ο κόσμος μοιάζει έτοιμος να σου πάρει την καλύτερη στιγμή σου.
There was some power abroad in the world bent upon taking away from her that feeling with which she had come out of the concert hall. Everything seemed to sweep down on her to tear it out from under her cape. If one had that, the world became one’s enemy; people, buildings, wagons, cars, rushed at one to crush it under, to make one let go of it. Thea glared round her at the crowds, the ugly, sprawling streets, the long lines of lights, and she was not crying now. Her eyes were brighter than even Harsanyi had ever seen them. All these things and people were no longer remote and negligible; they had to be met, they were lined up against her, they were there to take something from her. Very well; they should never have it. They might trample her to death, but they should never have it. Η μέρα που ένας τόπος που αγαπάς γίνεται τόπος που θα αφήσεις.
On her thirteenth birthday she wandered for a long while about the sand ridges, picking up crystals and looking into the yellow prickly-pear blossoms with their thousand stamens. She looked at the sand hills until she wished she were a sand hill. And yet she knew that she was going to leave them all behind some day. They would be changing all day long, yellow and purple and lavender, and she would not be there. From that day on, she felt there was a secret between her and Wunsch. Together they had lifted a lid, pulled out a drawer, and looked at something. They hid it away and never spoke of what they had seen; but neither of them forgot it. Η παράξενη ανάλαφρη αίσθηση όταν επιτέλους φεύγεις.
But, of course, it was herself and her own adventure that mattered to her. If youth did not matter so much to itself, it would never have the heart to go on. Thea was surprised that she did not feel a deeper sense of loss at leaving her old life behind her. It seemed, on the contrary, as she looked out at the yellow desert speeding by, that she had left very little. Everything that was essential seemed to be right there in the car with her. She lacked nothing. She even felt more compact and confident than usual. She was all there, and something else was there, too—in her heart, was it, or under her cheek? Anyhow, it was about her somewhere, that warm sureness, that sturdy little companion with whom she shared a secret. Willa Cather.Όταν ήταν κορίτσι στο Ρεντ Κλάουντ της Νεμπράσκα, η Κάθερ έκοψε κοντά τα μαλλιά της και υπέγραφε ως «Γουίλιαμ». Είχε ήδη αποφασίσει πως δεν θα γινόταν το κορίτσι που περίμενε η πόλη της.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Willa Cather
The Professor’s House
Willa Cather, 1925
Ένας καθηγητής από τη Μεσοδυτική Αμερική αναπολεί δύο έρωτες, έναν της καρδιάς κι έναν του νου, και αναρωτιέται ποια ζωή ήταν στ’ αλήθεια δική του.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Το τραγούδι του κορυδαλλού»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι ιστορίες καλλιτεχνικής φιλοδοξίας, οι δύσκολες αποχωρήσεις από το σπίτι και οι χαρακτήρες που επιμένουν. Το μυθιστόρημα καλύπτει είκοσι χρόνια, οπότε η πορεία της ξεδιπλώνεται αργά και όχι με γρήγορες ανατροπές.
- Πώς είναι το «Το τραγούδι του κορυδαλλού»;
- Η πορεία της Θία κυλά σε λυρικό, υπομονετικό ρυθμό, με λαχτάρα για τέχνη και μια ήρεμη, επίμονη αντίσταση στις προσδοκίες των άλλων. Ατμόσφαιρα: λαχτάρα, αντίσταση και θαυμασμός. Μιλά για τη φιλοδοξία, την τέχνη και το σπίτι.
- Τι να διαβάσω μετά το «Το τραγούδι του κορυδαλλού»;
- Αν σου άρεσε το «Το τραγούδι του κορυδαλλού», δοκίμασε «A Portrait of the Artist as a Young Man» (James Joyce), «Girl with a Pearl Earring» (Tracy Chevalier) και «Η χώρα της λίγης βροχής» (Mary Austin).
Μια γεύση από τη ροή
The child who can't invent monsters grows up to look very closely at real things.
Frans, Agnes, and I used to sit along that canal and throw things in—pebbles, sticks, once a broken tile—and imagine what they might touch on the bottom—not fish, but creatures from our imagination, with many eyes, scales, hands and fins. Frans thought up the most interesting monsters. Agnes was the most frightened. I always stopped the game, too inclined to see things as they were to be able to think up things that were not.
Girl with a Pearl Earring · Tracy Chevalier
Do we ever really change, or merely become ourselves?
Each of us has something within us which won’t be denied, even if it makes us scream aloud to die. We are what we are, that’s all. Like the old Celtic legend of the bird with the thorn in its breast, singing its heart out and dying. Because it has to, its self-knowledge can’t affect or change the outcome, can it? Everyone singing his own little song, convinced it’s the most wonderful song the world has ever heard. Don’t you see? We create our own thorns, and never stop to count the cost. All we can do is suffer the pain, and tell ourselves it was well worth it.
The Thorn Birds · Colleen McCullough
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή