Ελπίδα
Πάπας Φραγκίσκος, 2013
Ο πάπας Φραγκίσκος ακολουθεί τα βήματα των παππούδων του από τη Γένοβα στο Μπουένος Άιρες και βρίσκει, στα χαρτιά μιας οικογένειας, ένα επιχείρημα ενάντια στους τοίχους που υψώνουμε. Με τρυφερό, στοχαστικό τόνο, η αφήγηση γυρίζει σε μια οικογενειακή διαδρομή από τη Γένοβα στο Μπουένος Άιρες και σκέφτεται την ελπίδα μέσα από τη μετανάστευση και τη μνήμη.
Ατμόσφαιρα: ελπίδα, τρυφερότητα και νοσταλγία. Μιλά για τη μνήμη και τον πόλεμο.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι οικογενειακές ιστορίες που ανοίγουν ερωτήματα για την ελπίδα και τη ζωή των μεταναστών. Η αφήγηση είναι προσωπική και στοχαστική, όχι απλώς καταγραφή ενός ταξιδιού: συνδέει τη μνήμη μιας οικογένειας με ένα ηθικό επιχείρημα.
Γιατί να το διαβάσεις
Η διαδρομή των παππούδων του Φραγκίσκου δίνει συγκεκριμένο βάρος στις σκέψεις του για την ελπίδα και τη μετανάστευση. Η «Ελπίδα» προσφέρει μια οικογενειακή ματιά σε ερωτήματα που παραμένουν επίκαιρα.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Πόσο γρήγορα ένα ήσυχο ταξίδι μπορεί να γίνει ανήσυχο.
Πρόλογος ΕἶΠΑν ὅτἶ ἀκούστηκε ἕνα ϕοβερὸ τράνταγμα, σὰν σεισμός. ῞ὅλο τὸ ταξίδι εἶχε συνοδευτεῖ ἀπὸ ἰσχυρὲς καὶ δυσοίωνες δονήσεις καὶ «ἡ κλίση ἦταν τέτοια, ποὺ τὸ πρωὶ δὲν μπορούσαμε ν ᾽ἀκουμπήσουμε στὸ τραπέζι τὸ ϕλιτζάνι μὲ τὸν καϕὲ καὶ τὸ γάλα, γιατὶ θὰ χυνόταν», ὅμως αὐτὸ ἦταν κάτι ἄλλο: ἔμοιαζε περισσότερο μὲ ἔκρηξη, ἦταν σὰν βόμβα. ὅἱ ἐπιβάτες βγῆκαν ἀπὸ τὰ σαλόνια κι ἀπὸ τὶς καμπίνες κι ἔτρεξαν στὰ καταστρώματα, προσπαθώντας νὰ καταλάβουν τί συνέβαινε. ῏Ηταν προχωρημένο ἀπόγευμα καὶ τὸ πλοῖο ταξίδευε πρὸς τὶς ἀκτὲς τῆς Βραζιλίας, μὲ κατεύθυνση τὸ Πόρτο Σεγούρο. Πάπας Φραγκίσκος.Ο Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες το 1936, γιος Ιταλού σιδηροδρομικού· οι γονείς του πατέρα του κατάγονταν από το Πιεμόντε και μετανάστευσαν στην Αργεντινή τη δεκαετία του 1920.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Ελπίδα»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι οικογενειακές ιστορίες που ανοίγουν ερωτήματα για την ελπίδα και τη ζωή των μεταναστών. Η αφήγηση είναι προσωπική και στοχαστική, όχι απλώς καταγραφή ενός ταξιδιού: συνδέει τη μνήμη μιας οικογένειας με ένα ηθικό επιχείρημα.
- Πώς είναι το «Ελπίδα»;
- Με τρυφερό, στοχαστικό τόνο, η αφήγηση γυρίζει σε μια οικογενειακή διαδρομή από τη Γένοβα στο Μπουένος Άιρες και σκέφτεται την ελπίδα μέσα από τη μετανάστευση και τη μνήμη. Ατμόσφαιρα: ελπίδα, τρυφερότητα και νοσταλγία. Μιλά για τη μνήμη και τον πόλεμο.
- Τι να διαβάσω μετά το «Ελπίδα»;
- Αν σου άρεσε το «Ελπίδα», δοκίμασε «The Boys in the Boat» (Daniel James Brown), «Eat, Pray, Love» (Elizabeth Gilbert) και «When Breath Becomes Air» (Paul Kalanithi).
Μια γεύση από τη ροή
The fragments a child keeps when no one explains death.
But that wasn’t at all the way Joe remembered his early childhood. Instead he had a kaleidoscope of broken images, starting in the spring of 1918, when he was just about to turn four, with a memory of his mother standing by his side, in an overgrown field, coughing violently into a handkerchief, and the handkerchief turning bright red with blood. He remembered a doctor with a black leather bag, and the lingering smell of camphor in the house. He remembered sitting on a hard church pew swinging his legs while his mother lay in a box at the front of the church and would not get up.
The Boys in the Boat · Daniel James Brown
There is a kind of crying that only happens where nobody can hear it.
Everything else about the three-years-ago scene was different, though. That time, I was not in Rome but in the upstairs bathroom of the big house in the suburbs of New York which I’d recently purchased with my husband. It was a cold November, around three o’clock in the morning. My husband was sleeping in our bed. I was hiding in the bathroom for something like the forty-seventh consecutive night, and—just as during all those nights before—I was sobbing. Sobbing so hard, in fact, that a great lake of tears and snot was spreading before me on the bathroom tiles, a veritable Lake Inferior (if you will) of all my shame and fear and confusion and grief.
Eat, Pray, Love · Elizabeth Gilbert
Κάθε γενιά περνά τα παιδικά της χρόνια για καλύτερο κόσμο.
Even while I protest the assembly-line production of our food, our songs, our language, and eventually our souls, I know that it was a rare home that baked good bread in the old days. Mother’s cooking was with rare exceptions poor, that good unpasteurized milk touched only by flies and bits of manure crawled with bacteria, the healthy old-time life was riddled with aches, sudden death from unknown causes, and that sweet local speech I mourn was the child of illiteracy and ignorance. It is the nature of a man as he grows older, a small bridge in time, to protest against change, particularly change for the better.
Travels with Charley · John Steinbeck
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή