Βιβλία σαν το «Ένας πολύ ευχάριστος φόνος»

Ο δικός μου πατέρας με είχε στείλει να σπουδάσω νομικά στο Μόναχο. Καπνέμπορος ήταν στο Ιάσιο κι ήθελε ο γιος του να μορφωθεί και να γίνει σπουδαίος. Εκεί, στο Μόναχο, μια τρέλα νεανική μ’ έκανε να πω στους συμφοιτητές μου ότι είχα αίμα πριγκιπικό – είχα κατά νου έναν θείο μακρινό που κάποτε υπήρξε ηγεμόνας της Βλαχίας – κι απαίτησα να με φωνάζουν πρίγκιπα. «Τι σόι πρίγκιπας είσαι εσύ;» είπε κοροϊδευτικά ένας Γερμανός σπουδαστής. «Εσύ φοράς το ίδιο τριμμένο πανωφόρι χειμώνα καλοκαίρι. Κι οι μπότες σου έχουν τρυπήσει, καημένε μου!» Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι, του έχωσα μια γροθιά στα μούτρα, με απέβαλαν μια βδομάδα από τη σχολή, μα μου έμεινε ο τίτλος: πρίγκιψ! Κάποιοι πρόσθεταν χαμηλόφωνα «...της γυφτιάς», όμως αυτό το τελευταίο έκανα πως δεν το άκουγα.

Όμως εκείνη άρχισε να διαβάζει από τριών ετών και τώρα, κοντεύοντας τα έξι πια, είχε τελειώσει σχεδόν όλον τον Ντίκενς. Τέτοιο παιδί ήταν η Μάντλεν, ένα παιδί που μπορούσε να σιγομουρμουρίσει κάποιο κονσέρτο του Μπαχ αλλά δεν μπορούσε να δέσει τα κορδόνια του, που μπορούσε να εξηγήσει την περιστροφή της Γης αλλά μπερδευόταν στην τρίλιζα. Και αυτό ήταν το πρόβλημα. Διότι, ενώ οι μουσι­ κές ιδιοφυΐες πάντα αναγνωρίζονται, δεν ισχύει το ίδιο για τους πρώιμους αναγνώστες. Κάτι που συμβαίνει επειδή οι πρώιμοι αναγνώστες είναι απλώς καλοί σε κάτι στο οποίο τελικά θα γίνουν καλοί και όλοι οι υπόλοιποι. Συνεπώς η πρωτιά τους δεν θεωρείται ξεχωριστή, απλώς ενοχλητική. Και αυτό η Μάντλεν το αντιλαμβανόταν.

WILLY WONKA: Nothing wrong with it, my boy! Nothing! Nothing at all! It’s all chocolate! Every drop of that river is hot melted chocolate of the finest quality. The very finest quality. There’s enough chocolate in there to fill every bathtub in the entire country! And all the swimming pools as well! Isn’t it terrific? And just look at my pipes! They suck up the chocolate and carry it all away to all the other rooms in the factory where it is needed! Thousands of gallons an hour, my dear children! Thousands and thousands of gallons!

Εκείνη τον κοίταξε με ένα ζεστό χαμόγελο, σαν να αντίκριζε ένα αμάλγαμα από όλους τους γοητευτικούς ήρωες που είχε ερωτευτεί κατά καιρούς στα βιβλία που ο ίδιος ο Καρλ της είχε προτείνει. Ο Καρλ βέβαια δεν έμοιαζε με κανέναν από αυτούς. Παλαιότερα είχε λίγη κοιλίτσα, που όμως μειώθηκε με το πέρασμα των χρόνων, ακριβώς όπως και τα μαλλιά του – ήταν λες και είχαν συνεννοηθεί να τον εγκαταλείψουν ταυτόχρονα. Σήμερα, στα εβδομήντα δύο του χρόνια, ήταν πολύ λεπτός, αλλά εξακολουθούσε να φοράει τα παλιά του ρούχα, με αποτέλεσμα να πλέει μέσα τους. Το πρώην αφεντικό του έλεγε ότι ο Καρλ τρεφόταν μόνο από τις λέξεις των βιβλίων του και δυστυχώς αυτές δεν είχαν αρκετούς υδατάνθρακες.

Sitting alone in the dark, watching the show on my laptop, I always found myself imagining that I lived in that warm, well-lit house, and that those smiling, understanding people were my family. That there was nothing so wrong in the world that we couldn’t sort it out by the end of a single half-hour episode (or maybe a two-parter, if it was something really serious).

He was about to leave through the front door when he paused at a bright burst of laughter coming from the kitchen. Against his better judgment, he tiptoed toward the sound. He passed by posters nailed to the walls, the same messages that hung in all the DICOMY-sanctioned orphanages he’d been to. They showed smiling children below such legends as WE’RE HAPPIEST WHEN WE LISTEN TO THOSE IN CHARGE and A QUIET CHILD IS A HEALTHY CHILD and WHO NEEDS MAGIC WHEN YOU HAVE YOUR IMAGINATION?