The Nickel Boys
Colson Whitehead, 2019
Ιστορικά μυθιστορήματα Σύγχρονη πεζογραφίαΝεανικά
Ατμόσφαιρα: φόβος, θλίψη και ελπίδα. Μιλά για την ηθική, την εξουσία και την ταυτότητα.
Μια σελίδα από το βιβλίο
The boys could have been many things had they not been ruined by that place. Doctors who cured diseases or perform brain surgery, inventing shit that saves lives. Run for president. All those lost geniuses - sure not all of them were geniuses, Chickie Pete for example was not solving special relativity - but they had been denied even the simple pleasure of being ordinary. Hobbled and handicapped before the race even began, never figuring out how to be normal. Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Πώς είναι το «The Nickel Boys»;
- Ατμόσφαιρα: φόβος, θλίψη και ελπίδα. Μιλά για την ηθική, την εξουσία και την ταυτότητα.
- Τι να διαβάσω μετά το «The Nickel Boys»;
- Αν σου άρεσε το «The Nickel Boys», δοκίμασε «Vicious» (V.E. Schwab), «Κοτσυφόκισσα» (Suzanne Collins) και «A Monster Calls» (Patrick Ness).
Μια γεύση από τη ροή
The mistake that doesn't look like one until later.
The moments that define lives aren’t always obvious. They don’t scream LEDGE, and nine times out of ten there’s no rope to duck under, no line to cross, no blood pact, no official letter on fancy paper. They aren’t always protracted, heavy with meaning. Between one sip and the next, Victor made the biggest mistake of his life, and it was made of nothing more than one line. Three small words. "I’ll go first.
Vicious · V.E. Schwab
Ένας γνώριμος δρόμος γίνεται αδύνατο να τον κοιτάξεις κατάματα.
Το καλοκαίρι είναι απίστευτα καυτό και ξηρό. Δεν έχει πέσει καθόλου βροχή για να διαλύσει τις στοίβες της στάχτης που άφησε πίσω της η επίθεση. Μετατοπίζονται εδώ κι εκεί ως αντίδραση στις πατημασιές μου. Δεν υπάρχει αεράκι για να τις σκορπίσει. Έχω τα μάτια μου καρφωμένα στο σημείο που θυμάμαι ότι ήταν ο δρόμος, επειδή, όταν προσγειώθηκα αρχικά στο Λιβάδι, δεν ήμουν προσεκτική και πάτησα πάνω σε μια πέτρα. Μόνο που δεν ήταν πέτρα – ήταν το κρανίο κάποιου. Κατρακύλησε και ακινητοποιήθηκε με το πρόσωπο προς τα επάνω και για πολλή ώρα δεν μπορούσα να σταματήσω να κοιτάζω τα δόντια, να αναρωτιέμαι ποιανού ήταν, να σκέφτομαι ότι και τα δικά μου έτσι θα έδειχναν σε παρόμοιες συνθήκες.
Κοτσυφόκισσα · Suzanne Collins
The particular loneliness of being looked past, not looked at.
There was once an invisible man who had grown tired of being unseen. It was not that he was actually invisible. It was that people had become used to not seeing him. And if no one sees you, are you really there at all?"
A Monster Calls · Patrick Ness
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή




