Αποσπάσματα από το «Εἰς τὸν θάνατον τοῦ Λόρδου Μπάιρον»

Ο χορός του Ζαλόγγου: μια ομάδα γυναικών πηδά από τον γκρεμό.

Τὲς ἐμάζωξε εἰς τὸ μέροςτοῦ Τσαλόγγου τὸ ἀκρινὸτῆς ἐλευθεριᾶς ὁ ἔρωςκαὶ τὲς ἔμπνευσε χορό.102.Τέτοιο πήδημα δὲν τὸ εἶδανοὔτε γάμοι, οὔτε χαρές,καὶ ἄλλες μέσα τους ἐπήδανἀθωότερες ζωές.103.Τὰ φορέματα ἐσφυρίζανκαὶ τὰ ξέπλεκα μαλλιά,κάθε γύρο ποὺ ἐγυρίζανἀπὸ πάνου ἔλειπε μία.

Το καράβι δεν φτάνει· η φωνή ρωτά πότε θα γυρίσει, μα η θάλασσα δεν απαντά.

Τὸ καράβι πότε ἀράχνειεἰσὲ θάλασσα ἀγγλική;Μοῦ σπαράζουνε τὰ σπλάχνη,ὁποῦ μοῦ ἔκανες ἐσύ.133.Πές, πότ᾿ ἔρχεσαι;»... Ὁλοέναεἰν᾿ τὸ πλοῖο του στὰ νερά,ποὺ φλοισβήζουνε σχισμένα,καὶ ποσῶς δὲν τ᾿ ἀγροίκα.134.Ποῖος, ἀλίμονον! μᾶς δίνειμίαν ἀρχὴ παρηγοριᾶς;Ἀπ᾿ αὐτὸν δὲ θὲ νὰ μείνειμήτε ἡ στάχτη του μέ μας.

Το ερώτημα δεν είναι πού θα πάει, αλλά αν θα τον δεχτεί το χώμα.

Ποῦ θὰ πάει; Βουνὰ καὶ λόγγοικαὶ λαγκάδια ἀϊλογοῦν.Ποῦ θὰ πάει; - Στὸ Μεσολόγγι,καὶ ἄλλοι ἂς μὴ ζηλοφθονοῦν.50.Τέτοιο χῶμα, ἀπ᾿ τὴν ἡμέρατὴ μεγάλη του Χριστοῦ,ποῦ εἶχε φέρει ἀπ᾿ τὸν αἰθέρατιμὴ ἐμᾶς καὶ δόξα Αὐτοῦ,51.εἰς ἱερὸ προσκυνητάρι,καὶ δὲ θέλει πατηθεῖἀπὸ βάρβαρο ποδάρι,πάρεξ ὅταν χαλαστεῖ.

Ένας ουρανός γεμάτος στρατιώτες: καπνοί, σπίθες και θείες σκιές πάνω από το πεδίο.

Στὸν ἀέρα ἀνακατώνονταιοἱ σπιθόβολοι καπνοί,καὶ ἀπὸ πάνου φανερώνονταιἴσκιοι θεῖοι πολεμικοί.54.Καὶ εἶναι αὐτοί, ποὺ πολεμώνταςἐσκεπάσανε τὴ γῆ,πάνου εἰς τ᾿ ἅρματα βροντώνταςμὲ τὸ ἐλεύθερο κορμί.55.Καὶ ἀγκαλιάσματα ἐκεῖ πλήθια,δάφνες ἔλαβαν, φιλιά,ὅσα ἐλάβανε εἰς τὰ στήθιαβόλια τούρκικα, σπαθιά.

Η Διχόνοια διώχνεται από τα ουράνια και κατεβαίνει στους κάμπους.

Ἄχ! συνέρχεται... ξανοίγειἘρινύαν φαρμακερή,ὁποῦ ἀγιάτρευτην ἀνοίγειτῆς Ἑλλάδας μίαν πληγή.70.Ἐρινύαν ἀπὸ τὰ χθόνιαποὺ ἡ Ἑλλάδα ἀπαρατᾷ.Ἡ θεομίσητη Διχόνοιαποὺ τὸν ἄνθρωπο χαλνᾶ.71.Ἀφοῦ ἐδιώχτηκε ἀπὸ τ᾿ ἄστραὅπου ἐτόλμησε νὰ πά,πάει στοὺς κάμπους, πάει στὰ κάστρα,χωρὶς ναὔβρῃ δυσκολιά.

Ενώ ο εχθρός κόβει λαιμούς, κάποιοι κάθονται κάτω απ’ την ελιά και πίνουν.

Ὅμως θέρμη. Ποῖος ὑβρίζειτὸν καλύτερο, καὶ ποιὸςλόγια ἀνόητα ψιθυρίζει.Ἄλλος στέκεται ὀκνηρός.79.Ἄλλος παίρνει τὸ ποτήριἀποκάτου ἀπ᾿ τὴν ἐλιά,ὡσὰν νάτουν πανηγύρι,μὲ τὰ πόδια διπλωτά.80.Καὶ ἄλλοι, ἀλίτηροι! χτυπώνταςπέφτουνε στὸν ἀδελφό,καὶ παινεύονται, θαρρώνταςπῶς ἐχτύπησαν ἐχθρό.

Μια άγρυπνη νύχτα δίπλα σε τάφο, με τη μυρωδιά του λιβανιού να φτάνει ως εκεί.

Ἔχει πλάγιασμα θανάτουκαὶ ἄλλος ἄντρας φοβερὸςεἰς τὰ πόδια τοῦ ἀποκάτου,καὶ εἶναι ἀντίκρυ τοῦ ὁ ναός.111.Ἀκριβὸ σὰν τὴν ἐλπίδαποὺ ἔχει πάντοτε ὁ θνητός,γλυκοφέγγει ἀπ᾿ τὴ θυρίδατῆς Ἅγιας Τράπεζας τὸ φῶς.112.Μέσαθε ἔπαιρνε ὁ ἀέραςμὲ δροσόβολη πνοὴτὸ λιβάνι τῆς ἡμέρας,καὶ τοῦ τόφερνε ὡς ἐκεῖ.

Οι νεκροί μαζεύονται να τον υποδεχτούν και ρωτούν ακόμα για την Ελλάδα.

160.γιὰ ν᾿ ἀρχίσουν τὴ χαρά τους,ὄντας φάσματα ἐλαφρά,ἐμπροστὰ στὸ βασιλιά τους,καὶ στὸ Μπάϋρον ἐμπροστά,161.ὁποῦ φθάνοντας κεῖ κάτουἴσως τούμεινε ὡς ἐκεῖἡ ἀέρινη ἀγκαλιά του,σὰν πρωτύτερα, ἀνοιχτή!162.Τόνε βλέπω! Τοῦ προβαίνουνἄλλα φάσματα γοργά,ποὺ ἀκατάπαυστα πληθαίνουνσφόδρα, καὶ εἶναι Ἑλληνικά.163.Γιὰ τὴν ποθητὴν Ἑλλάδατόσο πρόθυμα ρωτοῦν,σὰν νὰ ἐζήτααν τὴ γλυκάδατοῦ φωτὸς νὰ ξαναϊδοῦν.