Βιβλία σαν το «Όλα για την αγάπη»

Τα επόμενα δύο κεϕάλαια της πρώτης ενότητας ασχολούνται με τους πιο οικείους ξένους. Το τέταρτο κεϕάλαιο της ενότητας, με τίτλο «Ο Ευρωπαίος Άλλος στο θέατρο του Σαίξπηρ», επισημαίνει ότι οι περισσότεροι ξένοι της σαιξπηρικής δραματουργίας είναι λευκοί Ευρωπαίοι, που, ωστόσο, ϕέρουν κι εκείνοι τα δικά τους στερεοτυπικά χαρακτηριστικά, ενώ το πέμπτο κεϕάλαιο, που τιτλοϕορείται «Το μεταναστευτικό ζήτημα και η πολιτική ορθότητα στον Sir Thomas More», ασχολείται με ένα πάντα επίκαιρο θέμα, αυτό του ρατσισμού απέναντι στους μετανάστες και τους πρόσϕυγες. Το έκτο και τελευταίο κεϕάλαιο της πρώτης ενότητας –«Μεικτοί γάμοι στο σαιξπηρικό δράμα»– προσεγγίζει το θέμα του γάμου μεταξύ αλλόϕυλων ή αλλοεθνών ανθρώπων με τις προεκτάσεις του, που αϕορούν, μεταξύ άλλων, πολιτικές συμϕωνίες, τον «κίνδυνο» της επιμειξίας ή τη δυσκολία στην επικοινωνία του ζευγαριού, που ενίοτε αποκτά κωμική χροιά. Η δεύτερη ενότητα διερευνά την ετερότητα ως κοινωνικό στίγμα μέσα από τρεις εκϕάνσεις της.

«Μπορώ να σου δώσω μόνο ένα τελευταίο μάθημα», του μετέδωσε τηλεπαθητικά ο δάσκαλος. «Σπεύδω να συνεχίσω το αιώνιο ταξίδι μου, δεν μπορώ να καθυστερήσω περισσότερο. Τώρα εσύ είσαι ο δάσκαλος. Πάρε μέσα σου την απόφαση να γίνεις ο δάσκαλος και να δεχτείς τους μαθητές, οι οποίοι θα συνεχίσουν πάντα να σε επισκέπτονται, και τον δάσκαλο που θα έρθει ύστερα από εσένα και εκείνον που θα έρθει μετά. Μελέτησε καλά αλλά προσεκτικά τα βιβλία που σου εμπιστεύτηκα. Αν τα βρεις λαθεμένα, κατάστρεψέ τα. Αν υπάρχει αλήθεια σε αυτά, οργάνωσε και αντίγραψέ τα και μετάδωσε τη γνώση παντού, για το δικό σου καλό για την ευεργεσία όλης της ανθρωπότητας. Αυτό είναι το δώρο μου σ’ εσένα και στους συνανθρώπους μας – μπορείς να το κάνεις ό,τι θέλεις. Το πεπρωμένο σου βρίσκεται στα χέρια σου, ενώ εγώ ανήκω μόνο στο παρελθόν σου. Αντίο, θα συναντηθούμε ξανά στην άλλη πλευρά της διαδρομής».

Maybe we should develop a Crayola bomb as our next secret weapon. A happiness weapon. A Beauty Bomb. And every time a crisis developed, we would launch one. It would explode high in the air — explode softly — and send thousands, millions, of little parachutes into the air. Floating down to earth — boxes of Crayolas. And we wouldn’t go cheap either — not little boxes of eight. Boxes of sixty-four, with the sharpener built right in. With silver and gold and copper, magenta and peach and lime, amber and umber and all the rest. And people would smile and get a little funny look on their faces and cover the world with imagination instead of death. A child who touched one wouldn’t have his hand blown off.

Ο θηλασμός είναι επίσης μια εξαντλητική υποδούλωση· διάφο­ ροι παράγοντες –ο κυριότερος των οποίων είναι χωρίς αμφιβολία η εμφά­ νιση μιας ορμόνης, της προγεστίνης–, προκαλούν στους αδένες των μαστών την έκκριση γάλακτος. Ο ερχομός του γάλακτος είναι επώδυνος, συνοδεύ­ εται πολλές φορές από πυρετό, και η μητέρα τρέφει το νεογέννητο σε βάρος της ίδιας της ζωτικότητάς της. Η σύγκρουση μεταξύ είδους και ατόμου, η οποία στον τοκετό παίρνει μερικές φορές δραματική μορφή, καθιστά το γυναικείο σώμα ανησυχητικά εύθραυστο. Λέγεται ότι οι γυναίκες «έχουν αρρώστιες στην κοιλιά». Και είναι αλήθεια πως έχουν μέσα τους ένα εχθρι­ κό στοιχείο: το είδος, που τις κατατρώει.

Ο αναγνώστης ενδέχεται να µε ρωτήσει γιατί δεν αποπειράθηκα να ξεφύγω απ’ όσα µε περίµεναν, αφότου ο Χίτλερ κατέλαβε την Αυστρία. Επιτρέψτε µου να απαντήσω αναθυµούµενος την ακόλουθη ιστορία. Λίγο πριν εισέλθουν στον ∆εύτερο Παγκόσµιο Πόλεµο οι Ηνωµένες Πολιτείες, είχα µια πρόσκληση να πάω στο Αµερικανικό Προξενείο στη Βιέννη να παραλάβω τη µεταναστευτική βίζα µου. Οι γηραιοί γονείς µου ήσαν πολύ χαρού µενοι, καθώς προσδοκούσαν ότι θα µου επιτρεπόταν σύντοµα να φύγω από την Αυστρία. Ωστόσο, ξαφνικά δίστασα. Με κατέκλυσε το ερώτηµα: µπορούσα πράγµατι να αφήσω τους γονείς µου µόνους τους να αντιµετωπίσουν τη µοίρα τους, να σταλούν, αργά ή γρήγορα, σ’ ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, ή ακόµη και σ’ ένα λεγόµενο στρατόπεδο εξόντωσης; Πού βρισκόταν η ευθύνη µου; Θα έπρεπε να αναθρέψω το πνευµατικό µου τέκνο, τη λογοθεραπεία, µεταναστεύοντας σε γόνιµο έδαφος όπου θα µπορούσα να γράψω τα βιβλία µου;

Eκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ p s i c h o g i o s . g r KΩΔ. ΜΗΧ/ΣΗΣ: 29510 Έχουμε θεοποιήσει την ηδονή και την προσκυνάμε κάθε μέρα. Γι’ αυτό και τόσος πόνος. Γι’ αυτό και τόσα «ψυχολογικά». Ώρα να σηκωθούμε από τον ύπνο μας.