Passages from Μάκβεθ

The sentence you have heard a hundred times, in a translation that makes it hurt again.

ΣΕΥΤΩΝΗ βασίλισσα, αυθέντα σεβαστέ μου,απέθανε.ΜΑΚΒΕΘΑργότερα ’μπορούσε ν’ αποθάνη (38).Ας ήτο κι’ άλλοτε καιρός αυτό να το ακούσω.Αύριον, και αύριον, και αύριον — και φεύγειακολουθεί σιγά σιγά ημέρα την ημέραν,ως την εσχάτην συλλαβήν ’ς του Χρόνου το βιβλίον!Και κάθε χθες οπού περνά, ήτο φανός να φέξημωρούς θνητούς να σκονισθούν ’ς τον δρόμον του θανάτου!

The sky is asked not to look, so that a hand can do what it has decided to do.

Ακόμη ως κι’ ο κόρακας εβράχνιασε κ’ εκείνοςπου κράζει ότι έρχεται ’ς τους πύργους μου ο Δώγκαν!Ελάτε σεις, Δαιμόνια, εσείς που ’ς των φονέωντας σκέψεις παραστέκεσθε, ξεγυναικώσετέ με!Με άσπλαγχνην σκληρότητα εσείς γεμίσετέ μεαπό τα νύχια ’ς την κορφήν, — το αίμα πήξετέ μου, —τους δρόμους όλους φράξετε εις την συνείδησίν μου,ώστε της φύσεως ορμή ευσπλαγχνική καμμίανα μη μπορή τον φοβερόν σκοπόν μου να κλονίση,ούτε να φέρη δισταγμόν εις την εκτέλεσίν του!Εσείς του Φόνου όργανα, όπου και αν πλανάσθεκι’ αόρατα συντρέχετε ’ς ό,τι κακόν κι’ αν γείνη,ελάτε, κάμετε χολήν το γάλα των μαστών μου!

After the deed, the word that won't come out of the throat is a prayer.

ΛΑΙΔΗ ΜΑΚΒΕΘΆφες τα τούτα!ΜΑΚΒΕΘΔιατί κ’ εγώ δεν ημπορούσανα το προφέρω το Αμήν; Είχα πολλήν ανάγκηναπό την χάριν του Θεού, και όμως εκολνούσε’ς τον λάρυγγά μου το Αμήν!ΛΑΙΔΗ ΜΑΚΒΕΘΜη συλλογείσαι τόσοναυτά τα πράγματα, ειδέ ίσως μας έλθη τρέλλα!ΜΑΚΒΕΘΜ’ εφάνη ’σάν να ήκουα μίαν φωνήν να κράζη:

The moment you are too deep in to turn back — and too deep in to stop.

ΛΑΙΔΗ ΜΑΚΒΕΘΈστειλες άνθρωπον ’ς αυτόν;ΜΑΚΒΕΘΤο έμαθα εκ τύχης·Αλλά θα στείλω. — Απ’ αυτούς δεν είναι μήτε έναςπου άνθρωπόν μου μισθωτόν κοντά του να μην έχη. —Πρωί πρωί ’ς ταις αδελφαίς ταις Μάγισσαις θα ’πάγω.Θέλω και άλλα να μου ’πούν. Έχω σκοπόν να μάθωμε κάθε τρόπον κάθε τι, όσον κακόν κι’ αν ήναι!Το παν εις το συμφέρον μου, το παν, θα θυσιάσω!Τόσον βαθειά εχώθηκα ’ς το αίμα έως τώρα,ώστε αν παύσω να βουτώ, το να γυρίσω πίσωθα είν’ επίσης δύσκολον καθώς να προχωρήσω.

A promise is made whose origin you cannot name, and it hooks your body before your mind agrees.

Ω! η προειδοποίησις αυτή η παρά φύσινδεν ημπορεί να είν’ κακή, ούτε καλή να είναι.Κακή αν είναι, διατί μ’ αλήθειαν αρχίζει,κ’ ευθύς ευθύς ενέχυρον του μέλλοντος μου δίδει;Έγεινα Θάνης Καουδώρ· ιδού! — Καλή αν είναι,ω, διατί ο πειρασμός αυτός με κυριεύει,που μου ορθόνει τα μαλλιά της φρίκης του η σκέψις,και κάμνει ώστε η καρδιά κτυπά εις τα πλευρά μου;σαν να θα ’βγή; Καλλίτερα ο φόβος του παρόντος,παρά διανοήματα απαίσια! Ο νους μου,με μόνον τώρα μέσα του το φάντασμα του φόνου,πόσον πολύ κλονίζεται, ώστ’ η ενέργειά του,παρέλυσε κ’ η σκέψις μου ’ς τ’ ανύπαρκτα πλανάται!

A man asks whether the whole sea could wash one hand clean.

ΜΑΚΒΕΘΠοιος να κτυπά; Τι έπαθα και με κατατρομάζεικάθε βοή που ακουσθή; — Τι είν’ αυτά τα χέρια;Α! με στραβόνουν! Ημπορεί του Ποσειδώνος όλοςο άπειρος Ωκεανός αυτό ποτέ το αίμανα πλύνη απ’ το χέρι μου; Όχι! Το χέρι τούτοτο πέλαγος τ’ απέραντον θα καταπορφυρώση,να κάμη κατακόκκινα τα γαλανά νερά του (14)!ΛΑΙΔΗ ΜΑΚΒΕΘ επιστρέφουσα.Τα χέρια μου κοκκίνισαν ’σάν τα δικά σου· όμωςθα εντρεπόμην την καρδιάν αχνήν να έχω τόσον!

He flatters two murderers by telling them they are, at least, men.

Α’ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣΑυθέντα, άνδρες είμεθα!ΜΑΚΒΕΘΩ ναι· ’ς τους καταλόγουςως άνδρες λογαριάζεσθε, καθώς κ’ οι σκύλοι όλοι, —αυλόσκυλοι, μανδρόσκυλοι, λαγωνικά, ζαγάρια,θαλασσινοί, μισόλυκοι, μικρά σκυλάκια, μούργοι,όλοι των σκύλοι λέγονται. Αλλά τους ξεχωρίζεικαθένα η αξία του· γοργός ο ένας είναι,αργός ο άλλος, κυνηγός, πιστός, ανοικτομμάτης,καθείς κατά το χάρισμα πού έχει απ’ την φύσιν·ώστε προσθήκην ο καθείς ξεχωριστήν λαμβάνει’ς την γενικήν καταγραφήν, όπου με μίαν λέξινόλους τους έγραψαν μαζί. Το ίδιον κ’ οι άνδρες. —Λοιπόν και σεις, απ’ τον σωρόν αν σας χωρίζη κάτι,εάν ’ς την ανθρωπότητα οι έσχατοι δεν είσθε,ειπήτε μου το· — τότ’ εγώ θα σας ξεμυστερεύσωπράγμα, που αν εκτελεσθή, θα φάγη τον εχθρόν σας,και σας εις την καρδίαν μου θα σας αλυσσοδέσηκ’ εις την αγάπην μου, — εμού, που η ζωή του είναιαρρώστια μου, κ’ υγεία μου θα ήν’ ο θάνατός του (20)!

What it costs to get used to horror.

ΜΑΚΒΕΘΣχεδόν το ελησμόνησα τι πράγμα είν’ ο φόβος.Δεν είν’ καιρός που μιαν κραυγήν να ήκουα την νύκτα,επάγοναν τα μέλη μου, — που ένα παραμύθινα μου ορθώση τα μαλλιά ’ς την κεφαλήν ’μπορούσε,ως να εζωντάνευαν! — Εχόρτασ’ από φρίκην,οι ιδικοί μου λογισμοί συνείθισαν τον τρόμον,εις το εξής δεν ημπορεί να με ’ξιππάση πλέον!

A recipe for a charm, and a rhyme that will not leave your mouth.

ΑΙ ΤΡΕΙΣ ΟΜΟΥΓύριζε, βάζε, βράζε, ανακάτονε.Καίε φωτιά και τρίζε, κόχλαζε νερό!Β’ ΜΑΓΙΣΣΑΚοιλιά φειδιού του βάλτου, βράσε, φούσκωσε!Να ’μάτι γουστερίτσας, πόδι βαθρακού,πούπουλο νυχτερίδας, σαύρας δακτύλο,πτερό της κουκουβάγιας, στόμα σκουληκιού,και γλώσσα μανδροσκύλου, και οχειάς κεντρί!Όλ’ ανακατωθήτε και αφρίζετε,να γείνη στοιχειωμένος διαβολοχυλός!ΑΙ ΤΡΕΙΣ ΟΜΟΥΓύριζε, βάζε, βράζε, ανακάτονε.καίε φωτιά και τρίζε, κόχλαζε νερό!