Βιβλία σαν το «Μια γεύση θανάτου»

Όμως, είμαι τυχερή που έχω ακόμη κι αυτή τη θέση. Σε κανέναν δεν αρέσουν οι εργαζόμενοι που έχουν περάσει από ανάκριση, έστω κι αν ο ανακριτής με απάλλαξε από κάθε κατηγορία! Μάλιστα, την είχε συγχαρεί για την ετοιμότητα πνεύματος και το κουράγιο που επέδειξε. Για ανάκριση, δε θα μπορούσε να πάει καλύτερα. Και η κυρία Χάμιλτον ήταν η προσωποποίηση της καλοσύνης απέναντί της. Μόνο ο Χιούγκο… όμως όχι… δε θα σκεφτόταν τον Χιούγκο! Ξαφνικά, παρά τη ζέστη μέσα στο βαγόνι, τη διαπέρασε ρίγος. Ευχήθηκε να μην πήγαινε στη θάλασσα. Μια εικόνα εμφανίστηκε καθαρά στον νου της: Το κεφάλι του Σίριλ να ανεβοκατεβαίνει, να κολυμπά προς τον βράχο… Πάνω κάτω, πάνω κάτω… Κι εκείνη να κολυμπά με άνετες απλωτές πίσω του… να σκίζει τη θάλασσα, ξέροντας όμως με απόλυτη βεβαιότητα ότι δε θα προλάβαινε…

Αλλά δε βρίσκονται όλοι εδώ για χειμερινές διακοπές. Πίσω από τη σαμπάνια και τις γούνες κρύβονται σκοτεινές ιστορίες, και παλιές έχθρες εμφανίζονται σαν ρωγμές στον πάγο. Και κάποιος παρακολουθεί από τις σκιές. Μια διακριτική γυναίκα με εξαιρετικό μυαλό: η μις Μαρπλ.

It was only lately that the doctor had chosen this lonely lodging. He had been happy enough in the big old house which had been his father’s, until he had heard voices whispering to him at night and the creak of boards and had seen shapes vanishing along the dark corridors, and then in his madness he had conceived the idea that his servants were conspiring against him and that he might any night be murdered in his bed. So he had the gardener turned out of his cottage, had refurnished the little house, and there, behind locked doors, he read and thought and slept the nights away. Gonsalez had heard of this peculiarity and approached the cottage with some caution, for a frightened man is more dangerous than a wicked man.

Ελευθέρωσε την ξανθιά αλογοουρά της κι αμέσως ένιωσε τον αυχένα της απροστάτευτο. Σκέφτηκε τη γάτα. Πώς κατάφερε να επιβιώσει τις νύχτες σ’ αυτή την ερημιά; Αν δεν είχα αλλεργία, θα την έπαιρνα σπίτι. Ακούμπησε την κάρτα στη δεύτερη είσοδο και το σύστημα αυτοματισμού άνοιξε την πόρτα. Τα λευκά φώτα από τις λάμπες στην οροφή φώτιζαν τις οριζόντιες συσκευαστικές γραμμές, που σχημάτιζαν ένα Π περικλείοντας τον χώρο εγκιβωτισμού των πλαστικών συσκευασιών στα κιβώτια. Η Νεφέλη ένιωθε κάθε φορά την ίδια ανακούφιση για τον θόρυβο από τη γραμμή παραγωγής που έφτανε νεκρός στ’ αυτιά της – και ήταν από τις ελάχιστες περιπτώσεις στη ζωή της που απολάμβανε το γεγονός πως ήταν κωφή.

What do you think spies are: priests, saints, and martyrs? They’re a squalid procession of vain fools, traitors too, yes; pansies, sadists and drunkards, people who play cowboys and Indians to brighten their rotten lives. Do you think they sit like monks in London balancing the rights and wrongs? I’d have killed Mundt if I could, I hate his guts; but not now. It so happens that they need him. They need him so that the great moronic mass that you admire can sleep soundly in their beds at night. They need him for the safety of ordinary, crummy people like you and me.

Once I went professionally to an archaeological expedition—and I learnt something there. In the course of an excavation, when something comes up out of the ground, everything is cleared away very carefully all around it. You take away the loose earth, and you scrape here and there with a knife until finally your object is there, all alone, ready to be drawn and photographed with no extraneous matter confusing it. That is what I have been seeking to do—clear away the extraneous matter so that we can see the truth—the naked shining truth.