The Names
Florence Knapp, 2025
Ιστορικά μυθιστορήματα ΙστορίαΣύγχρονη πεζογραφίαΛογοτεχνική πεζογραφία
Ατμόσφαιρα: τρυφερότητα και ανησυχία. Μιλά για την οικογένεια, τη μνήμη και την ταυτότητα.
Μια σελίδα από το βιβλίο
She suspects that, to be a good parent, she must pack away the mothering part of herself into a box and gently close the lid on it. She had not realised this is what would be required of her, had not seen it coming. And yet she will do so willingly. Would you lay down your life for your child? the world silently asks. Yes, she’s done this. But she hadn’t known there would be a second reckoning, where this would eventually mean laying down the arms of motherhood: caution, foreseeing, checking, reminding, nurturing, openly caring. Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Πώς είναι το «The Names»;
- Ατμόσφαιρα: τρυφερότητα και ανησυχία. Μιλά για την οικογένεια, τη μνήμη και την ταυτότητα.
- Τι να διαβάσω μετά το «The Names»;
- Αν σου άρεσε το «The Names», δοκίμασε «She’s Come Undone» (Wally Lamb), «The Red Tent» (Anita Diamant) και «Μια οικογενειακή υπόθεση» (Claire Lynch).
Μια γεύση από τη ροή
The war between a father's absence and a mother's silence, told by a child.
I wanted my father to be at home laughing with Ma on Saturday afternoons, instead of with Mrs. Masicotte, who had yellowy white hair and a fat little body like Zahra’s. My father called Mrs. Masicotte by her first name, LuAnn; Ma called her, simply, “her.” “It’s her,” she’d tell Daddy whenever the telephone interrupted our dinner.
She’s Come Undone · Wally Lamb
A place at the table, handed down whether or not you asked.
My father has asked me to be the fourth corner at the Joy Luck Club.
The Joy Luck Club · Amy Tan
Οι ερωτήσεις που δεν πρόλαβες να κάνεις μένουν μετά τον άνθρωπο που ήθελες να ρωτήσεις.
Μιὰ μέρα τὴ ρώτησα ἂν τὸ μαργαριταρένιο περιδέραιο ἦταν δῶρο τοῦ παπποῦ μου, καὶ τότε ἐκείνη γέλασε παράξενα ἀλλὰ δὲν ἀπάντησε. Κι ὅταν τὴ ρώτησα πότε ἀκριβῶς ἔσπασε τὸ περιδέραιο, καὶ πάλι δὲν πῆρα ἀπάντηση, παρὰ μόνο μοῦ εἶπε μουρμουρίζοντας: «Τόσοι ἄνθρωποι ἔϕυγαν ἀπ ᾽τὴ ζωή, ἀγαπούλα μου, χῶρες καταστράϕηκαν κι ἐσὺ μὲ ρωτᾶς γιὰ τὰ μαργαριτάρια; ᾽αλλὰ ϕτάνει γιὰ ἀπόψε, μὲ κούρασαν αὐτὲς οἱ ἐρωτήσεις». Μακάρι νὰ συνέχιζα νὰ τὴ ρωτῶ. Μακάρι νὰ τὴν εἶχα ρωτήσει περισσότερα γιὰ τὴ ζωή της.
Το Βιβλίο της Εξαφάνισης · Ibtisam Azem
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή