Βιβλία σαν το «Όσα χρειάζεται να ξέρω τα έμαθα στο Νηπιαγωγείο»

Π ρέπει να ήμουν πολύ μικρός . Μια γυναίκα χωρίς πρόσωπο πρέπει να ήταν η μάνα του πατέρα μου. Φορούσε μακρύ καφέ φόρεμα. Τη θυμάμαι μέχρι το στήθος, το πρόσωπό της καθόλου. Ύστερα από λίγο καιρό πέθανε. Είναι η πρώτη εικόνα που έχω στη μνήμη μου. Όπως και η παρουσία του δεύτερου συζύγου της προγιαγιάς μου. Ήταν ψηλός, μάλλον, με παχιά μουστάκια. Καθόμαστε σε έναν τεράστιο κύλινδρο, μια μυλόπετρα. Όταν πήγα στη Σύρα ύστερα από χρόνια, την ξαναβρήκα. Σήμερα δεν υπάρχει. Ήταν έξω από το σημερινό Βιομηχανικό Μουσείο στην Ερμούπολη. Γεννήθηκα Μάρτη του ’38. Σε ένα μεγάλο σπίτι, διώροφο, νεοκλασικό, μέσα στην Ερμούπολη. Δεν υπάρχει σήμερα. Αργότερα η μητέρα μου αγόρασε ένα νεοκλασικό με έναν ωραίο κήπο, ένα από τα λίγα σπίτια με κήπο.

Σίγουρα αφηγούμαστε γι’ αυτό. Για να δημιουργήσουμε έναν ακόμα παράλληλο διάδρομο όπου ο κόσμος και όλοι όσοι βρίσκονται σε αυτόν παραμένουν στη θέση τους. Για να εκτρέψουμε την αφήγηση σε άλλο μονοπάτι όταν γίνεται επικίνδυνο και πλησιάζει ο θάνατος – όπως ο κηπουρός εκτρέπει το νερό προς το επόμενο παρτέρι στον κήπο.

Your income has always been ample, and you never ought to have borrowed any money, and Mary Towle did a great wrong in lending you any money. My opinion of you is the same as it always has been—that you are an extravagant, deceitful, dishonest, worthless person. You have squandered thousands of dollars and left your honest debts unpaid. But I do not think you are capable of comprehending the mistakes that you have made. Now that you are paying up Mary Towle, how would it do to pay the various other accounts that you owe?

Έτσι εμείς στο άλλο σπίτι μπορούσαμε να παίζουμε και να φωνάζουμε όσο θέλαμε χωρίς να τον ενοχλούμε. Τόση ελευθερία όση έχω νιώσει στη Σάμο δεν την έχω ξανανιώσει ποτέ μου· ούτε μικρή ούτε μεγάλη. Όλη αυτή τη ζωή μας με μικρές παραλλαγές την περιγράφω στο βιβλίο μου Το καπλάνι της βιτρίνας . Μια εικόνα όμως που δεν ξέρω γιατί –δεν την αναφέρω εκεί– μου έρχεται συχνά στον νου ολοζώντανη: Ο παππούς φοράει μια παλιά βελάδα. Εμείς, εγγόνια, ανίψια και παρανίψια, ντυμένα με παλιά και ξεθωριασμένα από τον ήλιο ρούχα. Ο παππούς να πηγαίνει μπροστά κι εμείς, όλα τα παιδιά τσούρμο από πίσω του, να φτάνουμε στην παραλία και να προχωρούμε, να προχωρούμε μέσα στη θάλασσα έτσι με τα ρούχα, κι άμα μας έφτανε το νερό στον λαιμό, να γδυνόμαστε και να μένουμε μόνο με το βρακί μας.

He used to go to this church in Harvard Square every Wednesday night for something called “Dance Free.” They had flashing lights and booming speakers and Morrie would wander in among the mostly student crowd, wearing a white T-shirt and black sweatpants and a towel around his neck, and whatever music was playing, that’s the music to which he danced. He’d do the lindy to Jimi Hendrix. He twisted and twirled, he waved his arms like a conductor on amphetamines, until sweat was dripping down the middle of his back. No one there knew he was a prominent doctor of sociology, with years of experience as a college professor and several well-respected books. They just thought he was some old nut.

No, young man. No jokes here. There’s a time and place. When you say something in class they take you seriously. You’re the teacher. You say you went out with a sheep and they’re going to swallow every word. They don’t know the mating habits of the Irish.