Βασίλης Καρακώστας

What if the universe were not a mechanism already set in motion?

Κατά τη μετάβαση από την ειδική στη γενική θεωρία της σχετικότητας, χωρόχρονος, κίνηση και ύλη αλληλεπιδρούν. Στη νέα χρονογεωμετρική θεωρία βαρύτητας του Einstein, ο «χώρος» και ο «χρόνος» δεν αποτελούν απλώς συνιστώσες μίας δεδομένης σύνθετης οντότητας, όπως στην περίπτωση του επίπεδου χωροχρόνου Minkowski. Ο τρόπος σύνθεσής τους καθορίζεται πλέον από την κατανομή και την κινητική κατάσταση της ύλης σε κάθε σημείο του τετραδιάστατου χωροχρονικού συνεχούς. Οδηγούμαστε, συνεπώς, σε αντίθεση με το πρότυπο της προσχετικιστικής φυσικής, στη θεώρηση του σύμπαντος ως μίας οργανικής ολότητας, όπου ο χώρος, ο χρόνος, η ύλη και η κίνηση συνδέονται ενδογενώς. Το σύμπαν κατανοείται όχι ως προδιαγεγραμμένος μηχανισμός, αλλά ως ενιαίο και αυτοκαθοριζόμενο όλο σε διαρκή μετάλλαξη και εξέλιξη. Ως αποτέλεσμα, η θεωρία της σχετικότητας επέφερε καινοτόμο στροφή στον ρου της φυσικής επιστήμης, η οποία είναι σήμερα εν εξελίξει στην προσπάθεια σύνθεσης της γενικής θεωρίας της σχετικότητας με την κβαντική θεωρία της ύλης.