Vassilis Vassilikos

Από ένα παράθυρο, η πόλη γίνεται θάλασσα.

«Από την μπαλκονόπορτα αυτή», έγραφε στον φίλο του τον Κώστα, που σπούδαζε στο Μόναχο σκηνοθέτης του κινηματογράφου, «βλέπω ολόκληρη την Πάνω Πόλη, σε πλάτος και σε βάθος, τα Κάστρα, το Γεντί Κουλέ (θυμάσαι το τραγούδι;), τη Ροτόντα και τον μιναρέ, τη Μονή Βλατάδων, που μου φαίνεται τόσο κοντά, που έτσι ν’ απλώσω το χέρι μου νομίζω ότι θα πιάσω τα παγόνια της από τις ουρές τους. Δεν ξέρεις τι χαρά είναι για τα μάτια μου, που στεγνώνουν μες στις σελίδες της Γεωπονίας, τι ανακούφιση για την έγκλειστη ψυχή μου, όταν βλέπω όλη αυτή τη θάλασσα των κεραμιδιών σπαρταριστή, ανήσυχη, με τους τρούλους από τις εκκλησιές που ξεμυτίζουν σαν ράχες από φάλαινες ανάμεσά τους, να ξεδιπλώνεται κυματιστά προς τα πάνω, καταλήγοντας στα Εφταπύργια Τείχη, που λες και δαγκάνουν με το ξεδοντιασμένο στόμα τους τον ουρανό.