Αποσπάσματα από το «Μήτηρ Θεού»

Ένα πουλί γυρίζει σπίτι ύστερα από μακρύ ταξίδι και βρίσκει τη φωλιά του.

Μικρούλα πνοή, που τη δροσιά θεϊκά το θρέφει, κοίταπώς κυβερνάει δεξά ζερβά του τάφου του τη σαΐτα!Και νά· μια μέρα, στου σπιτιού το μεσιανό πατάρι,γοργόν, απ’ το πρωτόβραδο λιγνότερο φεγγάρι,αχαμνισμένο απ’ το μακρύ ταξίδι, καθώς σώνειτην όψη ο κρύφιος έρωτας, το πρώτο χελιδόνιδιανεύει ως ίσκιος άπιαστος στο δώμα απάνου κάτου,με συχνοφτερουγιάσματα τριγύρα απ’ τη φωλιά του …

Όταν κλείνεις τα μάτια, ποιο πρόσωπο στέκει εκεί από καιρό;

Ζει ο σπόρος όλων των ανθών, και η μουσική τους μάναμιλιά δεν έχει μέσα μου, μα βόγκει ως η καμπάνα,ως η καμπάνα η βροντερή που, με τα μεσημέρια,στις στέγες κάνει να τρεμοπετάν τα περιστέρια …Κι αν κλείσω και τα βλέφαρα, Τη βλέπω· ω, πόσα, πόσα,τριγύρω απ’ το καντήλι Της, του σκοταδιού τα κρόσσα,και των ματιών Της η άβυσσο, κ’ η ασάλευτή Της όψη,σα σπάθα που μπορεί και την καρδιά στα δυο να κόψει!

Οι μικρές μέλισσες φτιάχνουν το πιο γλυκό πράγμα μέσα στο σκοτάδι.

Μ’ από τις λιόχαρες πλαγιές το νιο μελίσσι αν έρτει,δουλεύει μες στα σκοτεινά το μέλι, στο κυβέρτι.Εδώ φωλιάζει δύναμη κρυμμένη, Θεού βλησίδι·εδώ, όρθιος ύμνος, ο άνθρωπος βιγλίζει στο στασίδι!Στύλος εδώ γητεύεται, σε θείαν αταραξία,ωσά να λούζεται, άφωνος, βαθιά στο γαλαξία,εκεί π’ ανοίγετ’ άβυσσο, το μεσονύχτι, ο ζόφοςκαι μυρμηγκιάζει κι αναβρά καταμεσής στο αστρόφως!

Υπάρχει ένας τόπος που τον ξέρεις χωρίς να μπορείς να τον ονομάσεις.

Καθώς θαμπό στο διάστημα το πρωτοβρόχι ως πέφτει,απλώνοντάς μας την ψυχήν αθόλωτο καθρέφτη,κι ως νέφη σ’ ανεκύμαντο πλατιού πελάου κρουστάλλι,λιτανευτά η μια θύμηση ακολουθάει την άλλη,με ζώνει τώρα ολούθενε, στην πλάση, παρουσία,κρυφή δροσιά, γλυκιά ευωδιά, βαθιά σιγή αμβροσία!Βουβή η ψυχή μου και σκορπά, σαν το χυμένο μύρο,στα σιωπηλά, στα μυστικά διαστήματα τριγύρω …Α! σε ποιο χώμα, γνώριμον από παιδί, γυρίζω,που δίχως χνάρι χαίρομαι, δίχως αφή γνωρίζω;