Douglas Stuart

Τέσσερα χρόνια χωρούν σε μια τσάντα· ο εαυτός μαζεύεται πιο δύσκολα.

Κοίταξε κάτω τα δάχτυλα του ποδιού του, που έβγαιναν μέσ’ απ’ το σχισμένο του Converse. Αν τον είχαν δει –κι ήταν βέβαιος πως τον είχαν δει–, τότε ο πατέρας του θα μάθαινε για την κατάστασή του πολύ προτού φτάσει στο σπίτι ο Καλ. Όλα τα υπάρχοντά του χωρούσαν σ’ ένα σακίδιο πλάτης και σε μια σακούλα σκουπιδιών. Του είχε πάρει λιγότερο από δέκα λεπτά να μαζέψει τέσσερα χρόνια απ’ τη ζωή του. Του είχε πάρει λίγο περισσότερο να μαζευτεί ο ίδιος, να κρύψει όλα τα κομματάκια του εαυτού του που σιγά σιγά ξεδιπλώνονταν αφότου είχε φτάσει στην ηπειρωτική χώρα. Στην πραγματικότητα δεν είχε αλλάξει τόσο από τότε που ήταν στο κολέγιο και, καθώς τριγυρνούσε στο φεριμπότ, αναρωτήθηκε αν ήξερε ανέκαθεν ότι θα αναγκαζόταν τελικά να γυρίσει σπίτι.