Βίκτορ Φρανκλ

Είχε τη βίζα στο χέρι. Ύστερα ήρθε η ερώτηση που δεν μπορούσε να απαντήσει.

Ο αναγνώστης ενδέχεται να µε ρωτήσει γιατί δεν αποπειράθηκα να ξεφύγω απ’ όσα µε περίµεναν, αφότου ο Χίτλερ κατέλαβε την Αυστρία. Επιτρέψτε µου να απαντήσω αναθυµούµενος την ακόλουθη ιστορία. Λίγο πριν εισέλθουν στον ∆εύτερο Παγκόσµιο Πόλεµο οι Ηνωµένες Πολιτείες, είχα µια πρόσκληση να πάω στο Αµερικανικό Προξενείο στη Βιέννη να παραλάβω τη µεταναστευτική βίζα µου. Οι γηραιοί γονείς µου ήσαν πολύ χαρού µενοι, καθώς προσδοκούσαν ότι θα µου επιτρεπόταν σύντοµα να φύγω από την Αυστρία. Ωστόσο, ξαφνικά δίστασα. Με κατέκλυσε το ερώτηµα: µπορούσα πράγµατι να αφήσω τους γονείς µου µόνους τους να αντιµετωπίσουν τη µοίρα τους, να σταλούν, αργά ή γρήγορα, σ’ ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, ή ακόµη και σ’ ένα λεγόµενο στρατόπεδο εξόντωσης; Πού βρισκόταν η ευθύνη µου; Θα έπρεπε να αναθρέψω το πνευµατικό µου τέκνο, τη λογοθεραπεία, µεταναστεύοντας σε γόνιµο έδαφος όπου θα µπορούσα να γράψω τα βιβλία µου;