Passages from Μεταφράσεις

The one you can't lead, you try to possess.

Πῶλε Θρηικίη, τί δή μελοξὸν ὄμμασι βλέπουσανηλέως φεύγεις, δοκεῖς δέμ’ οὐδὲν εἰδέναι σοφόν;ἴσθι τοι, καλῶς μὲν ἄν τοιτὸν χαλινὸν ἐμβάλοιμι,ἡνίας δ’ ἔχων στρέφοιμίσ’ ἀμφὶ τέρματα δρόμου•νῦν δὲ λειμῶνάς τε βόσκεαικοῦφά τε σκιρτῶσα παίζεις,δεξιὸν γὰρ ἱπποπείρηνοὐκ ἔχεις ἐπεμβάτην.

A hero arrives, and the way you describe his armour is already a kind of awe.

Στράτεμα σέρνει μαζί του πολύαρματωμένο για πόλεμοή μονάχος με δούλους τουπηγαίνει, καθώς στρατολάτηςτριγυρνώντας στα ξένα;Κι είναι τόσο γέρος και γενναίοςκαι τόλμη γεμάτος, που τέτοιουςάντρες δυνατούς καταπόνεσε;Δίχως άλλο θεός τόνε σπρώχνειτιμωρίες να δώσει στους άδικους,επειδή δεν είν’ εύκολο πάντανα κάνει κανείς το κακό και να μη το πληρώσει.Όλα το τέλος τους έχουν μες στου χρόνου τα διάβα.

Your youth looks like a flower only the moment you feel it wilting.

(Σ’ όλο μου αμέσως το κορμί ποτάμι τρέχει ο ιδρώταςκαι νιώθω τρόμο, όταν θωρώ της νιότης το λουλούδιπρόσχαρο κι όμορφο μαζί που να ήταν κι άλλο ακόμη!)Όμως τα νιάτα τ’ ακριβά λίγον καιρό βαστούνεσαν όνειρο και τ’ άσκημα και τρομερά περίσσαγεράματα μονοστιγμής ψηλοκρεμιούνται επάνωστην κεφαλή διατίμαστα και μισερά συνάμα,κι αγνώριστο τον άνθρωπο τον κάνουν και χαλούνε,σαν απλωθούν επάνω τους, τα μάτια και τα φρένα.

The question of where a man comes from is always a question of what he carries.

Ενώ στενή και βρωμερή φορούσε πριν κουκούλα,και κρίκους ξύλινους στ’ αυτιά και γύρω απ’ τα πλευρά τουάτριχο βοϊδοτόμαρο, παλιάς ασπίδας ντύμα,μόλις ξεκολλημένο,ο ελεεινός ο Αρτέμονας, που συναναστρεφότανδημόσιες και ψωμάδαινες και με ψευτιές εζούσε,που του’βαλαν πολές φορές το σβέρκο σε παλούκι,πολές φορές και σε τροχό, και που τις είχε φάειπολές φορές στα πισινά με πέτσινο καμτσίκι,και που και γένια και μαλλιά του έχουν μαδήσει, τώραμ’ αμάξια πάει, στο στήθος του φορώντας αλυσίδεςχρυσές, της Κύκης το παιδί, κι ομπρέλα φιλντισένιακρατάει σαν τις γυναίκες.

The shrill blast of a war trumpet interrupts the chorus' own question.

Βασιλιά της ιερής της Αθήνας,των τρυφεροζώητων Ιώνων αφέντη,προλίγο ποιό σάλπισμα πόλεμουη χαλκόστομη σάλπιγγα σήμανε;Της χώρας μας μήπωςτα σύνορα πάτησεκανένας εχτρός πολεμάρχος;Ή μήπως κακούργοι απελάτεςχωρίς οι βοσκοί να το θέλουνεσαλαγάνε κοπάδια προβάτων;Ή τί την καρδιά σου πληγώνει;

When prayer becomes a request for someone else's heart.

Αφέντη, που ο Έρωτας ο δαμαστήςκι οι Νύφες οι γαλανομάτεςκι η ροδομάγουλη Αφροδίτημαζί σου παίζουν και γυρίζειςμες στα ψηλά τα κορφοβούνια,προσπέφτω σου κι έλα σ’ εμένακαλόγνωμος και την παράκλησή μουακούοντας τη χαριτωμένη.Καλός συμβουλάτορας γίνεστον Κλεόβουλο, Διόνυσέ μου,να δέχεται τον έρωτά μου.