Ρολάν Μπαρτ

Δύο είδη θεάτρου: ένα σφαλιστό κουτί κι ένα καράβι μέσα στη νύχτα.

Μάιος 1965 Ο πρίγκιπας του Χόμπουργκ στο TNP Κοιτάζοντας τη σκηνή του Πρίγκιπα του Χόμπουργκ,1 * τεράστια, ανοιχτή στους τέσσερις ανέμους σαν σκοτεινό καράβι που το διασχίζουν ακτίνες φωτός, πρόσωπα ή σημαίες, σκεφτόμουν τα άλλα, τα αστικά μας θέατρα, σφαλισμένα σαν επαρχιώτικα σπίτια, μισομπομπονιέρες, μισοφυλακές, όπου το μόνο που μπορούν να κάνουν η σκηνή και ο θεατής είναι να αντικρίζουν ο ένας τον άλλο σε ένα προσωπικό τετ α τετ, σαν να βρίσκονται σε στενό οικογενειακό κύκλο κεκλεισμένων των θυρών. Ήμουν στο θεωρείο και από την κορυφή του υψώματος του Σαγιό διέκρινα έναν χώρο βυθισμένο μέσα στη νύχτα, γεμάτο από έναν εξωτερικό αέρα που έκανε τους πυρσούς να τρέμουν, έναν χώρο από τον οποίο, ανάλογα με τις στιγμές, έφτανε ως εμένα ο άνεμος του πολέμου ή η δροσιά ενός άβολου παλατιού.